Zerrin SOYSAL
Cam bilyeler
Cam bilyeleri oldum olasý severim. Çocukluðumda tek tek inceleyip þeffaf camýn içine o ebruli renklerin nasýl yerleþtirildiðini çözmeye çalýþýr; gözüm bu mucizemsi güzellikte hayallere dalardým. Eðer uçuþan bir mavilik varsa bilyenin göbeðinde, bembeyaz bir tekne hiç bilmediðim limanlara yelken açardý. Egzotik ülkelere ulaþýr, adýný hiç duymadýðým meyvelerin tadýna bakar, esrarengiz ama hep dost canlýlarla tanýþýrdým. Turuncu ya da kýrmýzý bir lekeyse ortadaki, hiç görmediðim çiçekleri düþlerdim. Bilyelerim çocuk günlerimin yenidünyasýydý
Hâlâ bilyelerim var, hem de kavanoz dolusu; renk renk, cývýl cývýl... Onlarý hâlâ çok seviyorum. Avucumun içinde çarpýþýrken çýkardýklarý þýkýrtýlý ses neþeli çaðrýþýmlara yol açýp tüm kaygýlardan uzak bir geçmiþi, çocukluðun büyülü dünyasýný geri getiriyor. Kendiliðinden oluþuvermiþ gibi duran renk dalgalarýna þaþmýyorum artýk. O düþ renklerinin oraya nasýl geldiklerini hala bilmesem de kafa yormuyorum. Rakip bilyeyi, ellerimizle açtýðýmýz avuç içi kadar çukura göndermek için dilimizi ýsýrarak nasýl niþan aldýðýmýzý da düþünmüyorum. Kan ter içinde kalýr, toza topraða bulanýrdýk. Akþam eve döndüðümüzde üstünü berbat etmiþsin zýlgýtýný yiyeceðimizi hiç hesaba katmadan yerlerde yuvarlanýrdýk. O anda kalbimiz bir tek amaç için, rakip bilyenin istediðimiz yöne yuvarlanmasýný görmek için çarpardý. Sadece onun için, baþka hiçbir þey umurumuzda olmazdý. Þimdilerde bilyelerime bakarken zihnimde baþka düþüncelerin kapýlarý aralanýyor .
Hiç kullanýlmamýþ gýcýr gýcýr bir bilyeyi yeni doðmuþ bebeðe benzetiyorum örneðin. Özenle korunarak saklanýyor baþtan. Zaman geçtikçe oyuna sürülüp ilk darbelerini almaya baþlýyor. Her darbede bir çizik… Ýki çizik, üç çizik… Derken bilyenin bütün yüzeyi irili ufaklý çizgilerle, vuruklarla doluyor. Hatta bazen bir yanýndan irice bir kýymýk koptuðuna bile tanýk oluyoruz. Þekli bozulup canlýlýðýný yitiriyor zavallý. Ýlk zamanlardaki þeffaf, parlak halinden eser kalmayýp, buzlu camdan yapýlmýþ gibi puslu bir görüntüye bürünüyor. Ortasýndaki renkler ne kadar canlý olursa olsun görünmezleþiyor, hayal meyal hissediliyor varlýðý. Cam bilye büyüsünü yitiriyor. Yorgun, yýpranmýþ bir oyuncak artýk o, atýlýp yenisinin alýnmasý gereken lüzumsuz bir fazlalýk... Ýhtiyar, görmüþ geçirmiþ, hayattan yediði her darbeyle bir çizik daha edinmiþ bir oyuncak. Albenisi tükenmiþ, hiçbir çocuðun oynamak istemeyeceði bir bilye…
Göðsümün sol yanýnda çok kullanýlmýþ bir bilye duruyor bugünlerde.
Zerrin SOYSAL
"Zerrin SOYSAL" bütün yazýlarý için týklayýn...
Cam bilyeleri oldum olasý severim. Çocukluðumda tek tek inceleyip þeffaf camýn içine o ebruli renklerin nasýl yerleþtirildiðini çözmeye çalýþýr; gözüm bu mucizemsi güzellikte hayallere dalardým. Eðer uçuþan bir mavilik varsa bilyenin göbeðinde, bembeyaz bir tekne hiç bilmediðim limanlara yelken açardý. Egzotik ülkelere ulaþýr, adýný hiç duymadýðým meyvelerin tadýna bakar, esrarengiz ama hep dost canlýlarla tanýþýrdým. Turuncu ya da kýrmýzý bir lekeyse ortadaki, hiç görmediðim çiçekleri düþlerdim. Bilyelerim çocuk günlerimin yenidünyasýydý
Hâlâ bilyelerim var, hem de kavanoz dolusu; renk renk, cývýl cývýl... Onlarý hâlâ çok seviyorum. Avucumun içinde çarpýþýrken çýkardýklarý þýkýrtýlý ses neþeli çaðrýþýmlara yol açýp tüm kaygýlardan uzak bir geçmiþi, çocukluðun büyülü dünyasýný geri getiriyor. Kendiliðinden oluþuvermiþ gibi duran renk dalgalarýna þaþmýyorum artýk. O düþ renklerinin oraya nasýl geldiklerini hala bilmesem de kafa yormuyorum. Rakip bilyeyi, ellerimizle açtýðýmýz avuç içi kadar çukura göndermek için dilimizi ýsýrarak nasýl niþan aldýðýmýzý da düþünmüyorum. Kan ter içinde kalýr, toza topraða bulanýrdýk. Akþam eve döndüðümüzde üstünü berbat etmiþsin zýlgýtýný yiyeceðimizi hiç hesaba katmadan yerlerde yuvarlanýrdýk. O anda kalbimiz bir tek amaç için, rakip bilyenin istediðimiz yöne yuvarlanmasýný görmek için çarpardý. Sadece onun için, baþka hiçbir þey umurumuzda olmazdý. Þimdilerde bilyelerime bakarken zihnimde baþka düþüncelerin kapýlarý aralanýyor .
Hiç kullanýlmamýþ gýcýr gýcýr bir bilyeyi yeni doðmuþ bebeðe benzetiyorum örneðin. Özenle korunarak saklanýyor baþtan. Zaman geçtikçe oyuna sürülüp ilk darbelerini almaya baþlýyor. Her darbede bir çizik… Ýki çizik, üç çizik… Derken bilyenin bütün yüzeyi irili ufaklý çizgilerle, vuruklarla doluyor. Hatta bazen bir yanýndan irice bir kýymýk koptuðuna bile tanýk oluyoruz. Þekli bozulup canlýlýðýný yitiriyor zavallý. Ýlk zamanlardaki þeffaf, parlak halinden eser kalmayýp, buzlu camdan yapýlmýþ gibi puslu bir görüntüye bürünüyor. Ortasýndaki renkler ne kadar canlý olursa olsun görünmezleþiyor, hayal meyal hissediliyor varlýðý. Cam bilye büyüsünü yitiriyor. Yorgun, yýpranmýþ bir oyuncak artýk o, atýlýp yenisinin alýnmasý gereken lüzumsuz bir fazlalýk... Ýhtiyar, görmüþ geçirmiþ, hayattan yediði her darbeyle bir çizik daha edinmiþ bir oyuncak. Albenisi tükenmiþ, hiçbir çocuðun oynamak istemeyeceði bir bilye…
Göðsümün sol yanýnda çok kullanýlmýþ bir bilye duruyor bugünlerde.
Zerrin SOYSAL
"Zerrin SOYSAL" bütün yazýlarý için týklayýn...