Tuncay ARSLAN
ÝNSANIN KÝRLENMESÝ
Çevre kirliliðini biliyoruz. Radyoaktif atýklarýn, kimyasal ve endüstri atýklarýnýn çevreyi nasýl kirlettiðini biliyoruz. Toplantýlar yapýyoruz, konuþuyoruz, yazýyoruz, önlem almaya çalýþýyoruz. Ama çevre kirliliði sadece doðanýn kirlenmesi deðil. Ayný zamanda insanýn kirlenmesidir. Bu çaðýmýzýn en büyük sorunlarýndandýr ve biz pek farkýnda deðiliz.
Evet "Ýnsan kirleniyor" ve insanýn duygularý kirleniyor. Düþünceleri, umutlarý, sevinçleri kirleniyor. Ýnsan insana duyarsýz, insan insana ilgisiz, insan insana kayýtsýz. Oysa insaný görmemiz zorunlu, insana bakmamýz zorunlu, insaný korumamýz zorunlu. Çevrenin insaný nasýl kirlettiðini görmemiz zorunlu.
Ýnsan kirleniyor ve yaþama sevinci duyamýyor. Ýnsan insana güvenemiyor. Ýnsan geleceðe güvenemiyor. Ýnsan umut duyamýyor. Ýnsan mutluluðu bulamýyor. Ýnsan insaný sevemiyor. Dünyayý saran asýl kirlilik budur.
"Yaþama sevincimiz" çýkarcýlýk ile kirletiliyor. Dünya, herkesin kendi çýkarýnýn peþinde bir yaþama kavgasýyla kirletiliyor. Herkesin kendi çýkarýný düþündüðünü gören insana da kendi çýkarýný düþünmekten baþka yol kalmýyor. Sürekli olarak kendini korumak zorunda kalan insanýn yaþama sevinci gölgeleniyor, azalýyor, yok oluyor. "Çýkarcýlýk" insana kendinden baþkasýný sevmemeyi, düþünmemeyi öðretiyor; bencilliði öðretiyor, paylaþmamayý öðretiyor.
"Düþüncelerimiz" koþulandýrmalarla, baskýlarla kirletiliyor. Yaþam kavgasýna düþürülmüþ insan, günlük sorunlardan kurtulup da geniþ ufuklara bakamýyor. "Ýlk insanlarýn yiyecek peþinde koþmaktan baþka hiçbir iþ yapmadýðý dönemlere dönmüþ gibiyiz." Günlük sorunlarýn kargaþasý bitmek bilmiyor. Ýnsaný insan yapan düþünce ufuklarýný artýk göremiyoruz. Adý konmamýþ "yeni bir kölelik düzeni" yaþamaya zorlanýyoruz. "Yaþama biçimimiz bize dayatýlýyor." Buna bireysel karþý çýkma yollarýnýn kapalý olduðunu görüyoruz. Düþüncelerimiz gelecek kaygýlarýyla kirletiliyor.
"Duygularýmýz" önyargýlarla, baskýlarla, korkularla kirletiliyor. Günümüz insaný "duygusal davranmak"la aþaðýlanýyor. Duygularýmýzla hareket etmememiz gerektiði sürekli aþýlanýyor, yineleniyor. Bu nedenle duygularýmýzdan korkuyoruz, duygularýmýzdan utanýyoruz, duygularýmýzdan kaçýyoruz. Duygularýmýzý saklýyoruz, duygularýmýza yabancýlaþýyoruz. Bu duyarsýzlýðýn adýna gerçekçi olmak deniyor ve bu kutsanýyor.
"Umutlarýmýz" umutsuzlukla kirletiliyor. Umut her gün hýrpalanýyor, horlanýyor, aþaðýlanýyor. Umut, boþ beklentilerle karýþtýrýlýyor. Ýnsanýn yazgýsýný deðiþtirme gücü azaltýlýyor. Ýnsanýn geleceði belirleme gücü küçümseniyor, dünyayý deðiþtirme azmi kýrýlýyor. Bütün bunlarýn toplamý olan umut bilinci ve yaþama,üretme yaratma gücü olan umut gerçekçilik adýna yok ediliyor. Ýnsan, umutsuzluk ideolojisinin çýkmazlarýnda bunaltýlýyor.
"Mutluluk" yasaklarla, suçlulukla kirletiliyor. Mutsuzluk yaygýnlaþtýrýlýyor, yerleþtiriliyor, kutsanýyor. Ýnsanlara mutsuz olmalarý gerektiði, mutsuz olduklarý, mutsuzlukla rahat olduklarý öðretiliyor. Ýnsanlar mutlu olmaktan korkuyorlar, mutlu olmaktan kaçýyorlar. Mutluluða giden her yol dikenli, tehlikeli, engelli. Ýnsanlar mutsuzluðun herkesi rahat ettiren yolunda birlikte mutsuz olarak yürüyorlar. Ýnsanlara baþkalarýnýn mutlu olmalarýndan rahatsýz olmalarý gerektiði öðretiliyor. Ýnsanlar, baþka insanlarýn da mutsuz olduðunu görerek rahatlýyorlar.
