Seyfi GÜL
ÝSTANBUL
“Sana Dün Bir Tepeden Baktým” diye baþlamýþ Yahya Kemal. Münir Nurettin baþka bir ruh katmýþ, soðuklarýnda bir köþede büzülür gibi, gördükçe gözlerinden yaþlar süzülür gibi þarkýya dökmüþ.
Ýstanbul artýk þehir deðil, bir ülke olmuþ. Dünya insanýyla dolmuþ. Kim bilir kaç yetmiþ iki milletin harman olduðu, her bireyin ayrý büyük umutlarýnýn ülkesi.
“Salkým Salkým Tan Yelleri Estiðinde
Mavi Patiskalarý Yýrtan Gemilerinle
Uzaktan Seni Düþünür Düþünürüm
Ýstanbul”
…ki ben o gemilerle masmavi sularýný yara yara kim bilir kaç kez geçtim Boðaz’ýndan. Karadeniz’in vurunca adamý sersem eden kara denizinden Marmara’ya, Marmara’dan aylar süren Karadeniz hasretliklerine yüzdüm.
Yýllar sonra topraðýna yine basmak kýsmetmiþ. Gençlik ateþlerinin baþýmda dolandýðý günlerden, hayat yoldaþýmýn Kasýmpaþa’da ailemize üçüncü þahsý kattýðý zor yýllara uzandýk bir kez daha.
Yeni yapýldýðý günlerde üzerinden kaç kez geçtiðimizi bir bir saydýðýmýz Boðaziçi’ni bu kez Fatih Sultan Mehmet köprüsü üzerinden uzaklardan seyrettik. Gündüz baþka bir havasý var da, gece dayanýlmaz. Beyaz tenli bir güzelin göðsünde mavi ýþýklar saçan nadide bir gerdanlýk gibi. Hisarlar iki kolda iki kalýn altýn bilezik. Kýz kulesi atkuyruðu yapýlmýþ saçlara, özenle tutturulmuþ parlak bir toka. Tarabya ayakta þýkýr þýkýr þakýrdayan halhal. Ey Bebek nedir sendeki bu hal…
Sen ey kavgamýzýn þehri…
Sarýyer’inde börek yemiþliðim, Maslak’ý arþýnlamýþlýðým, Beykoz’a uzanmýþlýðým.var. Köprü altý Beylerbeyi’nden denizli hayat yollarýna çýkmýþlýðým. Heybeli ile Büyükadalarýn arasýnda iri kýrlangýçlar tutmuþluðum. Emirgan’da çayýný yudumlamýþlýðým. Havadan karadan denizden dolanmýþlýðým var.
Üsküdar’ýn da kaç kez isteyerek vapur kaçýrdýðýmýn sayýsýný unuttum. Beþiktaþ’tan Taksime, Galatasaray’dan Tünel’e, Fener stadýndan, Salý Pazarýndan Kadýköy’e saatlerce yürümüþlüðüm, Çamlýca’da hasta yatmýþlýðým var. Kuþbakýþý, hala ayaklarýmýn ucunda serili Haydarpaþa. Önümde ekmek kýrýntýlarýný yiyen güvercinlerinle sanki hiç ayrýlmamýþ gibiyim.
Eminönü, Mercan, Beyazýt, Sahaflar, Laleli, Vatan daha dün gibi.
“Görmedim Gezmediðim, Sevmediðim Hiçbir Yer”.
Senin de bir Karataþ’ýn var mýdýr bilmem. Lakin bir kere gözlere girince gönüllerden eksilmiyorsun. Betonunmuþ, kalabalýðýnmýþ, kavganmýþ umurum da deðil.
“Sade bir semtini sevmek bile ömre deðer”
“Aziz Ýstanbul”
Seyfi GÜL
"Seyfi GÜL" bütün yazýlarý için týklayýn...
“Sana Dün Bir Tepeden Baktým” diye baþlamýþ Yahya Kemal. Münir Nurettin baþka bir ruh katmýþ, soðuklarýnda bir köþede büzülür gibi, gördükçe gözlerinden yaþlar süzülür gibi þarkýya dökmüþ.
Ýstanbul artýk þehir deðil, bir ülke olmuþ. Dünya insanýyla dolmuþ. Kim bilir kaç yetmiþ iki milletin harman olduðu, her bireyin ayrý büyük umutlarýnýn ülkesi.
“Salkým Salkým Tan Yelleri Estiðinde
Mavi Patiskalarý Yýrtan Gemilerinle
Uzaktan Seni Düþünür Düþünürüm
Ýstanbul”
…ki ben o gemilerle masmavi sularýný yara yara kim bilir kaç kez geçtim Boðaz’ýndan. Karadeniz’in vurunca adamý sersem eden kara denizinden Marmara’ya, Marmara’dan aylar süren Karadeniz hasretliklerine yüzdüm.
Yýllar sonra topraðýna yine basmak kýsmetmiþ. Gençlik ateþlerinin baþýmda dolandýðý günlerden, hayat yoldaþýmýn Kasýmpaþa’da ailemize üçüncü þahsý kattýðý zor yýllara uzandýk bir kez daha.
Yeni yapýldýðý günlerde üzerinden kaç kez geçtiðimizi bir bir saydýðýmýz Boðaziçi’ni bu kez Fatih Sultan Mehmet köprüsü üzerinden uzaklardan seyrettik. Gündüz baþka bir havasý var da, gece dayanýlmaz. Beyaz tenli bir güzelin göðsünde mavi ýþýklar saçan nadide bir gerdanlýk gibi. Hisarlar iki kolda iki kalýn altýn bilezik. Kýz kulesi atkuyruðu yapýlmýþ saçlara, özenle tutturulmuþ parlak bir toka. Tarabya ayakta þýkýr þýkýr þakýrdayan halhal. Ey Bebek nedir sendeki bu hal…
Sen ey kavgamýzýn þehri…
Sarýyer’inde börek yemiþliðim, Maslak’ý arþýnlamýþlýðým, Beykoz’a uzanmýþlýðým.var. Köprü altý Beylerbeyi’nden denizli hayat yollarýna çýkmýþlýðým. Heybeli ile Büyükadalarýn arasýnda iri kýrlangýçlar tutmuþluðum. Emirgan’da çayýný yudumlamýþlýðým. Havadan karadan denizden dolanmýþlýðým var.
Üsküdar’ýn da kaç kez isteyerek vapur kaçýrdýðýmýn sayýsýný unuttum. Beþiktaþ’tan Taksime, Galatasaray’dan Tünel’e, Fener stadýndan, Salý Pazarýndan Kadýköy’e saatlerce yürümüþlüðüm, Çamlýca’da hasta yatmýþlýðým var. Kuþbakýþý, hala ayaklarýmýn ucunda serili Haydarpaþa. Önümde ekmek kýrýntýlarýný yiyen güvercinlerinle sanki hiç ayrýlmamýþ gibiyim.
Eminönü, Mercan, Beyazýt, Sahaflar, Laleli, Vatan daha dün gibi.
“Görmedim Gezmediðim, Sevmediðim Hiçbir Yer”.
Senin de bir Karataþ’ýn var mýdýr bilmem. Lakin bir kere gözlere girince gönüllerden eksilmiyorsun. Betonunmuþ, kalabalýðýnmýþ, kavganmýþ umurum da deðil.
“Sade bir semtini sevmek bile ömre deðer”
“Aziz Ýstanbul”
Seyfi GÜL
"Seyfi GÜL" bütün yazýlarý için týklayýn...