Elif Y. ÖZEL
ÞÝZOFREN ZAMANLAR
Yüzümden düþüveren gülüþüm…
Ýnan bana seni ararken, ne þizofren tanýsý almýþ bir zamandan medet umdum ne de þizofren bir zamaný aðýrlayan geceden.
Yani bir baþýma ve sessizce aradým seni.
Çok zor olsa da nihayetinde buldum.
Buldum ve “sen” diye hitap ettiðim o kýymetli gülüþümü yeni baþtan taktým yüzüme.
Gerçekten zordu bunu baþarabilmek ve de baþarabilmek için her türlü zorluða göðüs gerebilmek.
Mesela;
“Kal” ya da “git” lerin arasýnda sýkýþmýþ kalmýþ ne kadar kelimem varsa, hepsini bir bir aðlamaklý dünlerime saydým.
Aklýmýn susmak bilmeyen arsýzlýðýna sebep olsa da;
Önce kýrmýzý ýþýkta geçmeye gönüllü cümleler kurdum, sonra da o cümlelerle pabucuma dahi anlatamayacaðým hikâyeler yazdým.
Vefasýzlýklarýný sermaye sayanlara bile, olur ya belki bir gün feyz alýrlar diye, aklýný baþýnda taþýmayý becerebilen þiirler yazýp gönderdim.
Hüzün kýrmýzýsý bir yol haritasýný cebime koymadan ve de yarým býrakýlmýþ cümlelerimi yanýma almadan asla ve asla yola çýkmadým.
Acýlarýmý olay mahallinde býrakamasam da, en azýndan hepsini beynimin az geliþmiþ bölgelerine emanet edebilmeyi baþardým.
Beni idrak yeteneði bozulmuþ cümlelerle karþýlayanlarý ben de yüzümün en itaatkâr mimikleriyle uðurladým. Hatta arkalarýndan mendil sallayýp su bile döktüm.
Yüzleþmeye cesaret edemediðim yaralarýmdan tutun da tadilat nedeniyle kapattýðým ruhuma varýncaya kadar hepsini gözyaþlarýma hibe ettim.
Boyu devrilesi cümlelerimi bile, belki bir gün mektup yazarým umuduyla, bir kenarda tuttum.
Baðrýma bastýðým kelimeler sürekli açýða alýnsa da, vicdanýma yazarak seslenmekten asla vazgeçmedim.
Kabuðuna çekilmiþ kelimelerimle “susmayý”, kalp atýþlarýmýn düzelen ritmiyle de “dinlemeyi” öðrettim kendime.
Orta halli bir iyilik haline razý olmuþ gibi görünsem de, diþe dokunur bütün olmazlarýmý, döktüre döktüre yazdýðým cümlelerle olduruverdim.
Zamanýn–di’li geçiyor oluþuyla ilgilenmediðim kadar–miþ’li geçiyor oluþuyla da ilgilenmedim hiç.
Tercihimi sadece, tutmak ve býrakmak eylemlerinin vakitli yapýlmasýndan yana yaptým. Bu yüzden de, ne geç kalmayý ne de erken kalkmayý hak saydým kendime.
Kapatýlmýþ fallarýn niyetine hürmeten hayal kurmadýðým gibi, açýlmýþ fallarýn rivayetine göre de kurmadým yarýnlarýmý.
Kýsacasý, herkes hak ettiði yerde dursun istedim.
Ve bu yüzden, ne virgülü ne de noktayý gücendirecek hiçbir þey yapmadým.
Onlarý sadece olmalarý gereken yere býraktým..
Yani ait olduklarý yere,
Yani tas tamam hak ettikleri yere býraktým.
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...
Yüzümden düþüveren gülüþüm…
Ýnan bana seni ararken, ne þizofren tanýsý almýþ bir zamandan medet umdum ne de þizofren bir zamaný aðýrlayan geceden.
Yani bir baþýma ve sessizce aradým seni.
Çok zor olsa da nihayetinde buldum.
Buldum ve “sen” diye hitap ettiðim o kýymetli gülüþümü yeni baþtan taktým yüzüme.
Gerçekten zordu bunu baþarabilmek ve de baþarabilmek için her türlü zorluða göðüs gerebilmek.
Mesela;
“Kal” ya da “git” lerin arasýnda sýkýþmýþ kalmýþ ne kadar kelimem varsa, hepsini bir bir aðlamaklý dünlerime saydým.
Aklýmýn susmak bilmeyen arsýzlýðýna sebep olsa da;
Önce kýrmýzý ýþýkta geçmeye gönüllü cümleler kurdum, sonra da o cümlelerle pabucuma dahi anlatamayacaðým hikâyeler yazdým.
Vefasýzlýklarýný sermaye sayanlara bile, olur ya belki bir gün feyz alýrlar diye, aklýný baþýnda taþýmayý becerebilen þiirler yazýp gönderdim.
Hüzün kýrmýzýsý bir yol haritasýný cebime koymadan ve de yarým býrakýlmýþ cümlelerimi yanýma almadan asla ve asla yola çýkmadým.
Acýlarýmý olay mahallinde býrakamasam da, en azýndan hepsini beynimin az geliþmiþ bölgelerine emanet edebilmeyi baþardým.
Beni idrak yeteneði bozulmuþ cümlelerle karþýlayanlarý ben de yüzümün en itaatkâr mimikleriyle uðurladým. Hatta arkalarýndan mendil sallayýp su bile döktüm.
Yüzleþmeye cesaret edemediðim yaralarýmdan tutun da tadilat nedeniyle kapattýðým ruhuma varýncaya kadar hepsini gözyaþlarýma hibe ettim.
Boyu devrilesi cümlelerimi bile, belki bir gün mektup yazarým umuduyla, bir kenarda tuttum.
Baðrýma bastýðým kelimeler sürekli açýða alýnsa da, vicdanýma yazarak seslenmekten asla vazgeçmedim.
Kabuðuna çekilmiþ kelimelerimle “susmayý”, kalp atýþlarýmýn düzelen ritmiyle de “dinlemeyi” öðrettim kendime.
Orta halli bir iyilik haline razý olmuþ gibi görünsem de, diþe dokunur bütün olmazlarýmý, döktüre döktüre yazdýðým cümlelerle olduruverdim.
Zamanýn–di’li geçiyor oluþuyla ilgilenmediðim kadar–miþ’li geçiyor oluþuyla da ilgilenmedim hiç.
Tercihimi sadece, tutmak ve býrakmak eylemlerinin vakitli yapýlmasýndan yana yaptým. Bu yüzden de, ne geç kalmayý ne de erken kalkmayý hak saydým kendime.
Kapatýlmýþ fallarýn niyetine hürmeten hayal kurmadýðým gibi, açýlmýþ fallarýn rivayetine göre de kurmadým yarýnlarýmý.
Kýsacasý, herkes hak ettiði yerde dursun istedim.
Ve bu yüzden, ne virgülü ne de noktayý gücendirecek hiçbir þey yapmadým.
Onlarý sadece olmalarý gereken yere býraktým..
Yani ait olduklarý yere,
Yani tas tamam hak ettikleri yere býraktým.
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...