Iþýk Teoman
Thassos Adasý, Kastro köyünün son duraðý…
Tatilimizi Yunanistan’ýn Thassos Adasý’nda (Taþöz) geçirdik. 4-20 Aðustos tarihleri arasýnda bir kampinge yerleþtik ve çadýrýmýz kurduk tatilin sonuna kadar da orada kaldýk. Adanýn dört bir yanýný, hemen tüm köyleri gezdik, sokaklarýný dolaþtýk evlere baktýk, avlularý ve bahçelerini hayranlýkla seyrettik.
Tatilin son günlerinde bir köy kalmýþtý… O köye de gitmeye karar verdik. Kastro köyü adanýn en zirvesinde bir köy, çevresi sýk ormanlarla kaplý ama köy bozkýr… Yaklaþýk yirmi kilometrelik bir yolculuk sýk çam aðaçlarýnýn arasýnda sürüyor. Köy bizim Güneydoðu Anadolu’nun tipik köylerini andýrýyor. Bozkýrýn ortasýnda taþ evler, toprak yollar ve tek tük aðaçlar… Önce geri dönmeyi düþündük, o kadar yol teptik diye köyün içini ve çevresini gezmeye karar verdik.
Bir kilise ve ardýnda taþ yapýlý bir bina gördük. Kilise kapalý olduðu için taþ binaya yöneldik ve onun da þapel olabileceðini düþündük. Taþ yapýnýn eni beþ metre uzunluðu ise on metre civarýndaydý, yüksekliði ise iki metre kadardý… Çatýsý da taþ ile kaplýydý ve çatýda bir baca vardý. Demir kapýnýn açýk olan penceresinden içeri doðru baktýðýmýzda bir kemik yýðýný ile karþýlaþtýk; kýsa süre bir þok yaþadýk ve ne olduðunu anlamaya çalýþtýk… Kapý birden açýldý ve içeri girdik, içeride tepeleme kemik yýðýný duvar diplerinde çelik ve ahþap kutular üzerinde ölenlerin fotoðraflarý ve içinde kemikleri… Þaþkýn þaþkýn bakarak ne olduðunu öðrenmeye çalýþtýk…
Google’ye sorduk bir þeyler bulamadýk. Gezinin son dört günü bu durum hep aklýmýza takýldý durdu. Hüzünlendik, neden böyle olduðunu sorgulayýp durduk Ayþe ile birbirimize… Yaþamý sorguladýk, yaþamýn sonunu düþündük, kemikleri, kafataslarýný düþündük, garipsedik ve Ýzmir’e döndük…
Sonra göz atarken yine o fotoðraflara baktým ve aklýma belediyede çalýþma arkadaþým Teodora Hacudi’ye danýþmak geldi… O da anlattý: bunun bir gelenek olduðunu ölünün üç yýl boyunca mezarda kaldýðýný ve sonra kemiklerinin çýkarýlýp kutulara konulduðunu ve burada sonsuza kadar kaldýðýný söyledi. Anlatýlanlar bizi aydýnlattý. Ama uygulamanýn ulu orta yapýlmasý ve kapýsý açýk, kemiklerle ve kafataslarýyla yüz yüze gelmenin burukluðunu hala yaþýyorum. Bu uygulamanýn daha çok Yunanistan’da yapýldýðýný da öðrendim; amaç yeni ölülere yer açmak… Yine de yaþamýn sonu böyle mi olmalý bilemiyorum…
Iþýk Teoman
isikteoman@gmail.com
Tatilimizi Yunanistan’ýn Thassos Adasý’nda (Taþöz) geçirdik. 4-20 Aðustos tarihleri arasýnda bir kampinge yerleþtik ve çadýrýmýz kurduk tatilin sonuna kadar da orada kaldýk. Adanýn dört bir yanýný, hemen tüm köyleri gezdik, sokaklarýný dolaþtýk evlere baktýk, avlularý ve bahçelerini hayranlýkla seyrettik.
Tatilin son günlerinde bir köy kalmýþtý… O köye de gitmeye karar verdik. Kastro köyü adanýn en zirvesinde bir köy, çevresi sýk ormanlarla kaplý ama köy bozkýr… Yaklaþýk yirmi kilometrelik bir yolculuk sýk çam aðaçlarýnýn arasýnda sürüyor. Köy bizim Güneydoðu Anadolu’nun tipik köylerini andýrýyor. Bozkýrýn ortasýnda taþ evler, toprak yollar ve tek tük aðaçlar… Önce geri dönmeyi düþündük, o kadar yol teptik diye köyün içini ve çevresini gezmeye karar verdik.
Bir kilise ve ardýnda taþ yapýlý bir bina gördük. Kilise kapalý olduðu için taþ binaya yöneldik ve onun da þapel olabileceðini düþündük. Taþ yapýnýn eni beþ metre uzunluðu ise on metre civarýndaydý, yüksekliði ise iki metre kadardý… Çatýsý da taþ ile kaplýydý ve çatýda bir baca vardý. Demir kapýnýn açýk olan penceresinden içeri doðru baktýðýmýzda bir kemik yýðýný ile karþýlaþtýk; kýsa süre bir þok yaþadýk ve ne olduðunu anlamaya çalýþtýk… Kapý birden açýldý ve içeri girdik, içeride tepeleme kemik yýðýný duvar diplerinde çelik ve ahþap kutular üzerinde ölenlerin fotoðraflarý ve içinde kemikleri… Þaþkýn þaþkýn bakarak ne olduðunu öðrenmeye çalýþtýk…
Google’ye sorduk bir þeyler bulamadýk. Gezinin son dört günü bu durum hep aklýmýza takýldý durdu. Hüzünlendik, neden böyle olduðunu sorgulayýp durduk Ayþe ile birbirimize… Yaþamý sorguladýk, yaþamýn sonunu düþündük, kemikleri, kafataslarýný düþündük, garipsedik ve Ýzmir’e döndük…
Sonra göz atarken yine o fotoðraflara baktým ve aklýma belediyede çalýþma arkadaþým Teodora Hacudi’ye danýþmak geldi… O da anlattý: bunun bir gelenek olduðunu ölünün üç yýl boyunca mezarda kaldýðýný ve sonra kemiklerinin çýkarýlýp kutulara konulduðunu ve burada sonsuza kadar kaldýðýný söyledi. Anlatýlanlar bizi aydýnlattý. Ama uygulamanýn ulu orta yapýlmasý ve kapýsý açýk, kemiklerle ve kafataslarýyla yüz yüze gelmenin burukluðunu hala yaþýyorum. Bu uygulamanýn daha çok Yunanistan’da yapýldýðýný da öðrendim; amaç yeni ölülere yer açmak… Yine de yaþamýn sonu böyle mi olmalý bilemiyorum…
Iþýk Teoman
isikteoman@gmail.com
"Iþýk Teoman" bütün yazýlarý için týklayýn...