Zeynep Ayþe EDÝRNE
YER PET, GÖK NAYLON POÞET!
Denizi ve topraðý, yeþili ve iklimiyle ne güzel bir ülkedeyiz. Cennet ayaklarýmýzýn altýna serilmiþ. Ama birkaç adým atýp, biraz yakýndan bakýnca, bu sýra dýþý güzelliði bozan, yok eden ne çok þey görüyoruz her yerde.
Çöpler, atýklar ve ille de naylon poþetler.
Çok deðil, on beþ yirmi yýl önce, marketlerin ahtapot gibi sarmalamadýðý zamanlarda, bakkal, kasap ve manavdan aldýklarýmýzý, kesekaðýdýnda, kaðýt torbada veya fileyle taþýrdýk mutfaðýmýza. Kenevir ipinden filelerimiz, Sümerbank keteninden pazar
torbalarýmýz vardý. Bir de kolumuza takýverdiðimiz örgü sepetlerimiz. Okunmuþ gazeteler ve tutkal ile kesekaðýdý yapýlýr, küçük esnafa pazarcýya satýlýrdý. Karýnca kararýnca bir kazançtý dar gelirliye.
Neymiþ? Çevre mi? Ne sorunu? Çevremize sorun yaratmadan yaþayýp giderdik iþte..
Sonra, daha çok üretebilmek için, daha ve daha fazla tüketmemizi söyleyenlere kanýverdik. Markalý markasýz, küçük büyük poþetleri elimize tutuþturuverdiler.. Adýna kolaylýk dediler. Biz bunu uygarlýk sandýk.
Þimdi bi' bakýyoruz, yol kenarlarý, boþ arsalar, kýrsal alanlar, dere yataklarý, sokaklar ve hatta caddeler bile, her yer naylon, plastik. Daha kötüsü, cennet kýyýlarýmýz ve denizlerimiz de. Aðaç dallarýndan dahi naylon poþetler sallanýyor yaprak yerine. Dört bir yanýmýz naylon poþet, pet plastik.
Çocukluðumuz, anýlarýmýz da iþgalde. Çýtalarýna rengarenk, hýþýr hýþýr kaðýtlarýn gerildiði altýgen uçurtmalarýmýz bile, canavar gözlü naylon uçurtmalara teslim olmuþ.
Denizlerimizde on binlerce poþet yüzüyor balýklarla. Her bir naylon poþet, her bir pet þiþe, nasýl bir ölümcül tehlike onlar için biliyor musunuz? Pek çoðu zehirlenip ölüyor. Deniz kuþlarýnýn midelerinden plastik atýklar çýkýyor.
Ölmeyenler ise, zehirli bir gýda olarak soframýza, tabaðýmýza geliyor.. Farkýnda mýsýnýz?
Nasýl oluyor da, yüz iki yüz yýl sonra eriyip çözülebilen, bazen tamamen yok olmasý imkansýz bir þeyi hala hayatýmýzda tutuyoruz? Kim? Hangi neden ile açýklayabilir bunu?
Özellikle siyah naylon poþet üretiminde kullanýlan hammadde çýðlýk çýðlýða baðýrýyor, ''kanserojenim ben, ölüm diðer adým'' diye. Bu katili hayatýmýzdan çýkarmanýn zamaný gelmedi mi daha sizce?
Ne sevindirici bir haber ki, bazý belediyeler naylon poþet kullanýmýný yasaklamaya baþlamýþ. Bunun son örneði Ýstanbul'da Büyük Çekmece Belediyesi. Hayatýn karþýsýna ölümü koyan ile mücadeleye, baþta belediyelerimizin önayak olmasý gerekiyor. Büyük küçük tüm esnafý ve mutlaka tüm tüketicileri bilgilendirecek düzenlemeler yapýlmalý, çocuklarýmýza, ''Hayat budur!'' denilmeli. Vakit kaybetmeden, doða bizden intikamýný almadan ona borcumuzu ödemeliyiz.
Asla unutmayalým, doða yoksa, insan da yok!!
70'li yýllardan beri onlarla süren beraberliðimiz, geleceðimizi yok ediyor. Doðaya, topraða, gökyüzüne ne savurursak bize aynýsýný vereceðini hiç aklýmýzdan çýkarmayalým. O yüzden bu yazý nostalji deðil, geleceðe ait bir arayýþtýr. Geleceðimizi engelleyen her þeye direniþtir.
Evet; illaki file, bez torba ve kese kaðýdý!!
Ne kadar çabuk kurtulabilirsek bu plastik yaðmalýðýndan, dünyada býraktýðýmýz çirkin ve ilkel ayak izlerimiz, bir o kadar azalacak. Bu þekilde naylon ve plastik kullanýmý sürerse, naylon poþetten yapýlmýþ ceset torbalarýnda gömeceðiz sevdiklerimizi. Bu kaçýnýlmaz.
Geleceðimiz, trajik bir son olacak.
Ve yaþadýðýmýz bu cennette, naylon poþetle savaþ baþlatan, birbirinden güzel kaðýt torba ve kesekaðýdýný hayata döndüren Merkez Eczanesi’ne ve ecz Sayýn Önder Aytuð'a duyarlýlýðýndan ötürü teþekkür eder, onun bir adýmýnýn yüzlerce adým olmasýný dilerim..
Zeynep Ayþe EDÝRNE
"Zeynep Ayþe EDÝRNE" bütün yazýlarý için týklayýn...
