Zeynep Ayþe EDÝRNE
ANLAMIN BOÞLUÐA DÜÞTÜÐÜ...
Kalemime dolanýyor cesurluklar, bazen de kalemime takýlýyor 'sus'lar. Hayatýma dönüyor kalem.
Kendi baþýna hikayesi olan suskun bakýþlý ev; anlatsana dünyanýn bana deðdiði yaþanmýþlýklarý. Erguvanlar kýyýlarý kýzartýrken, boðazýn mavisi gözlerimde boðulurken, balýklar parçalarken gözbebeklerimi, anlatsana didiklemekten yorgun düþtüðüm bu hayatý.
Sen suskun bakýþlý evim, kapatmýþsýn tüm kapýlarýný, içeriye kýymýk kadar olsun ýþýk geçmiyor. Bahçendeki yeþil anýlardan uzaklaþýyorum yavaþ yavaþ. Rayihasý ruhumu dolduran güllerin dibine hüzün tohumlarý ekiyorum þimdi. Nasýl da yankýsý kesildi seslerin, gülüþlerin. Birdik çoðaldýk, çoðaldýk bir kaldýk.. Ah suskun bakýþlý evim, pýrýl pýrýldý yüzün ve yüzüne deðen yüzüm. Þimdi dikiþ izleri kaplamýþ her yanýmýzý, yaralarýmýzý kapatamýyoruz. Ýkindi odalarýmýz, koþuþan minik rugan ayaklar, meyve aðaçlarýna asýlan gülüþler, uçan balonlara takýlýp kalan en çocuk çýðlýklar.. Ne de çabuk sýyrýlýp gittiler kapýmýzýn ardýna. Çok mu sert kapattýlar kapýyý da yüreklerimiz sýkýþtý demirlerin arasýna..
Suskun bakýþlý evim, ne telaþlar daðýttýn, ne neþeler sakladýn her bir kapý aralýðýnda. Ne hüzünler yaþadýk ve ne çok komþu verdik bir selvi gölgesine. Güzellikler yakaladýk bir bebek aðlamasýnda, bazen sabah kahvelerinin telvesinde aradýk umutlarý, ne duygular damýttýk sabýrla.
Duymadýk bile zamaný, yüzümüzde asýlý kaldý mutsuzluk.. Katlanmaya çalýþtýðýmýz bir iklimin ayazýnda tükettik kalabalýðýmýzý. Artýk suskunluk kaplý pencerelerimiz, renksiz þafaklara açýyoruz perdelerimizi.. Senelerin erittiði zamanda yaktýk harcanmýþ yaþlarýmýzý ve yine zamana çaktýk yürek vuruþlarýmýzý..
Ýþte! yine akþam oluyor.. dem'e vuruluyor yalnýzlýklar..
Zeynep Ayþe EDÝRNE
"Zeynep Ayþe EDÝRNE" bütün yazýlarý için týklayýn...
Kalemime dolanýyor cesurluklar, bazen de kalemime takýlýyor 'sus'lar. Hayatýma dönüyor kalem.
Kendi baþýna hikayesi olan suskun bakýþlý ev; anlatsana dünyanýn bana deðdiði yaþanmýþlýklarý. Erguvanlar kýyýlarý kýzartýrken, boðazýn mavisi gözlerimde boðulurken, balýklar parçalarken gözbebeklerimi, anlatsana didiklemekten yorgun düþtüðüm bu hayatý.
Sen suskun bakýþlý evim, kapatmýþsýn tüm kapýlarýný, içeriye kýymýk kadar olsun ýþýk geçmiyor. Bahçendeki yeþil anýlardan uzaklaþýyorum yavaþ yavaþ. Rayihasý ruhumu dolduran güllerin dibine hüzün tohumlarý ekiyorum þimdi. Nasýl da yankýsý kesildi seslerin, gülüþlerin. Birdik çoðaldýk, çoðaldýk bir kaldýk.. Ah suskun bakýþlý evim, pýrýl pýrýldý yüzün ve yüzüne deðen yüzüm. Þimdi dikiþ izleri kaplamýþ her yanýmýzý, yaralarýmýzý kapatamýyoruz. Ýkindi odalarýmýz, koþuþan minik rugan ayaklar, meyve aðaçlarýna asýlan gülüþler, uçan balonlara takýlýp kalan en çocuk çýðlýklar.. Ne de çabuk sýyrýlýp gittiler kapýmýzýn ardýna. Çok mu sert kapattýlar kapýyý da yüreklerimiz sýkýþtý demirlerin arasýna..
Suskun bakýþlý evim, ne telaþlar daðýttýn, ne neþeler sakladýn her bir kapý aralýðýnda. Ne hüzünler yaþadýk ve ne çok komþu verdik bir selvi gölgesine. Güzellikler yakaladýk bir bebek aðlamasýnda, bazen sabah kahvelerinin telvesinde aradýk umutlarý, ne duygular damýttýk sabýrla.
Duymadýk bile zamaný, yüzümüzde asýlý kaldý mutsuzluk.. Katlanmaya çalýþtýðýmýz bir iklimin ayazýnda tükettik kalabalýðýmýzý. Artýk suskunluk kaplý pencerelerimiz, renksiz þafaklara açýyoruz perdelerimizi.. Senelerin erittiði zamanda yaktýk harcanmýþ yaþlarýmýzý ve yine zamana çaktýk yürek vuruþlarýmýzý..
Ýþte! yine akþam oluyor.. dem'e vuruluyor yalnýzlýklar..
Zeynep Ayþe EDÝRNE
"Zeynep Ayþe EDÝRNE" bütün yazýlarý için týklayýn...