Elif Y. ÖZEL
PEKÝ YA OLMASAYDILAR
Beynimize týka basa doldurduðumuz keþkelerden tutun da benliðimize itina ile yapýþtýrdýðýmýz hüzünlere varýncaya kadar aynýyýz.
Hatta acýlarýmýz ve de yüreðimizde aðýrlanan yaralarýmýza kadar.
Kýsacasý biz, birbirini kopyalayarak çoðaltan, hayatý da ayný usulde tüketen tek tip insanlarýz.
Karþýmýzdakine laf olsun diye tebessüm eder, birbirimize de sýrf adet yerini bulsun diye hatýr sorarýz.
Hangi akla hizmet mutlu olabiliyorsak bir tek o akla hürmet eder ve maalesef gerisini de teferruat sayarýz.
Ruhumuza giydirdikleri canýmýzý sýksa da, ne canýmýzý acýtarak yoklama alan hayata ne de hayatýmýzý tahliye eden insanlara kafa tutarýz.
Gün geceye döner dönmez, vakitlice perdelerimizi kapatýr, ne gecenin rengiyle ne de Ay’ýn o geceye münhasýr þekliyle alakadar oluruz.
Beynimizin içindekileri boþaltmadan yataða girmez, kafamýzý da kuþ tüyü kývamýna getirmeden yastýða koymayýz.
Ne adýmýzýn yok sayýlmasýna ne de girmediðimiz halde bütün ihalelerin bizde kalmasýna itiraz ederiz.
Kýsacasý, bizim gibi olmayanlarý görmezden gelmeyi gayet iyi beceririz.
Peki kimdir bu görmezden geldiðimiz insanlar?
Ve onlar bizim yapamadýðýmýz neleri yaparlar?
Yazýyor olmanýn çoðu zaman ölüyor olmaya denk düþtüðünü bilseler de yazmaya devam ederler.
Bazen sesleri kirletildiði için susmaya karar verseler de, kendilerini hücrelerine kadar sorgulamaktan asla vazgeçmezler.
Gündüzden geceye miras býrakýldýklarýna inanýrlar ve cevaptan ziyade sorunun kendisiyle ilgilenirler.
Herkes rüyasýnda kurdun karnýndan çýkan taþlarý sayarken, onlar hiç üþenmeden hayatýn muhasebesini yapmaya devam ederler.
Kendi masallarýnda bile, bembeyaz atlara binip, hiç bilmedikleri ülkelere gidemeseler de, en azýndan kýrmýzý baþlýklý kýzýn ninesi için çiçek toplayýp, dere kenarýnda ateþ yakýp þarký söylerler.
Zamandan ziyade kelimeleri tüketip, tükettikleri kelimelerle de fark yaratacak cümleler kurarlar.
Rüyalarýnda dahi, ne geri zekalý prenslere ne de at arabasýna dönüþen kabaklara tahammül ederler.
Pirelerin nasýl berberlik ettiðine akýl erdiremeseler de, sýrf iki lafýn belini kýrabilmek için saçlarýný bir tek onlara emanet ederler.
Ve nihayetinde, hayatýn bir gün saçýmýzý okþayarak yoklama alacaðýna da sonuna kadar inanýrlar.
Çünkü onlar;
Býrakýn insana ihanet etmeyi, kelimelere bile ihanet etmezler.
Çoðu zaman yüzleri tarifsiz bir hüznü hecelese de, hayatý daima gülümseyerek selamlarlar.
Ýlan-ý aþk edeceklerse de, þiirle ederler, dibi tutmuþ mektuplarýn yanmamýþ tarafýyla deðil.
Ne öznesiyle ilgilenirler cümlenin ne de tümleciyle.
Yani halden anlar, yani sýrf devrilmesinler diye o cümlelerin ellerinden tutarlar.
Demem o ki;
Onlar iyi ki hayatýmýzdalar…
Peki ya olmasaydýlar…..
