Zeynep KASAP
OTOMATÝKLEÞEN DUYGULAR, GÖÇ EDEN BEYÝNLER
“Günaydýn”, “Ýyi ki doðdun”, “Baþýnýz sað olsun”…
Hayatýmýzýn en sahici cümleleri bile uzun zamandýr otomatik. Bir video, bir fotoðraf, bir yazý görüp derin kedere bürünmüþken bir dakika sonra baþka bir videoya geçip kahkaha atabiliyoruz. Bu kadar hýzlý duygu geçiþleriyle dengemizi çoktan bozduk. Çoðumuzun ruh saðlýðý yerinde deðil; iþin kötüsü, çoðu kiþi bunun farkýnda bile deðil.
Her þeyin pratiðini seviyoruz. Pratik yemek, pratik bilgi, pratik okuma, pratik sevgi… Zahmetsiz olsun, hýzlýca gelsin, hýzlýca gitsin. Sonuç: baðlanamayan, sevmeyen, duygularý körelmiþ insanlar.
Eskiden bir yemeði içine katýlan her malzemeyi kýsýk ateþte, sabýrla piþirirdik; lezzetine doyum olmazdý. Þimdi tatlandýrýcýlarla, hazýr soslarla dolduruyoruz; yemek de, hayat da lezzetsizleþti. Beden saðlýðýmýzý kaybettik, þimdi sýra zihnimizde.
Bir zamanlar bilgiyi bulmak için kitaplara, ansiklopedilere gömülürdük. Saatlerce arar, bulduðumuzu unutmamak için sindirerek öðrenirdik. Sonra internet çýktý, Google hayatýmýza girdi; Soruyu sorduk, cevaplar dizildi. Þimdi yapay zekâ var. Araþtýrmaya, düþünmeye gerek kalmadý. Zahmet olmayýnca bereket de olmuyor tabii.
Bavullarla seyahat etmek bitti, bir týkla dünyayý geziyoruz. Dünyayý gezmek güzel ama beyni evden uzaklaþtýrmak tehlikeli. Hele ki yurtdýþý hayali kurmak artýk ayrý bir yük: pasaport, vize yetmedi, bir de 1000 TL’lik yurtdýþý harcý. Harç deðil, olsa olsa haraç! Onca vergiye raðmen bir de bu mu? Hal böyle olunca dünyayý ekran baþýnda turluyoruz. Turlayalým tamam ama beynimizi tek baþýna uzaklara göndermeyelim. Düþünelim araþtýralým hayal kuralým sevelim.
Kullanýlmayan kas nasýl erirse, kullanýlmayan zihin de körelir. Doktor, ameliyat sonrasý “hareket ettireceksin, yoksa eklem donacak” demez mi? Beyin de öyle; çalýþtýrmazsan gider.
Teknolojiyi elbette kullanalým; bilgiye eriþelim, dünyayý tanýyalým. Ama dengeyi koruyalým. Kolaylýkla tembellik arasýndaki o ince çizgiyi aþmayalým. Hayal gücümüzü, yaratýcýlýðýmýzý yok etmeden.
Çünkü biz insanýz. Robotlardan korkarken, asýl tehlike kendi kendimizi robotlaþtýrmak. Duygusuz, baðsýz, sorumluluk almaktan aciz… Kendini “özgür” sanan ama zihnini çoktan otomatiðe baðlamýþ robot-insanlar olmamak için.
Aklýmýzý ve kalbimizi besleyelim, yeni dünyaya yem etmeyelim.
Zeynep KASAP
"Zeynep KASAP" bütün yazýlarý için týklayýn...
“Günaydýn”, “Ýyi ki doðdun”, “Baþýnýz sað olsun”…
Hayatýmýzýn en sahici cümleleri bile uzun zamandýr otomatik. Bir video, bir fotoðraf, bir yazý görüp derin kedere bürünmüþken bir dakika sonra baþka bir videoya geçip kahkaha atabiliyoruz. Bu kadar hýzlý duygu geçiþleriyle dengemizi çoktan bozduk. Çoðumuzun ruh saðlýðý yerinde deðil; iþin kötüsü, çoðu kiþi bunun farkýnda bile deðil.
Her þeyin pratiðini seviyoruz. Pratik yemek, pratik bilgi, pratik okuma, pratik sevgi… Zahmetsiz olsun, hýzlýca gelsin, hýzlýca gitsin. Sonuç: baðlanamayan, sevmeyen, duygularý körelmiþ insanlar.
Eskiden bir yemeði içine katýlan her malzemeyi kýsýk ateþte, sabýrla piþirirdik; lezzetine doyum olmazdý. Þimdi tatlandýrýcýlarla, hazýr soslarla dolduruyoruz; yemek de, hayat da lezzetsizleþti. Beden saðlýðýmýzý kaybettik, þimdi sýra zihnimizde.
Bir zamanlar bilgiyi bulmak için kitaplara, ansiklopedilere gömülürdük. Saatlerce arar, bulduðumuzu unutmamak için sindirerek öðrenirdik. Sonra internet çýktý, Google hayatýmýza girdi; Soruyu sorduk, cevaplar dizildi. Þimdi yapay zekâ var. Araþtýrmaya, düþünmeye gerek kalmadý. Zahmet olmayýnca bereket de olmuyor tabii.
Bavullarla seyahat etmek bitti, bir týkla dünyayý geziyoruz. Dünyayý gezmek güzel ama beyni evden uzaklaþtýrmak tehlikeli. Hele ki yurtdýþý hayali kurmak artýk ayrý bir yük: pasaport, vize yetmedi, bir de 1000 TL’lik yurtdýþý harcý. Harç deðil, olsa olsa haraç! Onca vergiye raðmen bir de bu mu? Hal böyle olunca dünyayý ekran baþýnda turluyoruz. Turlayalým tamam ama beynimizi tek baþýna uzaklara göndermeyelim. Düþünelim araþtýralým hayal kuralým sevelim.
Kullanýlmayan kas nasýl erirse, kullanýlmayan zihin de körelir. Doktor, ameliyat sonrasý “hareket ettireceksin, yoksa eklem donacak” demez mi? Beyin de öyle; çalýþtýrmazsan gider.
Teknolojiyi elbette kullanalým; bilgiye eriþelim, dünyayý tanýyalým. Ama dengeyi koruyalým. Kolaylýkla tembellik arasýndaki o ince çizgiyi aþmayalým. Hayal gücümüzü, yaratýcýlýðýmýzý yok etmeden.
Çünkü biz insanýz. Robotlardan korkarken, asýl tehlike kendi kendimizi robotlaþtýrmak. Duygusuz, baðsýz, sorumluluk almaktan aciz… Kendini “özgür” sanan ama zihnini çoktan otomatiðe baðlamýþ robot-insanlar olmamak için.
Aklýmýzý ve kalbimizi besleyelim, yeni dünyaya yem etmeyelim.
Zeynep KASAP
"Zeynep KASAP" bütün yazýlarý için týklayýn...