Azime AKBAÞ YAZICI
Ve elbet ay gülümser kedilere
Küresel ölçekteki çevresel felaketler ve küresel ýsýnma nedeniyle soylarý tehlike altýna giren bitki ve hayvan türlerinin son umudu olan gen bankalarý, dünyamýz için "Nuh’un Gemisi" görevini üstlendi.
ve elbet ay gülümser kedilere
Kediler týrnaklarýný gömer derinlerine. Acý gelir geçer sýrça yüreklerinden, göz bebeklerinden doðru yol alýr resimler. Ýncinir tüyleri, dile getirmezler. Diyemez yutarlar zehir rengi anlarýn görselliðini. En sevdiklerinin ellerinde baþka el vardýr, gözlerinde baþka gözler. Ýnce ince aðlar kediler, en sýzýlý ezgilerin kýyan sesinde kýyýma uðrar, diyemezler. Mýr mýr eden dillerinde sus olurlar. Sus olur kediler.
Yitik güllerin dikensi kanamalarýnda týrnaklarýný köreltirler. Ýnler kediler.
Þubat iner hep iner renklerime, kediler yola vururlar kendilerini. Heybeleri sýr ve kum.
Delice yaným acýr, kirpiklerime süzülen katre katre kan yakar çizgilerimi. Geride kalan her neyse ve her neredeyse yüklenen sardunaki gecelere, ellerin yok ellerimde. Ne de gözlerin yakýn derinlerime. Maðrur duruþuyla yivli minare süzülür gelir rüyalara, ayýlýr saçlarým þiir kokulu Akdeniz’e. Aðlarým.
Buz daðlarý oturmuþ avuçlarým yangýn yeri özleminde mayýs ikindisini çaðýrýr. Gölgelenir elasý gözlerimin. Delice yaným ellerindekine kilitlenir, yutkunurum zehir. Irmaklar boþanýr sessiz. Dip olur, katran karasý her yaným. Gözlerin kuyu. Neredesindir ve neresinde resimlerin.
Sus olur kedilerim. Ay kedisi gecelerimden bir deðil, yüz deðil, bin bir yýldýz düþer parmak uçlarýma. Ödü kopar sessiz çizgilerimin.
Kan çanaðý gözlerinde Gelincik kýzýn cýlýz sesler haykýrýr, küskün. Aðýr aðýr sabah gelecektir sýrça divitine. Saçlarýnda onlarca gemi demir atacaktýr, usul. Her gemiye bir balýk ismi verecek, oltalarý düþünecek, irkilecektir.
Kan kýrmýzý giysileri içinde yeþile serecektir kendini. Deli dualarýnda belki son uykusuna vuracaktýr incecik gövdesini. Kulaðýnda kedi sesleri, Akdeniz’in Ege’yi öptüðü deniz fenerinin gölgesinde serilecektir tarih dokumuþ taþlara.
Ve elbet ay gülümser kedilere bir yerde. Týrnaksýz.
Gelincik yaylým ateþine girmiþken çetin topraklarda, filizlenir kedinin derin yeþil gözleri. Örtülür karanlýk. Hepsinden güzel sözcükler dökülür sürgün çiçeklerin. Kimsesiz kediler kýrýldý kýrýlacak týrnaklarýnýn kan acýsýnda ay kedisi olmayý düþler.
Aydan düþmeyi doludizgin. Gelincik kýzýn saçlarýndaki her gemi bir balýk.
Yeniden.
Yeniden.
Kimbilir belki serçeler dile gelir, yaðmurlardan. Her kedi ay kedisi.
Yaðmur serçesi, gelincik balýðý, ay kedisi bir öykü yazarlar tek dilden. Duymuyor musun kediler dökülür aydan.
NefesTen / Ýlya Yayýnlarý.
Azime AKBAÞ YAZICI
www.azimeayazici.blogspot.com
Küresel ölçekteki çevresel felaketler ve küresel ýsýnma nedeniyle soylarý tehlike altýna giren bitki ve hayvan türlerinin son umudu olan gen bankalarý, dünyamýz için "Nuh’un Gemisi" görevini üstlendi.
ve elbet ay gülümser kedilere
Kediler týrnaklarýný gömer derinlerine. Acý gelir geçer sýrça yüreklerinden, göz bebeklerinden doðru yol alýr resimler. Ýncinir tüyleri, dile getirmezler. Diyemez yutarlar zehir rengi anlarýn görselliðini. En sevdiklerinin ellerinde baþka el vardýr, gözlerinde baþka gözler. Ýnce ince aðlar kediler, en sýzýlý ezgilerin kýyan sesinde kýyýma uðrar, diyemezler. Mýr mýr eden dillerinde sus olurlar. Sus olur kediler.
Yitik güllerin dikensi kanamalarýnda týrnaklarýný köreltirler. Ýnler kediler.
Þubat iner hep iner renklerime, kediler yola vururlar kendilerini. Heybeleri sýr ve kum.
Delice yaným acýr, kirpiklerime süzülen katre katre kan yakar çizgilerimi. Geride kalan her neyse ve her neredeyse yüklenen sardunaki gecelere, ellerin yok ellerimde. Ne de gözlerin yakýn derinlerime. Maðrur duruþuyla yivli minare süzülür gelir rüyalara, ayýlýr saçlarým þiir kokulu Akdeniz’e. Aðlarým.
Buz daðlarý oturmuþ avuçlarým yangýn yeri özleminde mayýs ikindisini çaðýrýr. Gölgelenir elasý gözlerimin. Delice yaným ellerindekine kilitlenir, yutkunurum zehir. Irmaklar boþanýr sessiz. Dip olur, katran karasý her yaným. Gözlerin kuyu. Neredesindir ve neresinde resimlerin.
Sus olur kedilerim. Ay kedisi gecelerimden bir deðil, yüz deðil, bin bir yýldýz düþer parmak uçlarýma. Ödü kopar sessiz çizgilerimin.
Kan çanaðý gözlerinde Gelincik kýzýn cýlýz sesler haykýrýr, küskün. Aðýr aðýr sabah gelecektir sýrça divitine. Saçlarýnda onlarca gemi demir atacaktýr, usul. Her gemiye bir balýk ismi verecek, oltalarý düþünecek, irkilecektir.
Kan kýrmýzý giysileri içinde yeþile serecektir kendini. Deli dualarýnda belki son uykusuna vuracaktýr incecik gövdesini. Kulaðýnda kedi sesleri, Akdeniz’in Ege’yi öptüðü deniz fenerinin gölgesinde serilecektir tarih dokumuþ taþlara.
Ve elbet ay gülümser kedilere bir yerde. Týrnaksýz.
Gelincik yaylým ateþine girmiþken çetin topraklarda, filizlenir kedinin derin yeþil gözleri. Örtülür karanlýk. Hepsinden güzel sözcükler dökülür sürgün çiçeklerin. Kimsesiz kediler kýrýldý kýrýlacak týrnaklarýnýn kan acýsýnda ay kedisi olmayý düþler.
Aydan düþmeyi doludizgin. Gelincik kýzýn saçlarýndaki her gemi bir balýk.
Yeniden.
Yeniden.
Kimbilir belki serçeler dile gelir, yaðmurlardan. Her kedi ay kedisi.
Yaðmur serçesi, gelincik balýðý, ay kedisi bir öykü yazarlar tek dilden. Duymuyor musun kediler dökülür aydan.
NefesTen / Ýlya Yayýnlarý.
Azime AKBAÞ YAZICI
www.azimeayazici.blogspot.com
"Azime AKBAÞ YAZICI" bütün yazýlarý için týklayýn...