Hülya ÖZDOÐAN ÇAPA
Herkes kendi yanlýþýna kör olurmuþ
19 ocak 2007 de Hrant DÝNK öldürüldü. Bugün 2009, kaldýrmýyor yüreðim bu anlamsýz ölümleri, acýlarý. Senin gibi düþünmeyene yaþam hakký tanýmayan insanoðlunun bu en eski, en ilkel duygusu beni yordu artýk. Yýllardýr katledilen aydýnlar, gençler, faili meçhullere kurban giden; Uður MUMCU, A.Taner KIÞLALI, Onat KUTLAR... Hiçbirinin failli bulunmamýþken (aslýnda bilinip bulunmamýþken) þimdi de Hrant. ANIMSAYIN: Agos Gazetesi önünde yere uzanmýþ yüzüstü yatan bu insan ayakkabýsý yamalý, üzeri gazete örtülü olarak saatlerce bekletildi. Vatan Caddesi ortasýnda, savcýnýn gelmesi saatler aldý, öyle ya ''301''den yargýlanýyordu. Bir yazýsýnda ''Türklüðe hakaret'' ettiðine inanýlýyordu. Yazýnýn tam metnini okuyunca hangi aklýselim insanýn ''hakaret-kin'' gibi unsurlar bulduðunu anlayamamýþtým. Okuduðunu anlayamayan savcýlar mý, yargýçlar mý yetiþtirdik biz yoksa? Yýllar yýlý bu kinin, bu kavganýn sona ermesi için mücadele eden en olumlu, en aydýn en uzlaþmacý olanýnýn hedef alýnmasý acýydý. Her iki tarafýnda yanlýþlarýný görecek, asýl söyleyecek kadar yürekli olmasý hazýrladý sonunu. Türkiye’deki radikal Ermeniler, Ermenistan’daki baðnaz kanat ve diasporanýn dýþladýðý biri iken “Türkiye’de Ermeni olmanýn dayanýlmaz aðýrlýðýný yaþarken” vurulmasý daha da acý oldu.
Yetimhanede büyüyen, acýlar yaþayan, haksýzlýklarý tolere edebilen bu insana nasýl kýydýlar? Bu topraklar hem onu, hem de onu yok eden zihniyeti nasýl üretti? Akýl almaz soru bu..
ÝNSAN olmak tek ve vazgeçilmez unsurdur, diðerleri ayrýntý. Kadýn - erkek, siyah - beyaz, güzel - çirkin, o ulus - bu ulus.. Bunlar sonradan edinilen nitelikler, bunlar ayrýþtýrýcý, parçalayýcý, bozucu. Ýnsaný, yurdunu, doðayý, dünya’yý kucaklayan hümanizma yalnýzca ders kitaplarýnda mý kalacak? Sevgi niye yetmiyor? Ýnsaný insan oluþundan ötürü sevemez, baðýþlayamaz mýyýz?
Kardeþlerim, sevgili... diye baþlayýp, “sevdiklerinden ayrýldýn, çocuklarýndan ayrýldýn, kucaðýmdan ayrýldýn, ülkenden ayrýlmadýn diyen çýðlýðý hangi senfoni dillendirebilirdi? Onu vuranlarýn, çocukken canavarlaþtýrýlýp kullanýlmalarýný, bir bebekten bir katil yaratan sistem sorgulanmadýkça”.. diye. Þefkatle suçlayan Rakel DÝNK içimi çok acýttý. Utandým, insan olduðumdan, ona bu acýyý yaþatan zihniyeti hala yok edemeyiþimizden utandým. Ataerkil, totaliter, ilkel, feodal pespaye bir zihniyet yakýp yýkýyor hayatlarý. Kim verecek bu kadýnýn acýlarýnýn hesabýný? Çocukken yetimhanede aþýk olup evlendiði bu adamý nasýl unutur, kendisine, ailesine yapýlanlarý nasýl affeder?
Tarihte ne oldu? Sorusunu her konuda ve alanda yansýz, hilesiz anlayýp öðretmedikçe Dünya’nýn hiçbir yerinde didiþmeler bitmez. Ýþte Gazze! Tüm dünya ile birlikte hýzla artan “ahlak erozyonu” ne hale getirdi bizi? Ýnsanlýðýmýza dair ne varsa silip süpürdü. Merhametsiz, sevgisiz, acýmayan, çýkarcý, duyarsýz kimlikler edindik. Tarihi anlamak için her þeyi tam bir ayrýþtýrmayla irdelemek gerekmiyor mu? Tek pencereden, tek yöne doðru bakarak baþkalarýný yok saymak ne derece bilimsel? Bu acýlý, sancýlý, fenalýk üreten postmodern - evrensel insan zihniyeti nasýl rasyonel düþünebilir ki!
Somali’deki kara çocuk hala açken, Irak’taki kadýnýn çýðlýðý hala susmamýþken, Gazze’deki bebenin yanaðýndaki kan gözyaþýna karýþmýþken, maalesef HRANT hala oracýkta, Vatan Caddesi’nde yatýyorken derin uykulara dalabilir miyiz? NEDEN? sorusunun cevabýný önce içimizde, iç sesimizle dillendirmedikçe çare bulabilir miyiz insanlýk yaralarýmýza? Evet, önce tüm sorularý içimizde yanýtlamalý, kendimizle yüzleþmeliyiz. Sonra da toplumsal arýnma, bilgilenme ve yüzleþmeye gelecek sýra. Ama önce kendimizle.. Niye mi?
Herkes kendi yanlýþýna kör olurmuþ.
Hülya ÖZDOÐAN ÇAPA
"Hülya ÖZDOÐAN ÇAPA" bütün yazýlarý için týklayýn...
