Nurdan ÇAKIR TEZGÝN
Ayvalýk Ayvalýk
Ayvalýk Kuzey Ege’nin þýmarýk kýzýdýr benim için. Niye þýmarýktýr niye buna layýk görürüm bu güzelim kasabayý anlatýrým bir gün! Þimdi baþka þeyler söylemeliyim…
Ayvalýk’a Ayvalýk için hiç gitmedim desem yeridir. Hep bir sebep sonuç dokunuþuyla gelip geçtim oradan, hep yetiþilecek bir þeylerin varlýðýyla. Ayvalýk’tan öncesi Ayvalýk’tan sonrasý diyerek, bahaneyle gelip geçilesi bir Ege kasabasýydý sanki! Bir þeyler yiyip içtiðim, yaþça hoþça bir þeyler satýn aldýðým, en fazla birkaç gece konaklamaya dostlarým için gittiðim, ziyadesiyle de Cundasý’na itibar ettiðim bir kýyý kasabasý.
Deniz ile soluklanan daracýk sokaklarý ve binbir öykülü evleriyle bu defa farklý þeyler fýsýldadý Ayvalýk bana; her zamankinden farklý. Labirent sokaklarý ve eskimiþliði her santimetrekaresinde hissettiðim mimarisi içimi ezmedi. Yoksunluk ve kaybolmuþluk duygusu vermedi bu defa; hatta kaçýp giden eskiye ait yokolan deðerleri daha ne kadar koruyabilirizin derdine düþürdü. Demek ki, hep etrafýnda salýnmýþým, hiç böylesi içine girip kafa kol arþýnlamamýþým taþ sokaklarýný…
“Soluðunu denizden alan eski sokak, söyle bana senin esas öykün nedir” diye sormamýþým. “Bütün öykülerini birden anlatma kafam karýþýr, seninle anýlan senin unutamadýðýný anlat bana” da dememiþim. Adýmlýyorum yabancýsý olmadýðým Barboros sokaklarýndan birini. Derin bir sessizlikteyiz karþýlýklý; sokak susuyor ben susuyorum. Denize açýlan bütün sokaklarýn adý söz birliði etmiþçesine Barboros. Barboros-3, Barboros-4, Barboros-9. Yol göstericisi Barbaros Hayrettin Paþa’nýn ruhu sanki! Ýlginç deðil mi?
Öylece aðýrdan yürüyorum sokaðýn içinde, bir kedi atlýyor saðýmdaki metruk evin cumbasýndan. Kedi, sokaðýn muhtarýymýþçasýna pervasýz aðýr adýmlarla yürüyor önüm sýra. Ezilir miyim diye bir kaygýsý yok, eðilip okþamak istiyorum kaçýyor! Sokak ile baþbaþayýz yine...
Denizin maviliðine odaklanan gövdem arka sokaklarý gezmeye hevesli deðil, çürümüþlük kokan duvarlarýn yamacýnda siftiniyorum. Asma çardaklarýndan sarkan son döküm neferiye taneleri bile çoktan kurumuþ. Sonbahar tüm renkleriyle pastýrma yazýný haykýrýyor, terliyoruz çünkü! Gün ortasý sessizliðine kapalý Ayvalýk kapýlarýnýn önündeki zamanýn aþýndýrdýðý taþ merdivenlere çöküyorum. Hiç rüzgâr esintisi yok. Terim de üþümüyor. Býraksalar susabilmenin erdemiyle öylece kalacaðým. Ey sokak, susarak konuþmak ne güzel...
Sokak suskun ben suskun!
Derken uzaklardan tempolu bir kýyamet kopuyor. Kasaba bandosunun sesi giderek yaklaþmakta, nasýl da severim bando takýmlarýný. Öyle severim ki; hala aklým ilkokuldaki bando kýyafetlerimdedir! Çocuk göbeðime dar gelen pileli beyaz eteðim ve her yýl kollarý biraz daha kýsalan bordo kadife ceketim oy…
9. Ayvalýk Zeytin Hasat Günleri nedeniyle Ayvalýk’tayým. Bir dizi etkinliðin içinde gezinirken kýrmýzý ceketli Ayvalýk Belediye Bandosu’na rastlýyorum. Sabahtan, zeytin hasat kortejinde en önde çalýp tempo tutuyorlardý. Kortej yürüyüþü deyince sandým ki uzun bir parkur! Ne gezer, zeytinyaðý pazarý açýlýþý hepi topu ikiyüz metrelik yürüyüþün sonundaydý. Kortejin kýsa yürüyüþünün nedeni, yaþ ortalamasý yetmiþi bulan bando takýmýnýn yorulmamasý içinmiþ!
Bayýlýyorum kasaba bandolarýna. Onlar ki, hayatýn coþkusunu alabildiðine yaþatýrlar. Giderek yitip giden geleneklerimizin en güzel en canlý, en kýpýr kýpýr koruyucularýdýr. Bu defa Ayvalýk farklý kavradýysa beni, bunda bando þefi Ergün Baba’nýn etkisi fazladýr. Nasýl sevimli, nasýl coþkuyla yönlendiriyor bando grubunu. Halkýn nabzýný tutup hep beraber eðlenmekteki becerisine hayran olmamak elde mi?
Her kasabanýn birer bando takýmý olsa keþke! Kadýnlý erkekli, çoluk çocuk þarkýlar söylesek danslar etsek sokaklarda. Þen kasabalarýn neþeli insanlarý olsak, zeytin bahçelerinde hasat gülleri gibi açsak…
Nurdan ÇAKIR TEZGÝN
"Nurdan ÇAKIR TEZGÝN" bütün yazýlarý için týklayýn...
