Ahmet Zeki YEÞÝL
Necati Güngör ve Kediler
Edebiyatýmýzýn usta kalemi Necati Güngör, Kadýköylü kedilerin en çok sevdiði yazardýr. O kedileri sever de, kediler onu sevmez mi? Her hafta Kadýköy’de Yoðurtçu Parkýnda, yazar/çizer arkadaþlar toplanýyoruz. Necati Güngör, kediler için çantasýnda sürekli mama taþýyor. Bayram þekeri gibi küçük kaðýtlara sardýðý yaþ mamalar ile yolu üzerindeki kedilerin karýnlarýný doyuruyor. Sokakta, açlýktan zayýflamýþ bir kedi mi gördü? “Þu çocuk hasta galiba...” diyerek yardýmýna koþuyor.
Bir gün, Necati Güngör’le birlikte yürüyoruz. Yol kenarýna çöp niyetine býrakýlmýþ ansiklopedi boyutundaki kitaplar dikkatini çekti. Durduk, kitaplarý inceledi. Sonra “Bunlar iþime yarar” deyip ekledi, “Çocuklar için kullanacaðým. Bunlar bana bir yýl gider...” Anladým ki, kedi mamalarýný sarmak için ona kaðýt lazým. Kitaplarý alýp çantasýna koydu.
Oturduðumuz kafede, Necati Güngör’ün ayaklarýnýn dibinden ayrýlmayan hatta papaðan gibi omzunda gezinen kediler, mýrýl mýrýl sesler çýkarýyor. Kim bilir belki de, “Hoþ geldin Necati Amca” diyorlar. Necati Güngör onlara karþý hep kibardýr, asla kaba davranmaz. Nadiren, “Ýn aþaðýya çocuk” sözlerini duyarýz.
Bu hayat pahalýlýðýnda Necati Güngör’ün yaptýðýný yapmak herkesin harcý deðildir. Necati Güngör kitaplarýndan ve bazý dergilere gönderdiði yazýlardan kazandýðý telif ücretini kediler için harcýyor. Geçenlerde bir arkadaþýmýz, “Abi, þu sýralar yeni bir þey var mý?” diye sordu. Necati Güngör, “Olmak zorunda” dedi. Evet olmak zorunda çünkü Necati Güngör yazdýkça, Kadýköylü kedilerin en azýndan bir kýsmý tok geziyor.
Ahmet Zeki YEÞÝL
"Ahmet Zeki YEÞÝL" bütün yazýlarý için týklayýn...
Edebiyatýmýzýn usta kalemi Necati Güngör, Kadýköylü kedilerin en çok sevdiði yazardýr. O kedileri sever de, kediler onu sevmez mi? Her hafta Kadýköy’de Yoðurtçu Parkýnda, yazar/çizer arkadaþlar toplanýyoruz. Necati Güngör, kediler için çantasýnda sürekli mama taþýyor. Bayram þekeri gibi küçük kaðýtlara sardýðý yaþ mamalar ile yolu üzerindeki kedilerin karýnlarýný doyuruyor. Sokakta, açlýktan zayýflamýþ bir kedi mi gördü? “Þu çocuk hasta galiba...” diyerek yardýmýna koþuyor.
Bir gün, Necati Güngör’le birlikte yürüyoruz. Yol kenarýna çöp niyetine býrakýlmýþ ansiklopedi boyutundaki kitaplar dikkatini çekti. Durduk, kitaplarý inceledi. Sonra “Bunlar iþime yarar” deyip ekledi, “Çocuklar için kullanacaðým. Bunlar bana bir yýl gider...” Anladým ki, kedi mamalarýný sarmak için ona kaðýt lazým. Kitaplarý alýp çantasýna koydu.
Oturduðumuz kafede, Necati Güngör’ün ayaklarýnýn dibinden ayrýlmayan hatta papaðan gibi omzunda gezinen kediler, mýrýl mýrýl sesler çýkarýyor. Kim bilir belki de, “Hoþ geldin Necati Amca” diyorlar. Necati Güngör onlara karþý hep kibardýr, asla kaba davranmaz. Nadiren, “Ýn aþaðýya çocuk” sözlerini duyarýz.
Bu hayat pahalýlýðýnda Necati Güngör’ün yaptýðýný yapmak herkesin harcý deðildir. Necati Güngör kitaplarýndan ve bazý dergilere gönderdiði yazýlardan kazandýðý telif ücretini kediler için harcýyor. Geçenlerde bir arkadaþýmýz, “Abi, þu sýralar yeni bir þey var mý?” diye sordu. Necati Güngör, “Olmak zorunda” dedi. Evet olmak zorunda çünkü Necati Güngör yazdýkça, Kadýköylü kedilerin en azýndan bir kýsmý tok geziyor.
Ahmet Zeki YEÞÝL
"Ahmet Zeki YEÞÝL" bütün yazýlarý için týklayýn...