Zeynep Ayþe EDÝRNE
BAHAR'A DOÐRU...
Doða aylardýr yeniden giymeye hazýrlandýðý elbisesini çýkarýyor sandýktan.. Yeþile bürünüyor.. Hava, su ve toprak bekliyorlar kor halindeki ateþi.. gözle görülmeyen, elle tutulmayan, ama alýnsa da avuca elleri yakmayan, adýyla yüreklere sýcaklýk veren cemreyi.. üç adýmda uðurlarken kýþý, ilk cemrede baharýn ucu görünür.. Cemre;.. havaya deðdiðinde çiçek kokusu sarar dört bir yaný.. leylaklar, erguvanlar, papatyalar hazýrlanýrlar dalda tomurcuk olmaya.. Aðaçlara uzanan sarmaþýk kurutmaz aðacýný, yaprak incitmez gülünü..
Suya deðdiðinde durulur deniz, sakinleþir.. kýþýn hoyrat poyrazý, lodosun ýslýðý yormaz artýk onu.. tüm kýþ delicesine vuran dalgalarýný uysallaþtýrmýþ, bahar kokusu sinmiþ bir çarþaf edasýna büründürmüþtür sýcak dokunuþlarý..
Topraða kavuþtuðunda topraðýn derinliklerine dolar, ýsýtýr.. bereket saçar her bir damarýna.. sýcaðýna atýlan tohum yeþerir.. dallar gebeliðin son deminde.. koyu toprak þenlikte.. bulutlar koþuþuyor, maviler kutluyor onlarý..
Baharýn en sevimli çocuðu nisan, akýtýr gözyaþlarýný.. yaðmur adýný nisana verirken, tutunur güneþe gökkuþaðý.. doða dillenir, kuþlara ses olur, çiçeklere can.. Ýsli bir havanýn üstüne abanýrken mavi yüzlü gökyüzü, meþeler yaprakta, iðdeler kokuda.. iþte, güneþin tam ortasýnda..
Ve güneþ deðerken yüreðimize, bir cemre de düþer bizim içimize.. kendimizle karþýlaþýrken aynada, alýþýyoruz bahar yüzümüze.. Ruhsal olarak yenilenirken, tüm olumsuzluklarý da temizliyoruz evimizden.. Doðaya kavuþurken yeniden, kuþlarý dinliyoruz, doðayý izliyoruz.. Bahar kokusu sinerken üstümüze, kýþýn bizi kaplayan siyahýný kaldýrýp bir köþeye, tozlu raflardan aldýðýmýz maviyi, yeþili ve pembeyi asýyoruz yüreðimize.. Baharýn gramofonunda çalýnýrken içimizdeki nihavent coþku, gülmeye gelsin bebekler, çocuklar büyümekten korkmasýn.. Siyahlarýmýz bizden uzak, beyazlarýmýz bembeyaz olsun..
''Bir bahar ki cemresi ruha düþer
Bir cemre ki dört mevsimi bahar eyler''
Zeynep Ayþe EDÝRNE
"Zeynep Ayþe EDÝRNE" bütün yazýlarý için týklayýn...
Doða aylardýr yeniden giymeye hazýrlandýðý elbisesini çýkarýyor sandýktan.. Yeþile bürünüyor.. Hava, su ve toprak bekliyorlar kor halindeki ateþi.. gözle görülmeyen, elle tutulmayan, ama alýnsa da avuca elleri yakmayan, adýyla yüreklere sýcaklýk veren cemreyi.. üç adýmda uðurlarken kýþý, ilk cemrede baharýn ucu görünür.. Cemre;.. havaya deðdiðinde çiçek kokusu sarar dört bir yaný.. leylaklar, erguvanlar, papatyalar hazýrlanýrlar dalda tomurcuk olmaya.. Aðaçlara uzanan sarmaþýk kurutmaz aðacýný, yaprak incitmez gülünü..
Suya deðdiðinde durulur deniz, sakinleþir.. kýþýn hoyrat poyrazý, lodosun ýslýðý yormaz artýk onu.. tüm kýþ delicesine vuran dalgalarýný uysallaþtýrmýþ, bahar kokusu sinmiþ bir çarþaf edasýna büründürmüþtür sýcak dokunuþlarý..
Topraða kavuþtuðunda topraðýn derinliklerine dolar, ýsýtýr.. bereket saçar her bir damarýna.. sýcaðýna atýlan tohum yeþerir.. dallar gebeliðin son deminde.. koyu toprak þenlikte.. bulutlar koþuþuyor, maviler kutluyor onlarý..
Baharýn en sevimli çocuðu nisan, akýtýr gözyaþlarýný.. yaðmur adýný nisana verirken, tutunur güneþe gökkuþaðý.. doða dillenir, kuþlara ses olur, çiçeklere can.. Ýsli bir havanýn üstüne abanýrken mavi yüzlü gökyüzü, meþeler yaprakta, iðdeler kokuda.. iþte, güneþin tam ortasýnda..
Ve güneþ deðerken yüreðimize, bir cemre de düþer bizim içimize.. kendimizle karþýlaþýrken aynada, alýþýyoruz bahar yüzümüze.. Ruhsal olarak yenilenirken, tüm olumsuzluklarý da temizliyoruz evimizden.. Doðaya kavuþurken yeniden, kuþlarý dinliyoruz, doðayý izliyoruz.. Bahar kokusu sinerken üstümüze, kýþýn bizi kaplayan siyahýný kaldýrýp bir köþeye, tozlu raflardan aldýðýmýz maviyi, yeþili ve pembeyi asýyoruz yüreðimize.. Baharýn gramofonunda çalýnýrken içimizdeki nihavent coþku, gülmeye gelsin bebekler, çocuklar büyümekten korkmasýn.. Siyahlarýmýz bizden uzak, beyazlarýmýz bembeyaz olsun..
''Bir bahar ki cemresi ruha düþer
Bir cemre ki dört mevsimi bahar eyler''
Zeynep Ayþe EDÝRNE
"Zeynep Ayþe EDÝRNE" bütün yazýlarý için týklayýn...