Ayvalýk Kuzey Ege’nin þýmarýk kýzýdýr benim için. Niye þýmarýktýr niye buna layýk görürüm bu güzelim kasabayý anlatýrým bir gün! Þimdi baþka þeyler söylemeliyim…
Ayvalýk’a Ayvalýk için hiç gitmedim desem yeridir. Hep bir sebep sonuç dokunuþuyla gelip geçtim oradan, hep yetiþilecek bir þeylerin varlýðýyla. Ayvalýk’tan öncesi Ayvalýk’tan sonrasý diyerek, bahaneyle gelip geçilesi bir Ege kasabasýydý sanki! Bir þeyler yiyip içtiðim, yaþça hoþça bir þeyler satýn aldýðým, en fazla birkaç gece konaklamaya dostlarým için gittiðim, ziyadesiyle de Cundasý’na itibar ettiðim bir kýyý kasabasý.
Deniz ile soluklanan daracýk sokaklarý ve binbir öykülü evleriyle bu defa farklý þeyler fýsýldadý Ayvalýk bana; her zamankinden farklý. Labirent sokaklarý ve eskimiþliði her santimetrekaresinde hissettiðim mimarisi içimi ezmedi. Yoksunluk ve kaybolmuþluk duygusu vermedi bu defa; hatta kaçýp giden eskiye ait yokolan deðerleri daha ne kadar koruyabilirizin derdine düþürdü. Demek ki, hep etrafýnda salýnmýþým, hiç böylesi içine girip kafa kol arþýnlamamýþým taþ sokaklarýný…
“Soluðunu denizden alan eski sokak, söyle bana senin esas öykün nedir” diye sormamýþým. “Bütün öykülerini birden anlatma kafam karýþýr, seninle anýlan senin unutamadýðýný anlat bana” da dememiþim. Adýmlýyorum yabancýsý olmadýðým Barboros sokaklarýndan birini. Derin bir sessizlikteyiz karþýlýklý; sokak susuyor ben susuyorum. Denize açýlan bütün sokaklarýn adý söz birliði etmiþçesine Barboros. Barboros-3, Barboros-4, Barboros-9. Yol göstericisi Barbaros Hayrettin Paþa’nýn ruhu sanki! Ýlginç deðil mi?
Öylece aðýrdan yürüyorum sokaðýn içinde, bir kedi atlýyor saðýmdaki metruk evin cumbasýndan. Kedi, sokaðýn muhtarýymýþçasýna pervasýz aðýr adýmlarla yürüyor önüm sýra. Ezilir miyim diye bir kaygýsý yok, eðilip okþamak istiyorum kaçýyor! Sokak ile baþbaþayýz yine...
Denizin maviliðine odaklanan gövdem arka sokaklarý gezmeye hevesli deðil, çürümüþlük kokan duvarlarýn yamacýnda siftiniyorum. Asma çardaklarýndan sarkan son döküm neferiye taneleri bile çoktan kurumuþ. Sonbahar tüm renkleriyle pastýrma yazýný haykýrýyor, terliyoruz çünkü! Gün ortasý sessizliðine kapalý Ayvalýk kapýlarýnýn önündeki zamanýn aþýndýrdýðý taþ merdivenlere çöküyorum. Hiç rüzgâr esintisi yok. Terim de üþümüyor. Býraksalar susabilmenin erdemiyle öylece kalacaðým. Ey sokak, susarak konuþmak ne güzel...
Sokak suskun ben suskun!
Derken uzaklardan tempolu bir kýyamet kopuyor. Kasaba bandosunun sesi giderek yaklaþmakta, nasýl da severim bando takýmlarýný. Öyle severim ki; hala aklým ilkokuldaki bando kýyafetlerimdedir! Çocuk göbeðime dar gelen pileli beyaz eteðim ve her yýl kollarý biraz daha kýsalan bordo kadife ceketim oy…
9. Ayvalýk Zeytin Hasat Günleri nedeniyle Ayvalýk’tayým. Bir dizi etkinliðin içinde gezinirken kýrmýzý ceketli Ayvalýk Belediye Bandosu’na rastlýyorum. Sabahtan, zeytin hasat kortejinde en önde çalýp tempo tutuyorlardý. Kortej yürüyüþü deyince sandým ki uzun bir parkur! Ne gezer, zeytinyaðý pazarý açýlýþý hepi topu ikiyüz metrelik yürüyüþün sonundaydý. Kortejin kýsa yürüyüþünün nedeni, yaþ ortalamasý yetmiþi bulan bando takýmýnýn yorulmamasý içinmiþ!
Bayýlýyorum kasaba bandolarýna. Onlar ki, hayatýn coþkusunu alabildiðine yaþatýrlar. Giderek yitip giden geleneklerimizin en güzel en canlý, en kýpýr kýpýr koruyucularýdýr. Bu defa Ayvalýk farklý kavradýysa beni, bunda bando þefi Ergün Baba’nýn etkisi fazladýr. Nasýl sevimli, nasýl coþkuyla yönlendiriyor bando grubunu. Halkýn nabzýný tutup hep beraber eðlenmekteki becerisine hayran olmamak elde mi?
Her kasabanýn birer bando takýmý olsa keþke! Kadýnlý erkekli, çoluk çocuk þarkýlar söylesek danslar etsek sokaklarda. Þen kasabalarýn neþeli insanlarý olsak, zeytin bahçelerinde hasat gülleri gibi açsak…
Nurdan ÇAKIR TEZGÝN
"Nurdan ÇAKIR TEZGÝN" bütün yazýlarý için týklayýn...