Elif Y. ÖZEL
RUHUMUN GÜZÝN ABLASI
Ruhumun Güzin Ablasýydý o…
Belki de bana iyi gelen tek insandý.
Þifa gücü yüksek, yan etkisi az olan ilaçlara benzetirdim onu.
Avuç avuç içsem de, bende “Aþýrý doz” etkisi yaratmayan, tek ve en güvenilir ilacýmdý sanki.
Her defasýnda önceden hazýrlanmýþ olduðunu düþündüðüm, her derde deva olabilecek sayýsýz tarifleri vardý.
Ne zaman derdimi anlatmaya baþlasam, daha lafým bitmeden, beklenen tarif konuluverirdi önüme.
Bütün tarifler dört dörtlük tutsa da, “Belki ilerde lazým olur” diye bir tanesini bile bir kenarda tutmuþluðum yoktur. Bunu yapmak hiç aklýma gelmedi desem yalan olur, gelse de, derdime derman aramaya üþenmiþliðimden olsa gerek, elim kolum baðlanýrdý sanki.
O benim için, tam teþekküllü bir devlet hastanesi gibiydi.
Vakitli vakitsiz çalsam da kapýsýný asla geri çevirmezdi beni. Bugün git yarýn gel de demezdi.
Derdimi dinler, reçetemi yazar ve sonra da huzur içinde evime yollardý beni.
Bütün dertlerimi ona emanet eder ve sonra da unuttu ayaðýna yatýp hiçbirini geri almazdým. Hatta týkýþ týkýþ kapýsýnýn önüne býraktýðým dertlerimi nerede muhafaza ettiðini merak dahi etmezdim.
Sanki asli görevi benim hayal kýrýklýklarýmý onarmakmýþ gibi, hepsini alelacele eline tutuþturuverirdim.
Her fýrsatta hatýrlatmak ister gibi, affetmeyeceði tek þeyin yalan olduðunu söyler dururdu.
“Yalana gücüm yetmez benim” dediði vakit, sesinin bile rengi deðiþirdi.
Onun bu sözü hafýzamda iyi yer etmiþ olsa gerek, birkaç tanecik de olsa, kýyýda köþede sakladýðým yalanlarý dýþarýda býrakmadan yanýna gidemezdim.
Her þey bir tarafa, bir sabah hayatýmýn en acý deneyimini yaþattý bana.
Her zaman yaný baþýmda olan o insan, benimle birlikte hayata da veda ederek gitti.
Öylece býrakýp gitti beni.
Hem de ruhumda kocaman bir boþluk býrakarak ...
Caným acýdý o gidince…
Acýmalýydý da zaten. Acýmasa asla fark edemeyecektim kendime dair gerçekleri.
Yokluðu bile beni terbiye ediyorken, kendimle yüzleþmekten baþka çarem yoktu.
Ruhuma gereken cezayý vermeli ve vicdanýmý rahatlatmalýydým artýk.
Karara baðlanacak ceza müebbet de olsa; “Yalana gücüm yetmez benim” diyen o insan için, belki de ilk defa doðru olaný yapmalýydým.
Suç unsuru olan ne varsa, her birini tek tek önüme koymalý ve bir an evvel savunmamý hazýrlamalýydým. Ve hazýrladým…
Savunmamdýr;
Bütün dertlerimi ona emanet ettim. Sonra da bilerek ve isteyerek unuttu ayaðýna yatarak hiçbirini geri almadým.
Bunun literatürdeki karþýlýðý; Þerefsizliktir.
Ona nöbetçi doktor muamelesi yaptým. Sýra beklemeden muayene oldum, reçete yazdýrdým. Ýlaçlarýmý alsýn diye eczaneye bile gönderdim onu.
Bunun literatürdeki karþýlýðý; Ýyi niyeti suiistimal etmektir.
Paramparça ettiðim hayallerimi kendi baþýma onarmam gerekirken, “Al bu kýrýklarý onar, bu senin görevin” diyerek, baþkasýna ait olan bir zamaný, kendi çýkarlarým için zayi ettirdim.
Bunun literatürdeki karþýlýðý; Haddini bilmezliktir, þuursuzluktur, yüzsüzlüktür.
Tariflerini telif hakký ödemeksizin kullandým.
Bunun literatürdeki karþýlýðý; Yolsuzluk yapmaktýr, arsýzlýk etmektir.
Bencilliðime yardým ve yataklýk ettiðimin beyanýdýr bu savunma.
Beni adam edeni verem ettiðimin ispatýdýr.
Uzun lafýn kýsasý, benim vicdanýma müebbet yediðimin ayan beyan kanýtýdýr bu savunma.
