Elif Y. ÖZEL
YAZIYORUM ÇÜNKÜ
Ben hayatýn, yaþamaktan ziyade yazmaya nasip tarafýndaydým hep.
Bir cebim masallarýmý, diðer cebim þekerlerimi aðýrlarken bile, yani çocukken bile yazardým.
Çünkü yazmanýn, kimliksiz ve nefessiz býrakýlan satýrlarý sahibine ulaþtýrdýðýna inanýrdým.
Hala inanýyorum, bu yüzden de hala yazýyorum.
Dün, pantolonlarýmý, masallarýmla ve þekerlerimle birlikte makinaya atan anneme hesap sorabilmek için yazdýysam,
Bugün, “büyürsem mutsuz olurum” dememe raðmen, beni vakitsiz büyüten hayata hesap sorabilmek için yazýyorum.
Yazmak, yüreðim yerine sessizliðimi büyütüyor olsa da yazýyorum.
Yazýyorum, çünkü yaþýyorum.
Çünkü yazdýkça nefes alýyorum.
Yazýyorum çünkü…
“Neydin ne oldun”lu sorular cevapsýz kalsýn istiyorum.
Çok bilinmeyenli denklemlerle uðraþmak yerine, az bilinmeyenli cümlelerle çok þey anlatmak istiyorum.
Yazýyorum çünkü…
Sað tarafýmý boþluk býrakmadan doldurmak istiyorum.
Fizik kurallarýna riayet etmek yerine, kendi kurallarýma boyun eðmek istiyorum.
Yazýyorum çünkü…
Önce beynimi sonra da yüreðimi hafifletmek istiyorum.
Geç kalmýþlýklarýma isyan etmek yerine, bugünüme gün aðarmadan baþlamak istiyorum.
Yazýyorum çünkü…
Elini vicdanýndan ayýranlara, þefkatin en saðýr sessizliðiyle seslenmek istiyorum.
Hesabý ödemek ya da bulaþýklarý yýkamak yerine, hesabý kesene de kestirene de, hakkýný vererek sövmek istiyorum.
Yazýyorum çünkü…
Yalnýzlýðý en içe çekilesi tarafýndan solumak istiyorum.
Kalabalýklarýn en tenha tarafýnda durmak yerine, sahnenin en doðru tarafýnda durmak istiyorum.
Yazýyorum çünkü…
Hayata, “hiç kolay olmadýn bana ama ben de hiç kolay olmadým sana” demek istiyorum.
Uykunun mavisini alýp, rüyanýn pembesine katmak yerine, yitirmediðim tarafýmla uyumak istiyorum.
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...
Ben hayatýn, yaþamaktan ziyade yazmaya nasip tarafýndaydým hep.
Bir cebim masallarýmý, diðer cebim þekerlerimi aðýrlarken bile, yani çocukken bile yazardým.
Çünkü yazmanýn, kimliksiz ve nefessiz býrakýlan satýrlarý sahibine ulaþtýrdýðýna inanýrdým.
Hala inanýyorum, bu yüzden de hala yazýyorum.
Dün, pantolonlarýmý, masallarýmla ve þekerlerimle birlikte makinaya atan anneme hesap sorabilmek için yazdýysam,
Bugün, “büyürsem mutsuz olurum” dememe raðmen, beni vakitsiz büyüten hayata hesap sorabilmek için yazýyorum.
Yazmak, yüreðim yerine sessizliðimi büyütüyor olsa da yazýyorum.
Yazýyorum, çünkü yaþýyorum.
Çünkü yazdýkça nefes alýyorum.
Yazýyorum çünkü…
“Neydin ne oldun”lu sorular cevapsýz kalsýn istiyorum.
Çok bilinmeyenli denklemlerle uðraþmak yerine, az bilinmeyenli cümlelerle çok þey anlatmak istiyorum.
Yazýyorum çünkü…
Sað tarafýmý boþluk býrakmadan doldurmak istiyorum.
Fizik kurallarýna riayet etmek yerine, kendi kurallarýma boyun eðmek istiyorum.
Yazýyorum çünkü…
Önce beynimi sonra da yüreðimi hafifletmek istiyorum.
Geç kalmýþlýklarýma isyan etmek yerine, bugünüme gün aðarmadan baþlamak istiyorum.
Yazýyorum çünkü…
Elini vicdanýndan ayýranlara, þefkatin en saðýr sessizliðiyle seslenmek istiyorum.
Hesabý ödemek ya da bulaþýklarý yýkamak yerine, hesabý kesene de kestirene de, hakkýný vererek sövmek istiyorum.
Yazýyorum çünkü…
Yalnýzlýðý en içe çekilesi tarafýndan solumak istiyorum.
Kalabalýklarýn en tenha tarafýnda durmak yerine, sahnenin en doðru tarafýnda durmak istiyorum.
Yazýyorum çünkü…
Hayata, “hiç kolay olmadýn bana ama ben de hiç kolay olmadým sana” demek istiyorum.
Uykunun mavisini alýp, rüyanýn pembesine katmak yerine, yitirmediðim tarafýmla uyumak istiyorum.
Elif Y. ÖZEL
"Elif Y. ÖZEL" bütün yazýlarý için týklayýn...