Zeynep KASAP
Kadýn Çiçek Midir?
Eskiden “kadýn çiçektir” derlerdi.
Bunu küçümsemek için deðil, kýymet göstermek için söylerlerdi. Bir kadýna çiçek benzetmesi yapmak, ona zarif, narin, deðerli demenin bir yoluydu.
Son yýllarda ise baþka bir cümle yükseldi:
“Kadýn çiçek deðildir.”
Bu söz de boþuna çýkmadý. Çünkü kadýnlarýn yalnýzca narin, korunmasý gereken, kýrýlgan varlýklar gibi görülmesine bir itirazdý bu.
Ben bazen iki cümlenin ortasýnda kalýyorum.
Düþünüyorum.
Kadýn gerçekten çiçek midir?
Yoksa deðil midir?
Sonra aklýma þu geliyor:
Kadýn tek bir çiçek deðildir ki.
Kadýnlarýn hepsi ayný deðildir. Týpký çiçeklerin hepsinin ayný olmadýðý gibi.
Bazýsý kaktüs mesela.
Uzaktan bakýnca sert görünür. Dikenlidir. Ýnsanlar hemen hüküm verir: “Ne kadar sivri bir kadýn.”
Oysa kimse o dikenlerin neden çýktýðýný sormaz. Belki çok susuz kalmýþtýr. Belki çok rüzgâr görmüþtür. Belki kendini korumayý öðrenmek zorunda kalmýþtýr.
Ama yine de yaþar.
En kurak yerde bile.
Bazýsý menekþe gibidir.
Sessizdir. Gösteriþi yoktur. Kalabalýklarýn ortasýnda kendini anlatmaya çalýþmaz. Ama bulunduðu yere bir sýcaklýk verir. Bir evin pencere kenarýnda duran küçük bir saksý gibi… Fazla dikkat çekmez ama yokluðu hemen fark edilir.
Bazýsý kardelendir.
En zor zamanlarda çýkar ortaya. Karýn içinden baþýný uzatan o ince beyaz çiçek gibi. Herkes “bu soðukta hiçbir þey yetiþmez” derken o büyür. Direnir. Sessiz ama inatçý bir güç taþýr içinde.
Bazýsý çiðdemdir.
Baharý müjdeler. Varlýðý bir baþlangýç gibidir. Bir yere girince hava deðiþir. Ýnsanlarýn yüzü aydýnlanýr.
Ama kadýnlarýn hepsi sadece güzel çiçeklerden ibaret deðildir.
Bazýsý çalýþkandýr.
Toprak gibi emek verir.
Sabahýn erken saatlerinde kalkar, gece herkes uyuduktan sonra dinlenir. Hayat boyu çalýþýr. Sadece kendisi için deðil; baþkalarý için de. Çocuklarý için, ailesi için, sevdikleri için.
Kimi kadýn vardýr, kendi hayatýný bir baþkasýnýn hayatýný büyütmek için harcar.
Bunu kimse alkýþlamaz çoðu zaman. Ama dünya biraz da onlarýn emeðiyle döner.
Kimi kadýn ise gerçekten þifadýr.
Yanýna oturursunuz, hiçbir þey söylemezsiniz ama içiniz rahatlar. Bir çay içerken, bir sofrada, bir yürüyüþte… Sanki kalbinizin üstünden bir yük kalkar.
Ama her çiçek güzel kokmaz.
Bunu da kabul etmek gerekir.
Bazý çiçekler zehirlidir.
Bazý kadýnlar da öyledir. Kýskançlýkla, kýrgýnlýkla, öfkeyle büyürler. Bazen baþkalarýnýn canýný yakarak var olurlar.
Hayatýn gerçeði bu.
Kadýnlarý tek bir cümleye sýðdýrmak bu yüzden zor geliyor bana.
“Kadýn çiçektir” deyince eksik kalýyor.
“Kadýn çiçek deðildir” deyince de.
Belki kadýn bir çiçek deðil…
Ama bir bahçedir.
Ýçinde her þey vardýr.
Diken de vardýr.
Þifa da.
Yorgunluk da vardýr, emek de.
Zehir de vardýr, merhem de.
Ve belki mesele þudur:
Kadýný tek bir kelimeyle tanýmlamaya çalýþmak yerine, onun içindeki bütün o çeþitliliði görebilmek.
Çünkü bazý kadýnlar gerçekten bir bahar gibidir.
Geldikleri yerde hayat baþlar.
Bazýlarýysa fýrtýna gibi gelir.
Her þeyi deðiþtirir.
Ama ikisi de doðanýn parçasýdýr.
Kadýn dediðin þey biraz da budur zaten:
Hayatýn kendisi kadar karmaþýk, güçlü, bazen dikenli ama çoðu zaman dünyayý güzelleþtiren bir varlýk.
Zeynep KASAP
"Zeynep KASAP" bütün yazýlarý için týklayýn...
