Zeynep KASAP
Kaplumbaða mýyým Ben?
Bir aydýr sað omzumda bir sýzý vardý. Öyle dayanýlmaz bir aðrý deðil ama insanýn sürekli kulaðýna bir þey fýsýldayan biri gibi; ben buradayým, beni unutma, diyordu.
Bir dostum, “Yüklerini biraz azalt,” dedi.
Kolay tabii söylemesi.
Kendimi bildim bileli omuzlarýmda, özellikle de sað omzumda çantalarla dolaþýp duruyorum. Alýþveriþ çantalarý, kitaplar, defterler, su þiþeleri… Onlar yoksa baþka bir þey. Damacana suyu kapýdan mutfaða kadar taþý. Pazardan aldýklarýný tek seferde eve çýkar. Çantaya bir kitap daha koy, ne olur ne olmaz. Bir defter bulunsun. Þarj aleti dursun. Su olsun. Islak mendil olsun. Belki lazým olur.
Sanki evden deðil de küçük çaplý bir göçe çýkýyorum.
Sonra biri çýkýp diyor ki:
“Onu kaldýrma.”
“O kadar aðýr taþýma.”
“Ýki kere gidip gel.”
Ýki kere gidip gelmek mi?
Olur mu öyle þey?
Bir kerede halletmek varken...
Canýma düþmanlýðým yok elbette. Mesele biraz alýþkanlýk, biraz pratiklik, biraz da insanýn kendine fazla güvenmesi.
“Ýki dakika taþýrým.”
“Aman bir þey olmaz.”
“Ben alýþýðým.”
Ýnsanýn baþýna ne geliyorsa bazen þu “Ben alýþýðým” cümlesinden geliyor zaten.
Çünkü sen alýþmýþ olabilirsin ama vücudun ayný fikirde olmayabiliyor.
Bir gün dönüp, “Yeter be!” diyor. “Sen alýþtýn diye ben de alýþmak zorunda mýyým?”
Benimki de galiba biraz öyle oldu.
Omuz yýllardýr sesini çýkarmamýþ. Ben de sessizliðini onay sanmýþým.
Oysa bedenin garip bir hafýzasý var. Biz unutuyoruz, o unutmuyor. Yýllarca taþýdýðýn yükü, yanlýþ oturduðun sandalyeyi, ayný omuza astýðýn çantayý, “Bir þey olmaz” deyip kaldýrdýðýn aðýrlýklarý bir yerlere kaydediyor.
Sonra günün birinde hesabý önüne koyuyor.
Ben de yavaþ yavaþ yüklerimi azaltmaya baþladým.
Ýtiraf edeyim, bunda “Ya bu sýzý geçmezse?” korkusunun da payý büyük.
Ýlk zamanlar tuhaf geldi. Çanta hafif olunca eksik bir þey varmýþ gibi hissettim. Sanki dýþarý çýkmaya tam hazýrlanmamýþým.
Sonra fark ettim:
Yüksüz yürümeyi özlemiþim.
Meðer ne güzelmiþ.
Omzunda bir þey çekiþtirmeden yürümek, bir elin sürekli çantanýn askýsýna gitmeden dolaþmak, “Acaba bunu diðer omzuma mý alsam?” diye hesap yapmamak...
Ben yýllardýr biraz kaplumbaða gibi yaþamýþým meðer.
Evimi sýrtýmda taþýrým misali.
Çantamda o olsun, bu da dursun, her an lazým olabilir.
Ýyi de kaplumbaða mýyým ben?
Geçenlerde baþka bir þehre sýrtýma ayrý çanta, elime ayrý poþet almadan yalnýzca bir valizle gitmeyi bile baþardým.
Ve çok þaþýrtýcý bir þey oldu:
Hiçbir þey olmadý.
Dünya dönmeye devam etti.
Bir þey eksik kalmadý.
Belki hayatýn pek çok yükü de böyle.
Biz “lazým olur,” diye taþýyoruz. Yýllardýr yanýmýzda olduðu için gerekli sanýyoruz. Bazen bir eþya, bazen bir alýþkanlýk, bazen bir insan, bazen eski bir kýrgýnlýk.
Bazen de çoktan bitmiþ bir hikâyeyi.
Sýrtýmýzda taþýdýðýmýz her þey gerçekten bize ait mi?
Yoksa bazýlarýný yalnýzca býrakmayý bilmediðimiz için mi taþýyoruz?
Sað omzumun hemen altýndaki o sýzý son iki haftadýr ciddi þekilde azaldý. Neredeyse yok denecek kadar.
Ben de þimdi daha dikkatliyim.
Tabii hâlâ çantama gereðinden fazla þey koyarken kendimi yakalýyorum. Yýllarýn alýþkanlýðý öyle iki günde gitmiyor.
Ama artýk çýkarýyorum.
“Buna gerçekten ihtiyacým var mý?” diye soruyorum.
Galiba ayný soruyu hayatta taþýdýðýmýz baþka þeylere de sormak gerekiyor.
Bu yük gerçekten benim mi?
Bunu hâlâ taþýmam gerekiyor mu?
Yoksa yalnýzca alýþtým mý?
Siz de azaltýn yüklerinizi.
Azaltmak için illa canýnýzýn acýmasýný beklemeyin.
Sadece çantalarý, poþetleri, kitaplarý deðil...
Ruhunuzda taþýdýðýnýz fazlalýklarý da.
Çünkü insan bazen yükünü taþýdýðýný sanýyor.
Oysa bir süre sonra yük, insaný taþýmaya baþlýyor.
Zeynep KASAP
"Zeynep KASAP" bütün yazýlarý için týklayýn...