19 ocak 2007 de Hrant DÝNK öldürüldü. Bugün 2009, kaldýrmýyor yüreðim bu anlamsýz ölümleri, acýlarý. Senin gibi düþünmeyene yaþam hakký tanýmayan insanoðlunun bu en eski, en ilkel duygusu beni yordu artýk. Yýllardýr katledilen aydýnlar, gençler, faili meçhullere kurban giden; Uður MUMCU, A.Taner KIÞLALI, Onat KUTLAR... Hiçbirinin failli bulunmamýþken (aslýnda bilinip bulunmamýþken) þimdi de Hrant. ANIMSAYIN: Agos Gazetesi önünde yere uzanmýþ yüzüstü yatan bu insan ayakkabýsý yamalý, üzeri gazete örtülü olarak saatlerce bekletildi. Vatan Caddesi ortasýnda, savcýnýn gelmesi saatler aldý, öyle ya ''301''den yargýlanýyordu. Bir yazýsýnda ''Türklüðe hakaret'' ettiðine inanýlýyordu. Yazýnýn tam metnini okuyunca hangi aklýselim insanýn ''hakaret-kin'' gibi unsurlar bulduðunu anlayamamýþtým. Okuduðunu anlayamayan savcýlar mý, yargýçlar mý yetiþtirdik biz yoksa? Yýllar yýlý bu kinin, bu kavganýn sona ermesi için mücadele eden en olumlu, en aydýn en uzlaþmacý olanýnýn hedef alýnmasý acýydý. Her iki tarafýnda yanlýþlarýný görecek, asýl söyleyecek kadar yürekli olmasý hazýrladý sonunu. Türkiye’deki radikal Ermeniler, Ermenistan’daki baðnaz kanat ve diasporanýn dýþladýðý biri iken “Türkiye’de Ermeni olmanýn dayanýlmaz aðýrlýðýný yaþarken” vurulmasý daha da acý oldu.
Yetimhanede büyüyen, acýlar yaþayan, haksýzlýklarý tolere edebilen bu insana nasýl kýydýlar? Bu topraklar hem onu, hem de onu yok eden zihniyeti nasýl üretti? Akýl almaz soru bu..
ÝNSAN olmak tek ve vazgeçilmez unsurdur, diðerleri ayrýntý. Kadýn - erkek, siyah - beyaz, güzel - çirkin, o ulus - bu ulus.. Bunlar sonradan edinilen nitelikler, bunlar ayrýþtýrýcý, parçalayýcý, bozucu. Ýnsaný, yurdunu, doðayý, dünya’yý kucaklayan hümanizma yalnýzca ders kitaplarýnda mý kalacak? Sevgi niye yetmiyor? Ýnsaný insan oluþundan ötürü sevemez, baðýþlayamaz mýyýz?
Kardeþlerim, sevgili... diye baþlayýp, “sevdiklerinden ayrýldýn, çocuklarýndan ayrýldýn, kucaðýmdan ayrýldýn, ülkenden ayrýlmadýn diyen çýðlýðý hangi senfoni dillendirebilirdi? Onu vuranlarýn, çocukken canavarlaþtýrýlýp kullanýlmalarýný, bir bebekten bir katil yaratan sistem sorgulanmadýkça”.. diye. Þefkatle suçlayan Rakel DÝNK içimi çok acýttý. Utandým, insan olduðumdan, ona bu acýyý yaþatan zihniyeti hala yok edemeyiþimizden utandým. Ataerkil, totaliter, ilkel, feodal pespaye bir zihniyet yakýp yýkýyor hayatlarý. Kim verecek bu kadýnýn acýlarýnýn hesabýný? Çocukken yetimhanede aþýk olup evlendiði bu adamý nasýl unutur, kendisine, ailesine yapýlanlarý nasýl affeder?
Tarihte ne oldu? Sorusunu her konuda ve alanda yansýz, hilesiz anlayýp öðretmedikçe Dünya’nýn hiçbir yerinde didiþmeler bitmez. Ýþte Gazze! Tüm dünya ile birlikte hýzla artan “ahlak erozyonu” ne hale getirdi bizi? Ýnsanlýðýmýza dair ne varsa silip süpürdü. Merhametsiz, sevgisiz, acýmayan, çýkarcý, duyarsýz kimlikler edindik. Tarihi anlamak için her þeyi tam bir ayrýþtýrmayla irdelemek gerekmiyor mu? Tek pencereden, tek yöne doðru bakarak baþkalarýný yok saymak ne derece bilimsel? Bu acýlý, sancýlý, fenalýk üreten postmodern - evrensel insan zihniyeti nasýl rasyonel düþünebilir ki!
Somali’deki kara çocuk hala açken, Irak’taki kadýnýn çýðlýðý hala susmamýþken, Gazze’deki bebenin yanaðýndaki kan gözyaþýna karýþmýþken, maalesef HRANT hala oracýkta, Vatan Caddesi’nde yatýyorken derin uykulara dalabilir miyiz? NEDEN? sorusunun cevabýný önce içimizde, iç sesimizle dillendirmedikçe çare bulabilir miyiz insanlýk yaralarýmýza? Evet, önce tüm sorularý içimizde yanýtlamalý, kendimizle yüzleþmeliyiz. Sonra da toplumsal arýnma, bilgilenme ve yüzleþmeye gelecek sýra. Ama önce kendimizle.. Niye mi?
Herkes kendi yanlýþýna kör olurmuþ.
Hülya ÖZDOÐAN ÇAPA
"Hülya ÖZDOÐAN ÇAPA" bütün yazýlarý için týklayýn...