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...
Beynimize týka basa doldurduðumuz keþkelerden tutun da benliðimize itina ile yapýþtýrdýðýmýz hüzünlere varýncaya kadar aynýyýz.
Hatta acýlarýmýz ve de yüreðimizde aðýrlanan yaralarýmýza kadar.
Kýsacasý biz, birbirini kopyalayarak çoðaltan, hayatý da ayný usulde tüketen tek tip insanlarýz.
Karþýmýzdakine laf olsun diye tebessüm eder, birbirimize de sýrf adet yerini bulsun diye hatýr sorarýz.
Hangi akla hizmet mutlu olabiliyorsak bir tek o akla hürmet eder ve maalesef gerisini de teferruat sayarýz.
Ruhumuza giydirdikleri canýmýzý sýksa da, ne canýmýzý acýtarak yoklama alan hayata ne de hayatýmýzý tahliye eden insanlara kafa tutarýz.
Gün geceye döner dönmez, vakitlice perdelerimizi kapatýr, ne gecenin rengiyle ne de Ay’ýn o geceye münhasýr þekliyle alakadar oluruz.
Beynimizin içindekileri boþaltmadan yataða girmez, kafamýzý da kuþ tüyü kývamýna getirmeden yastýða koymayýz.
Ne adýmýzýn yok sayýlmasýna ne de girmediðimiz halde bütün ihalelerin bizde kalmasýna itiraz ederiz.
Kýsacasý, bizim gibi olmayanlarý görmezden gelmeyi gayet iyi beceririz.
Peki kimdir bu görmezden geldiðimiz insanlar?
Ve onlar bizim yapamadýðýmýz neleri yaparlar?
Yazýyor olmanýn çoðu zaman ölüyor olmaya denk düþtüðünü bilseler de yazmaya devam ederler.
Bazen sesleri kirletildiði için susmaya karar verseler de, kendilerini hücrelerine kadar sorgulamaktan asla vazgeçmezler.
Gündüzden geceye miras býrakýldýklarýna inanýrlar ve cevaptan ziyade sorunun kendisiyle ilgilenirler.
Herkes rüyasýnda kurdun karnýndan çýkan taþlarý sayarken, onlar hiç üþenmeden hayatýn muhasebesini yapmaya devam ederler.
Kendi masallarýnda bile, bembeyaz atlara binip, hiç bilmedikleri ülkelere gidemeseler de, en azýndan kýrmýzý baþlýklý kýzýn ninesi için çiçek toplayýp, dere kenarýnda ateþ yakýp þarký söylerler.
Zamandan ziyade kelimeleri tüketip, tükettikleri kelimelerle de fark yaratacak cümleler kurarlar.
Rüyalarýnda dahi, ne geri zekalý prenslere ne de at arabasýna dönüþen kabaklara tahammül ederler.
Pirelerin nasýl berberlik ettiðine akýl erdiremeseler de, sýrf iki lafýn belini kýrabilmek için saçlarýný bir tek onlara emanet ederler.
Ve nihayetinde, hayatýn bir gün saçýmýzý okþayarak yoklama alacaðýna da sonuna kadar inanýrlar.
Çünkü onlar;
Býrakýn insana ihanet etmeyi, kelimelere bile ihanet etmezler.
Çoðu zaman yüzleri tarifsiz bir hüznü hecelese de, hayatý daima gülümseyerek selamlarlar.
Ýlan-ý aþk edeceklerse de, þiirle ederler, dibi tutmuþ mektuplarýn yanmamýþ tarafýyla deðil.
Ne öznesiyle ilgilenirler cümlenin ne de tümleciyle.
Yani halden anlar, yani sýrf devrilmesinler diye o cümlelerin ellerinden tutarlar.
Demem o ki;
Onlar iyi ki hayatýmýzdalar…
Peki ya olmasaydýlar…..
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...