Denizi ve topraðý, yeþili ve iklimiyle ne güzel bir ülkedeyiz. Cennet ayaklarýmýzýn altýna serilmiþ. Ama birkaç adým atýp, biraz yakýndan bakýnca, bu sýra dýþý güzelliði bozan, yok eden ne çok þey görüyoruz her yerde.
Çöpler, atýklar ve ille de naylon poþetler.
Çok deðil, on beþ yirmi yýl önce, marketlerin ahtapot gibi sarmalamadýðý zamanlarda, bakkal, kasap ve manavdan aldýklarýmýzý, kesekaðýdýnda, kaðýt torbada veya fileyle taþýrdýk mutfaðýmýza. Kenevir ipinden filelerimiz, Sümerbank keteninden pazar
torbalarýmýz vardý. Bir de kolumuza takýverdiðimiz örgü sepetlerimiz. Okunmuþ gazeteler ve tutkal ile kesekaðýdý yapýlýr, küçük esnafa pazarcýya satýlýrdý. Karýnca kararýnca bir kazançtý dar gelirliye.
Neymiþ? Çevre mi? Ne sorunu? Çevremize sorun yaratmadan yaþayýp giderdik iþte..
Sonra, daha çok üretebilmek için, daha ve daha fazla tüketmemizi söyleyenlere kanýverdik. Markalý markasýz, küçük büyük poþetleri elimize tutuþturuverdiler.. Adýna kolaylýk dediler. Biz bunu uygarlýk sandýk.
Þimdi bi' bakýyoruz, yol kenarlarý, boþ arsalar, kýrsal alanlar, dere yataklarý, sokaklar ve hatta caddeler bile, her yer naylon, plastik. Daha kötüsü, cennet kýyýlarýmýz ve denizlerimiz de. Aðaç dallarýndan dahi naylon poþetler sallanýyor yaprak yerine. Dört bir yanýmýz naylon poþet, pet plastik.
Çocukluðumuz, anýlarýmýz da iþgalde. Çýtalarýna rengarenk, hýþýr hýþýr kaðýtlarýn gerildiði altýgen uçurtmalarýmýz bile, canavar gözlü naylon uçurtmalara teslim olmuþ.
Denizlerimizde on binlerce poþet yüzüyor balýklarla. Her bir naylon poþet, her bir pet þiþe, nasýl bir ölümcül tehlike onlar için biliyor musunuz? Pek çoðu zehirlenip ölüyor. Deniz kuþlarýnýn midelerinden plastik atýklar çýkýyor.
Ölmeyenler ise, zehirli bir gýda olarak soframýza, tabaðýmýza geliyor.. Farkýnda mýsýnýz?
Nasýl oluyor da, yüz iki yüz yýl sonra eriyip çözülebilen, bazen tamamen yok olmasý imkansýz bir þeyi hala hayatýmýzda tutuyoruz? Kim? Hangi neden ile açýklayabilir bunu?
Özellikle siyah naylon poþet üretiminde kullanýlan hammadde çýðlýk çýðlýða baðýrýyor, ''kanserojenim ben, ölüm diðer adým'' diye. Bu katili hayatýmýzdan çýkarmanýn zamaný gelmedi mi daha sizce?
Ne sevindirici bir haber ki, bazý belediyeler naylon poþet kullanýmýný yasaklamaya baþlamýþ. Bunun son örneði Ýstanbul'da Büyük Çekmece Belediyesi. Hayatýn karþýsýna ölümü koyan ile mücadeleye, baþta belediyelerimizin önayak olmasý gerekiyor. Büyük küçük tüm esnafý ve mutlaka tüm tüketicileri bilgilendirecek düzenlemeler yapýlmalý, çocuklarýmýza, ''Hayat budur!'' denilmeli. Vakit kaybetmeden, doða bizden intikamýný almadan ona borcumuzu ödemeliyiz.
Asla unutmayalým, doða yoksa, insan da yok!!
70'li yýllardan beri onlarla süren beraberliðimiz, geleceðimizi yok ediyor. Doðaya, topraða, gökyüzüne ne savurursak bize aynýsýný vereceðini hiç aklýmýzdan çýkarmayalým. O yüzden bu yazý nostalji deðil, geleceðe ait bir arayýþtýr. Geleceðimizi engelleyen her þeye direniþtir.
Evet; illaki file, bez torba ve kese kaðýdý!!
Ne kadar çabuk kurtulabilirsek bu plastik yaðmalýðýndan, dünyada býraktýðýmýz çirkin ve ilkel ayak izlerimiz, bir o kadar azalacak. Bu þekilde naylon ve plastik kullanýmý sürerse, naylon poþetten yapýlmýþ ceset torbalarýnda gömeceðiz sevdiklerimizi. Bu kaçýnýlmaz.
Geleceðimiz, trajik bir son olacak.
Ve yaþadýðýmýz bu cennette, naylon poþetle savaþ baþlatan, birbirinden güzel kaðýt torba ve kesekaðýdýný hayata döndüren Merkez Eczanesi’ne ve ecz Sayýn Önder Aytuð'a duyarlýlýðýndan ötürü teþekkür eder, onun bir adýmýnýn yüzlerce adým olmasýný dilerim..
Zeynep Ayþe EDÝRNE
"Zeynep Ayþe EDÝRNE" bütün yazýlarý için týklayýn...