Hülya ÖZDOÐAN ÇAPA
DENÝZ YANARKEN......
Deniz yanarken zordur yüzmek. Dalgalar yalaz yalaz vururken yanar bedenin, yüreðinde umarsýz bir ateþ körükler durur suyu. Yýllar, yýllar önce izlemiþtim “Su da Yanar” filmini, konusunu tam anýmsamýyorum bile, suyun yandýðýný, yaktýðýný bugün anladým.
Deniz dalgalý bugün, ipe geçirilmiþ kýrmýzý simitçiðe tutundum birara, isteksizim. Tek-
tük yüzenler var ileride. Aklýma Metin ALTIOK geliyor deryanýn orta yerinde. Yüreðimdekiler dilimde ses oluyor usuldan...
Ah kavaklar, ah kavaklar
Bedenim üþür, yüreðim sýzlar.
Beni hoyrat bir makasla
Ah eski bir fotoðraftan oydular.
Orda kaldý yanaðýmýn yarýsý,
Kendini boþlukla tamamlar.
Ah omuzumda bir kesik el ki hala,
Hala durmadan kanar.
Ah kavaklar,ah kavaklar
Acý düþtü peþime,
Ah kavaklar ,ah kavaklar
Ardýmdan ýslýk çalar.
- Ýçine sinmiyor insanýn,deðil mi?
Ýrkiliyorum, az ilerimde, orta yaþý geçmiþ belki (saçlarý seyrek ve beyaz) bir bey. Baþýmý hafiften saða kýrýyorum. Ben kumsala doðru bakarken, belki de o ufku tarýyor. Baþka hiçbir þey konuþmadan herkes baktýðý yöne kulaç atýyor.
Ýþte aradýðým cümle bu, “içine sinmiyor insanýn.” Günlerden beri yazmak istediklerim dolandý durdu kafamda, gelmedi bu cümle, þimdi geldi iþte.
Kaç yýldan beri içime sinmiyor. 2.Temmuz.1993 günü de denizdeydim. Öðlenden taa akþamýn bir saatine kadar yüzmüþtüm. Nereden bilebilirdim, ayný saatlerde Sivas'ta, Madýmak Otel'de insanlarýn diri diri yakýldýðýný. Saatlerce, koskoca þehir merkezinde, güpegündüz hem de. Sýrf “öteki” diye, sýrf “neden benim gibi düþünmüyor?” diye, sýrf “benim gibi inanmýyor” diye. Þiirler, þarkýlar, türküler çalýp söylemek için gelen canlarý cansýz kodular, yakarak hem de. Arkalarýnda þiirleri, þarkýlarý, türküleri, kitaplarý, yüreði yanýk yakýnlarýný býraktýlar. Tam 16 yýldýr yakalanamayan failler, yakalansa da bir kýlýfýna uydurulmuþ suçlular býraktýlar. Bir de utanç içinde bizi. Evet, ben kendi adýma utanç içindeyim. Ötekileþtirmekten, öldürmekten, yakmaktan, yýkmaktan, yoketmekten kurtulamadýk hala. Barýþ ve kardeþlik içinde yaþamayý beceremedik. Onun için utanýyorum ve AFFETMÝYORUM.
Affetmiyorum insanýn insana yaptýðý zulümleri. Ne atom bombalarýný, ne napalmi, ne mayýnlarý, ne Bosna'yý, ne Irak'ý, ne Ruanda'yý, ne Vietnam'ý, ne Tiananmen'i, ne Taksim'i, ne Çanakkale'yi, ne Antep'i, ne Maraþ'ý, ne de Sivas'ý. Çocuklarý anasýz- babasýz, ana babalarý oðulsuz-kýzsýz býrakanlarý.
Neslim, bizi affetmiyorum.
Hülya ÖZDOÐAN ÇAPA
"Hülya ÖZDOÐAN ÇAPA" bütün yazýlarý için týklayýn...
Deniz yanarken zordur yüzmek. Dalgalar yalaz yalaz vururken yanar bedenin, yüreðinde umarsýz bir ateþ körükler durur suyu. Yýllar, yýllar önce izlemiþtim “Su da Yanar” filmini, konusunu tam anýmsamýyorum bile, suyun yandýðýný, yaktýðýný bugün anladým.
Deniz dalgalý bugün, ipe geçirilmiþ kýrmýzý simitçiðe tutundum birara, isteksizim. Tek-
tük yüzenler var ileride. Aklýma Metin ALTIOK geliyor deryanýn orta yerinde. Yüreðimdekiler dilimde ses oluyor usuldan...
Ah kavaklar, ah kavaklar
Bedenim üþür, yüreðim sýzlar.
Beni hoyrat bir makasla
Ah eski bir fotoðraftan oydular.
Orda kaldý yanaðýmýn yarýsý,
Kendini boþlukla tamamlar.
Ah omuzumda bir kesik el ki hala,
Hala durmadan kanar.
Ah kavaklar,ah kavaklar
Acý düþtü peþime,
Ah kavaklar ,ah kavaklar
Ardýmdan ýslýk çalar.
- Ýçine sinmiyor insanýn,deðil mi?
Ýrkiliyorum, az ilerimde, orta yaþý geçmiþ belki (saçlarý seyrek ve beyaz) bir bey. Baþýmý hafiften saða kýrýyorum. Ben kumsala doðru bakarken, belki de o ufku tarýyor. Baþka hiçbir þey konuþmadan herkes baktýðý yöne kulaç atýyor.
Ýþte aradýðým cümle bu, “içine sinmiyor insanýn.” Günlerden beri yazmak istediklerim dolandý durdu kafamda, gelmedi bu cümle, þimdi geldi iþte.
Kaç yýldan beri içime sinmiyor. 2.Temmuz.1993 günü de denizdeydim. Öðlenden taa akþamýn bir saatine kadar yüzmüþtüm. Nereden bilebilirdim, ayný saatlerde Sivas'ta, Madýmak Otel'de insanlarýn diri diri yakýldýðýný. Saatlerce, koskoca þehir merkezinde, güpegündüz hem de. Sýrf “öteki” diye, sýrf “neden benim gibi düþünmüyor?” diye, sýrf “benim gibi inanmýyor” diye. Þiirler, þarkýlar, türküler çalýp söylemek için gelen canlarý cansýz kodular, yakarak hem de. Arkalarýnda þiirleri, þarkýlarý, türküleri, kitaplarý, yüreði yanýk yakýnlarýný býraktýlar. Tam 16 yýldýr yakalanamayan failler, yakalansa da bir kýlýfýna uydurulmuþ suçlular býraktýlar. Bir de utanç içinde bizi. Evet, ben kendi adýma utanç içindeyim. Ötekileþtirmekten, öldürmekten, yakmaktan, yýkmaktan, yoketmekten kurtulamadýk hala. Barýþ ve kardeþlik içinde yaþamayý beceremedik. Onun için utanýyorum ve AFFETMÝYORUM.
Affetmiyorum insanýn insana yaptýðý zulümleri. Ne atom bombalarýný, ne napalmi, ne mayýnlarý, ne Bosna'yý, ne Irak'ý, ne Ruanda'yý, ne Vietnam'ý, ne Tiananmen'i, ne Taksim'i, ne Çanakkale'yi, ne Antep'i, ne Maraþ'ý, ne de Sivas'ý. Çocuklarý anasýz- babasýz, ana babalarý oðulsuz-kýzsýz býrakanlarý.
Neslim, bizi affetmiyorum.
Hülya ÖZDOÐAN ÇAPA
"Hülya ÖZDOÐAN ÇAPA" bütün yazýlarý için týklayýn...