Zeynep Ayþe EDÝRNE
ÇOCUK KAYIPLIÐIM..
Kapý aralýðýndan baktým çocukluk yýllarýma.. Eski bir parkta kalmýþ, kirli yüzlü çocukluðum.. Ellerime sýðdýrmaya çalýþtýðým horoz þekerlerim, pamuk helvalarým, meyvelerin tadýnda keþfe çýkan dilimin vazgeçilmezi dondurmalarým..
Ýþte hemen dizlerimin dibinde sürekli uyuyan köpeðim Rin Tin Tin. Kaðýttan kayýklarýmý salýverdiðim zaman okyanusa dönüþen çamurlu sularým.. Peki nerde uçurtmalarým? Yaðmur altýnda koþtururken, sýðýnmayý düþlediðim þemsiye çikolatam. Minicik ellerim, minicik isteklerim ve boyumu aþan hayallerim..
Hâlâ çocuk olabilseydim, hâlâ çocuk kalabilseydim keþke! Aklým yetmeseydi hiçbir þeye. Yalaný hiç duymamýþ olsaydým.. Maske takýlý yüzleri oyun sanmasaydým.. Yaþamý, plâstik topumun ardýnda koþmak bilseydim.. Beni aðlatanlar sadece mahalledeki çocuklar olsaydý..
Aðlarken annemin dizlerinde mola verebilseydim.. Koynumda büyüttüðüm bez bebeðim kadar kolay olabilseydi anneliðim.. Acýyý sadece dizlerimdeki yara zannetseydim.. Kalbim çok koþtuðum için çarpsaydý yine..
Ve þimdi, kendi baþýna hikayesi olan o suskun bakýþlý evin bahçesindeki meyve aðaçlarýnýn dallarýnda asýlý kalan çocukluðumdan, düþ bahçesinden ayrýlalý yýllar oldu.. Bileðime sýkýca sardýðým iplerinden hoyratça kurtulmuþ bir balon gibi sahipsiz düþlerim.
Çocukluðum üþüyor! Çalýyor zaman beni. Salýncaklarýn tadýna varamýyorum artýk.. Parklarda, balonlarda, uçurtmalarda sýkýþmýþ kalmýþ bir hayattan, þimdi bir mola istiyorum..
Ah çocukluðum!
Çemberimde hayallerim
Elma þekeri yüreðim..
Gözlerim misket
Yapýþmýþ gülümsemelerime
Horoz þekerlerim..
Zeynep Ayþe EDÝRNE
"Zeynep Ayþe EDÝRNE" bütün yazýlarý için týklayýn...
Kapý aralýðýndan baktým çocukluk yýllarýma.. Eski bir parkta kalmýþ, kirli yüzlü çocukluðum.. Ellerime sýðdýrmaya çalýþtýðým horoz þekerlerim, pamuk helvalarým, meyvelerin tadýnda keþfe çýkan dilimin vazgeçilmezi dondurmalarým..
Ýþte hemen dizlerimin dibinde sürekli uyuyan köpeðim Rin Tin Tin. Kaðýttan kayýklarýmý salýverdiðim zaman okyanusa dönüþen çamurlu sularým.. Peki nerde uçurtmalarým? Yaðmur altýnda koþtururken, sýðýnmayý düþlediðim þemsiye çikolatam. Minicik ellerim, minicik isteklerim ve boyumu aþan hayallerim..
Hâlâ çocuk olabilseydim, hâlâ çocuk kalabilseydim keþke! Aklým yetmeseydi hiçbir þeye. Yalaný hiç duymamýþ olsaydým.. Maske takýlý yüzleri oyun sanmasaydým.. Yaþamý, plâstik topumun ardýnda koþmak bilseydim.. Beni aðlatanlar sadece mahalledeki çocuklar olsaydý..
Aðlarken annemin dizlerinde mola verebilseydim.. Koynumda büyüttüðüm bez bebeðim kadar kolay olabilseydi anneliðim.. Acýyý sadece dizlerimdeki yara zannetseydim.. Kalbim çok koþtuðum için çarpsaydý yine..
Ve þimdi, kendi baþýna hikayesi olan o suskun bakýþlý evin bahçesindeki meyve aðaçlarýnýn dallarýnda asýlý kalan çocukluðumdan, düþ bahçesinden ayrýlalý yýllar oldu.. Bileðime sýkýca sardýðým iplerinden hoyratça kurtulmuþ bir balon gibi sahipsiz düþlerim.
Çocukluðum üþüyor! Çalýyor zaman beni. Salýncaklarýn tadýna varamýyorum artýk.. Parklarda, balonlarda, uçurtmalarda sýkýþmýþ kalmýþ bir hayattan, þimdi bir mola istiyorum..
Ah çocukluðum!
Çemberimde hayallerim
Elma þekeri yüreðim..
Gözlerim misket
Yapýþmýþ gülümsemelerime
Horoz þekerlerim..
Zeynep Ayþe EDÝRNE
"Zeynep Ayþe EDÝRNE" bütün yazýlarý için týklayýn...