Eskiden “kadýn çiçektir” derlerdi.
Bunu küçümsemek için deðil, kýymet göstermek için söylerlerdi. Bir kadýna çiçek benzetmesi yapmak, ona zarif, narin, deðerli demenin bir yoluydu.
Son yýllarda ise baþka bir cümle yükseldi:
“Kadýn çiçek deðildir.”
Bu söz de boþuna çýkmadý. Çünkü kadýnlarýn yalnýzca narin, korunmasý gereken, kýrýlgan varlýklar gibi görülmesine bir itirazdý bu.
Ben bazen iki cümlenin ortasýnda kalýyorum.
Düþünüyorum.
Kadýn gerçekten çiçek midir?
Yoksa deðil midir?
Sonra aklýma þu geliyor:
Kadýn tek bir çiçek deðildir ki.
Kadýnlarýn hepsi ayný deðildir. Týpký çiçeklerin hepsinin ayný olmadýðý gibi.
Bazýsý kaktüs mesela.
Uzaktan bakýnca sert görünür. Dikenlidir. Ýnsanlar hemen hüküm verir: “Ne kadar sivri bir kadýn.”
Oysa kimse o dikenlerin neden çýktýðýný sormaz. Belki çok susuz kalmýþtýr. Belki çok rüzgâr görmüþtür. Belki kendini korumayý öðrenmek zorunda kalmýþtýr.
Ama yine de yaþar.
En kurak yerde bile.
Bazýsý menekþe gibidir.
Sessizdir. Gösteriþi yoktur. Kalabalýklarýn ortasýnda kendini anlatmaya çalýþmaz. Ama bulunduðu yere bir sýcaklýk verir. Bir evin pencere kenarýnda duran küçük bir saksý gibi… Fazla dikkat çekmez ama yokluðu hemen fark edilir.
Bazýsý kardelendir.
En zor zamanlarda çýkar ortaya. Karýn içinden baþýný uzatan o ince beyaz çiçek gibi. Herkes “bu soðukta hiçbir þey yetiþmez” derken o büyür. Direnir. Sessiz ama inatçý bir güç taþýr içinde.
Bazýsý çiðdemdir.
Baharý müjdeler. Varlýðý bir baþlangýç gibidir. Bir yere girince hava deðiþir. Ýnsanlarýn yüzü aydýnlanýr.
Ama kadýnlarýn hepsi sadece güzel çiçeklerden ibaret deðildir.
Bazýsý çalýþkandýr.
Toprak gibi emek verir.
Sabahýn erken saatlerinde kalkar, gece herkes uyuduktan sonra dinlenir. Hayat boyu çalýþýr. Sadece kendisi için deðil; baþkalarý için de. Çocuklarý için, ailesi için, sevdikleri için.
Kimi kadýn vardýr, kendi hayatýný bir baþkasýnýn hayatýný büyütmek için harcar.
Bunu kimse alkýþlamaz çoðu zaman. Ama dünya biraz da onlarýn emeðiyle döner.
Kimi kadýn ise gerçekten þifadýr.
Yanýna oturursunuz, hiçbir þey söylemezsiniz ama içiniz rahatlar. Bir çay içerken, bir sofrada, bir yürüyüþte… Sanki kalbinizin üstünden bir yük kalkar.
Ama her çiçek güzel kokmaz.
Bunu da kabul etmek gerekir.
Bazý çiçekler zehirlidir.
Bazý kadýnlar da öyledir. Kýskançlýkla, kýrgýnlýkla, öfkeyle büyürler. Bazen baþkalarýnýn canýný yakarak var olurlar.
Hayatýn gerçeði bu.
Kadýnlarý tek bir cümleye sýðdýrmak bu yüzden zor geliyor bana.
“Kadýn çiçektir” deyince eksik kalýyor.
“Kadýn çiçek deðildir” deyince de.
Belki kadýn bir çiçek deðil…
Ama bir bahçedir.
Ýçinde her þey vardýr.
Diken de vardýr.
Þifa da.
Yorgunluk da vardýr, emek de.
Zehir de vardýr, merhem de.
Ve belki mesele þudur:
Kadýný tek bir kelimeyle tanýmlamaya çalýþmak yerine, onun içindeki bütün o çeþitliliði görebilmek.
Çünkü bazý kadýnlar gerçekten bir bahar gibidir.
Geldikleri yerde hayat baþlar.
Bazýlarýysa fýrtýna gibi gelir.
Her þeyi deðiþtirir.
Ama ikisi de doðanýn parçasýdýr.
Kadýn dediðin þey biraz da budur zaten:
Hayatýn kendisi kadar karmaþýk, güçlü, bazen dikenli ama çoðu zaman dünyayý güzelleþtiren bir varlýk.
Zeynep KASAP
"Zeynep KASAP" bütün yazýlarý için týklayýn...