Tülin DURSUN
GÝ-DÝ-YO-RUM ÝÞTE
Güneþ derin uykuda. Az kaldý uyanmasýna. Ýçimde daralmalar, Ay gecede dolaþýyor...
Zorlanýyorum artýk bu yaralý yüreði taþýmaktan. Yollara daha sert basýyorum. Ýntikam alýyorum kendimden.
Gücüm yaþamaya deðil; yalnýzca sevmeye yetiyor. Sevilecek kalmamýþ, sevilenler erken göçe zorlanmýþlar. Yüce yücelendirmiþ onlarý kanatlarýyla...
Bu öykünün sonunu bildiðimden midir bunca aymazlýk, bunca yaþama duyarsýzlýk? Baþladým, oynadým; bitiremiyorum. Perde kapanmýyor!
Farkýndalýklarýmýn farkýna varmam zamanýmý alýyor. Çok geç!
Keþkelere dönüp, bakmayý yasakladým. Ce -cak larla uðraþmýyorum. Meli-malý kurallarý gri yerine mor yükledim. Onlarý sevemedim. Se-sa lar geçmiþ oldu.
Bilinmeyen, akla- hayale bile gelmeyen yollarýn yolcusuyken; gerçeklerin kahramaný olmak yordu beni.
Sen sýcacýk koynundayken annenin, ben aðustoslarda buz kestim.
Onlarca yýlý ayrý yaþadýk ayný evde. Duygularýmýzý hoyratça savurduk baþkalarýna; dilimiz kemikleþti, lal olduk...
Sen bana, ben sana ulaþamadýk. Odalarýmýzýn rengi ak-kara oldu.
Hiç kimse olamadýk birbirimize...
Þimdi gidiyorum iþte!
Taktým, takýþtýrdým sevda sözcüklerini yüreðime.
Gidiyorum bak?
Gidiyorum.
Gi-di-yo-rum
Ýþte...
18 Þubat 2005 Oberhausen
Tülin DURSUN
"Tülin DURSUN" bütün yazýlarý için týklayýn...
Güneþ derin uykuda. Az kaldý uyanmasýna. Ýçimde daralmalar, Ay gecede dolaþýyor...
Zorlanýyorum artýk bu yaralý yüreði taþýmaktan. Yollara daha sert basýyorum. Ýntikam alýyorum kendimden.
Gücüm yaþamaya deðil; yalnýzca sevmeye yetiyor. Sevilecek kalmamýþ, sevilenler erken göçe zorlanmýþlar. Yüce yücelendirmiþ onlarý kanatlarýyla...
Bu öykünün sonunu bildiðimden midir bunca aymazlýk, bunca yaþama duyarsýzlýk? Baþladým, oynadým; bitiremiyorum. Perde kapanmýyor!
Farkýndalýklarýmýn farkýna varmam zamanýmý alýyor. Çok geç!
Keþkelere dönüp, bakmayý yasakladým. Ce -cak larla uðraþmýyorum. Meli-malý kurallarý gri yerine mor yükledim. Onlarý sevemedim. Se-sa lar geçmiþ oldu.
Bilinmeyen, akla- hayale bile gelmeyen yollarýn yolcusuyken; gerçeklerin kahramaný olmak yordu beni.
Sen sýcacýk koynundayken annenin, ben aðustoslarda buz kestim.
Onlarca yýlý ayrý yaþadýk ayný evde. Duygularýmýzý hoyratça savurduk baþkalarýna; dilimiz kemikleþti, lal olduk...
Sen bana, ben sana ulaþamadýk. Odalarýmýzýn rengi ak-kara oldu.
Hiç kimse olamadýk birbirimize...
Þimdi gidiyorum iþte!
Taktým, takýþtýrdým sevda sözcüklerini yüreðime.
Gidiyorum bak?
Gidiyorum.
Gi-di-yo-rum
Ýþte...
18 Þubat 2005 Oberhausen
Tülin DURSUN
"Tülin DURSUN" bütün yazýlarý için týklayýn...