Bir aydýr sað omzumda bir sýzý vardý. Öyle dayanýlmaz bir aðrý deðil ama insanýn sürekli kulaðýna bir þey fýsýldayan biri gibi; ben buradayým, beni unutma, diyordu.
Bir dostum, “Yüklerini biraz azalt,” dedi.
Kolay tabii söylemesi.
Kendimi bildim bileli omuzlarýmda, özellikle de sað omzumda çantalarla dolaþýp duruyorum. Alýþveriþ çantalarý, kitaplar, defterler, su þiþeleri… Onlar yoksa baþka bir þey. Damacana suyu kapýdan mutfaða kadar taþý. Pazardan aldýklarýný tek seferde eve çýkar. Çantaya bir kitap daha koy, ne olur ne olmaz. Bir defter bulunsun. Þarj aleti dursun. Su olsun. Islak mendil olsun. Belki lazým olur.
Sanki evden deðil de küçük çaplý bir göçe çýkýyorum.
Sonra biri çýkýp diyor ki:
“Onu kaldýrma.”
“O kadar aðýr taþýma.”
“Ýki kere gidip gel.”
Ýki kere gidip gelmek mi?
Olur mu öyle þey?
Bir kerede halletmek varken...
Canýma düþmanlýðým yok elbette. Mesele biraz alýþkanlýk, biraz pratiklik, biraz da insanýn kendine fazla güvenmesi.
“Ýki dakika taþýrým.”
“Aman bir þey olmaz.”
“Ben alýþýðým.”
Ýnsanýn baþýna ne geliyorsa bazen þu “Ben alýþýðým” cümlesinden geliyor zaten.
Çünkü sen alýþmýþ olabilirsin ama vücudun ayný fikirde olmayabiliyor.
Bir gün dönüp, “Yeter be!” diyor. “Sen alýþtýn diye ben de alýþmak zorunda mýyým?”
Benimki de galiba biraz öyle oldu.
Omuz yýllardýr sesini çýkarmamýþ. Ben de sessizliðini onay sanmýþým.
Oysa bedenin garip bir hafýzasý var. Biz unutuyoruz, o unutmuyor. Yýllarca taþýdýðýn yükü, yanlýþ oturduðun sandalyeyi, ayný omuza astýðýn çantayý, “Bir þey olmaz” deyip kaldýrdýðýn aðýrlýklarý bir yerlere kaydediyor.
Sonra günün birinde hesabý önüne koyuyor.
Ben de yavaþ yavaþ yüklerimi azaltmaya baþladým.
Ýtiraf edeyim, bunda “Ya bu sýzý geçmezse?” korkusunun da payý büyük.
Ýlk zamanlar tuhaf geldi. Çanta hafif olunca eksik bir þey varmýþ gibi hissettim. Sanki dýþarý çýkmaya tam hazýrlanmamýþým.
Sonra fark ettim:
Yüksüz yürümeyi özlemiþim.
Meðer ne güzelmiþ.
Omzunda bir þey çekiþtirmeden yürümek, bir elin sürekli çantanýn askýsýna gitmeden dolaþmak, “Acaba bunu diðer omzuma mý alsam?” diye hesap yapmamak...
Ben yýllardýr biraz kaplumbaða gibi yaþamýþým meðer.
Evimi sýrtýmda taþýrým misali.
Çantamda o olsun, bu da dursun, her an lazým olabilir.
Ýyi de kaplumbaða mýyým ben?
Geçenlerde baþka bir þehre sýrtýma ayrý çanta, elime ayrý poþet almadan yalnýzca bir valizle gitmeyi bile baþardým.
Ve çok þaþýrtýcý bir þey oldu:
Hiçbir þey olmadý.
Dünya dönmeye devam etti.
Bir þey eksik kalmadý.
Belki hayatýn pek çok yükü de böyle.
Biz “lazým olur,” diye taþýyoruz. Yýllardýr yanýmýzda olduðu için gerekli sanýyoruz. Bazen bir eþya, bazen bir alýþkanlýk, bazen bir insan, bazen eski bir kýrgýnlýk.
Bazen de çoktan bitmiþ bir hikâyeyi.
Sýrtýmýzda taþýdýðýmýz her þey gerçekten bize ait mi?
Yoksa bazýlarýný yalnýzca býrakmayý bilmediðimiz için mi taþýyoruz?
Sað omzumun hemen altýndaki o sýzý son iki haftadýr ciddi þekilde azaldý. Neredeyse yok denecek kadar.
Ben de þimdi daha dikkatliyim.
Tabii hâlâ çantama gereðinden fazla þey koyarken kendimi yakalýyorum. Yýllarýn alýþkanlýðý öyle iki günde gitmiyor.
Ama artýk çýkarýyorum.
“Buna gerçekten ihtiyacým var mý?” diye soruyorum.
Galiba ayný soruyu hayatta taþýdýðýmýz baþka þeylere de sormak gerekiyor.
Bu yük gerçekten benim mi?
Bunu hâlâ taþýmam gerekiyor mu?
Yoksa yalnýzca alýþtým mý?
Siz de azaltýn yüklerinizi.
Azaltmak için illa canýnýzýn acýmasýný beklemeyin.
Sadece çantalarý, poþetleri, kitaplarý deðil...
Ruhunuzda taþýdýðýnýz fazlalýklarý da.
Çünkü insan bazen yükünü taþýdýðýný sanýyor.
Oysa bir süre sonra yük, insaný taþýmaya baþlýyor.
Zeynep KASAP
"Zeynep KASAP" bütün yazýlarý için týklayýn...