Gereði düþünülsün…
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...
Ruhumun Güzin Ablasýydý o…
Belki de bana iyi gelen tek insandý.
Þifa gücü yüksek, yan etkisi az olan ilaçlara benzetirdim onu.
Avuç avuç içsem de, bende “Aþýrý doz” etkisi yaratmayan, tek ve en güvenilir ilacýmdý sanki.
Her defasýnda önceden hazýrlanmýþ olduðunu düþündüðüm, her derde deva olabilecek sayýsýz tarifleri vardý.
Ne zaman derdimi anlatmaya baþlasam, daha lafým bitmeden, beklenen tarif konuluverirdi önüme.
Bütün tarifler dört dörtlük tutsa da, “Belki ilerde lazým olur” diye bir tanesini bile bir kenarda tutmuþluðum yoktur. Bunu yapmak hiç aklýma gelmedi desem yalan olur, gelse de, derdime derman aramaya üþenmiþliðimden olsa gerek, elim kolum baðlanýrdý sanki.
O benim için, tam teþekküllü bir devlet hastanesi gibiydi.
Vakitli vakitsiz çalsam da kapýsýný asla geri çevirmezdi beni. Bugün git yarýn gel de demezdi.
Derdimi dinler, reçetemi yazar ve sonra da huzur içinde evime yollardý beni.
Bütün dertlerimi ona emanet eder ve sonra da unuttu ayaðýna yatýp hiçbirini geri almazdým. Hatta týkýþ týkýþ kapýsýnýn önüne býraktýðým dertlerimi nerede muhafaza ettiðini merak dahi etmezdim.
Sanki asli görevi benim hayal kýrýklýklarýmý onarmakmýþ gibi, hepsini alelacele eline tutuþturuverirdim.
Her fýrsatta hatýrlatmak ister gibi, affetmeyeceði tek þeyin yalan olduðunu söyler dururdu.
“Yalana gücüm yetmez benim” dediði vakit, sesinin bile rengi deðiþirdi.
Onun bu sözü hafýzamda iyi yer etmiþ olsa gerek, birkaç tanecik de olsa, kýyýda köþede sakladýðým yalanlarý dýþarýda býrakmadan yanýna gidemezdim.
Her þey bir tarafa, bir sabah hayatýmýn en acý deneyimini yaþattý bana.
Her zaman yaný baþýmda olan o insan, benimle birlikte hayata da veda ederek gitti.
Öylece býrakýp gitti beni.
Hem de ruhumda kocaman bir boþluk býrakarak ...
Caným acýdý o gidince…
Acýmalýydý da zaten. Acýmasa asla fark edemeyecektim kendime dair gerçekleri.
Yokluðu bile beni terbiye ediyorken, kendimle yüzleþmekten baþka çarem yoktu.
Ruhuma gereken cezayý vermeli ve vicdanýmý rahatlatmalýydým artýk.
Karara baðlanacak ceza müebbet de olsa; “Yalana gücüm yetmez benim” diyen o insan için, belki de ilk defa doðru olaný yapmalýydým.
Suç unsuru olan ne varsa, her birini tek tek önüme koymalý ve bir an evvel savunmamý hazýrlamalýydým. Ve hazýrladým…
Savunmamdýr;
Bütün dertlerimi ona emanet ettim. Sonra da bilerek ve isteyerek unuttu ayaðýna yatarak hiçbirini geri almadým.
Bunun literatürdeki karþýlýðý; Þerefsizliktir.
Ona nöbetçi doktor muamelesi yaptým. Sýra beklemeden muayene oldum, reçete yazdýrdým. Ýlaçlarýmý alsýn diye eczaneye bile gönderdim onu.
Bunun literatürdeki karþýlýðý; Ýyi niyeti suiistimal etmektir.
Paramparça ettiðim hayallerimi kendi baþýma onarmam gerekirken, “Al bu kýrýklarý onar, bu senin görevin” diyerek, baþkasýna ait olan bir zamaný, kendi çýkarlarým için zayi ettirdim.
Bunun literatürdeki karþýlýðý; Haddini bilmezliktir, þuursuzluktur, yüzsüzlüktür.
Tariflerini telif hakký ödemeksizin kullandým.
Bunun literatürdeki karþýlýðý; Yolsuzluk yapmaktýr, arsýzlýk etmektir.
Bencilliðime yardým ve yataklýk ettiðimin beyanýdýr bu savunma.
Beni adam edeni verem ettiðimin ispatýdýr.
Uzun lafýn kýsasý, benim vicdanýma müebbet yediðimin ayan beyan kanýtýdýr bu savunma.
Gereði düþünülsün…
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...