ÖZLEMEK... / Ayþem Arslanoðlu
Ayþem Arslanoðlu

Ayþem Arslanoðlu

ÖZLEMEK...



Derme çatma bir balýkçý meyhanesinde oturup, dostlarýmla birlikte günün batýþýna kadeh kaldýrmayý özledim.
Kadehimi masaya vurmayý da unutmadan...
Babamdan öðrenmiþtim bunu.
"Kadehini neden masaya vuruyorsun?" diye sorduðumda, "Masada olmayanlara gelmesi için" demiþti.
Þimdi, o meyhanede olup da masada olmayanlara kaldýrmayý istedim kadehimi.
Kahkaha seslerinin dalgalara karýþmasýný özledim.
Mis gibi kokan, tabaðýmdaki balýðýn ve denizin kokusu ile birleþmesini özledim.
Çakýr keyif olmuþ insanlarýn gülümseyen yüzlerini özledim.
Dertleri masaya yatýrýp, dünyayý o küçücük masada kurtarmayý özledim.
Hiç bitmeyecek sandýðým dertlerimin nasýl da geride kaldýðýný görüp kadehimi bu sefer sadece kendim için kaldýrmayý özledim.
Mutluluðun böyle anlarda saklý olduðunu hatýrlatýp kendime, þöyle özgürce içtenlikle kahkaha atmayý özledim.
Unuttuðum þarkýlarý mýrýldanmayý, sonra avaz avaz söylemeyi özledim.
Kadehimi yanýmda olmayanlar için masaya vurmayý özledim.
Ama en çokta seni özledim deniz...
Seni izlemeyi, seni izlerken beni sakinleþtirmeni....
Kimseye anlatamadýðým sýrlarýmý sana anlatmayý, seninde beni sessizce dinlemeni özledim.
Anlattýðým her þeyin sende kalacaðýný bilerek...


Ayþem Arslanoðlu




9 Aðustos 2018 Perþembe / 2205 okunma



"Ayþem Arslanoðlu" bütün yazýlarý için týklayýn...