"Ýnsan kirletiliyor." Çevre kirliliði asýl burada. Yaþamak için dünyaya gelen insan, kendisini yaþatmamanýn her türlü yolunu buluyor. Felaketin büyüðü bunu görmemekte, bunu bilmemekte, bunu yaþama saymakta. Önlenmesi gereken çevre kirliliðinin boyutlarý asýl burada büyüyor. Günümüzde de, gelecekte de asýl önlemi "insaný korumak" için almalýyýz. Doðayý korumak gibi, çevreyi korumak gibi, kaplumbaðalarý, balinalarý, ormanlarý korumak gibi insaný korumak da birincil görevimiz olmalý.
ÖNEMLÝ NOT: 22 Haziran 2009'da hunharca bir cinayete kurban giden Yenifoça'nýn Þaphane, Fula Tepesi ve Þahin Tepesi aðaçlarý ile ilgili cinayet faili bulunamamýþtýr. Bu nedenle Yenifoça daha da kararmýþ ve hatta MELAPHOKAÝA diye anýlmaya baþlamýþtýr.
Tuncay ARSLAN
"Tuncay ARSLAN" bütün yazýlarý için týklayýn...
Çevre kirliliðini biliyoruz. Radyoaktif atýklarýn, kimyasal ve endüstri atýklarýnýn çevreyi nasýl kirlettiðini biliyoruz. Toplantýlar yapýyoruz, konuþuyoruz, yazýyoruz, önlem almaya çalýþýyoruz. Ama çevre kirliliði sadece doðanýn kirlenmesi deðil. Ayný zamanda insanýn kirlenmesidir. Bu çaðýmýzýn en büyük sorunlarýndandýr ve biz pek farkýnda deðiliz.
Evet "Ýnsan kirleniyor" ve insanýn duygularý kirleniyor. Düþünceleri, umutlarý, sevinçleri kirleniyor. Ýnsan insana duyarsýz, insan insana ilgisiz, insan insana kayýtsýz. Oysa insaný görmemiz zorunlu, insana bakmamýz zorunlu, insaný korumamýz zorunlu. Çevrenin insaný nasýl kirlettiðini görmemiz zorunlu.
Ýnsan kirleniyor ve yaþama sevinci duyamýyor. Ýnsan insana güvenemiyor. Ýnsan geleceðe güvenemiyor. Ýnsan umut duyamýyor. Ýnsan mutluluðu bulamýyor. Ýnsan insaný sevemiyor. Dünyayý saran asýl kirlilik budur.
"Yaþama sevincimiz" çýkarcýlýk ile kirletiliyor. Dünya, herkesin kendi çýkarýnýn peþinde bir yaþama kavgasýyla kirletiliyor. Herkesin kendi çýkarýný düþündüðünü gören insana da kendi çýkarýný düþünmekten baþka yol kalmýyor. Sürekli olarak kendini korumak zorunda kalan insanýn yaþama sevinci gölgeleniyor, azalýyor, yok oluyor. "Çýkarcýlýk" insana kendinden baþkasýný sevmemeyi, düþünmemeyi öðretiyor; bencilliði öðretiyor, paylaþmamayý öðretiyor.
"Düþüncelerimiz" koþulandýrmalarla, baskýlarla kirletiliyor. Yaþam kavgasýna düþürülmüþ insan, günlük sorunlardan kurtulup da geniþ ufuklara bakamýyor. "Ýlk insanlarýn yiyecek peþinde koþmaktan baþka hiçbir iþ yapmadýðý dönemlere dönmüþ gibiyiz." Günlük sorunlarýn kargaþasý bitmek bilmiyor. Ýnsaný insan yapan düþünce ufuklarýný artýk göremiyoruz. Adý konmamýþ "yeni bir kölelik düzeni" yaþamaya zorlanýyoruz. "Yaþama biçimimiz bize dayatýlýyor." Buna bireysel karþý çýkma yollarýnýn kapalý olduðunu görüyoruz. Düþüncelerimiz gelecek kaygýlarýyla kirletiliyor.
"Duygularýmýz" önyargýlarla, baskýlarla, korkularla kirletiliyor. Günümüz insaný "duygusal davranmak"la aþaðýlanýyor. Duygularýmýzla hareket etmememiz gerektiði sürekli aþýlanýyor, yineleniyor. Bu nedenle duygularýmýzdan korkuyoruz, duygularýmýzdan utanýyoruz, duygularýmýzdan kaçýyoruz. Duygularýmýzý saklýyoruz, duygularýmýza yabancýlaþýyoruz. Bu duyarsýzlýðýn adýna gerçekçi olmak deniyor ve bu kutsanýyor.
"Umutlarýmýz" umutsuzlukla kirletiliyor. Umut her gün hýrpalanýyor, horlanýyor, aþaðýlanýyor. Umut, boþ beklentilerle karýþtýrýlýyor. Ýnsanýn yazgýsýný deðiþtirme gücü azaltýlýyor. Ýnsanýn geleceði belirleme gücü küçümseniyor, dünyayý deðiþtirme azmi kýrýlýyor. Bütün bunlarýn toplamý olan umut bilinci ve yaþama,üretme yaratma gücü olan umut gerçekçilik adýna yok ediliyor. Ýnsan, umutsuzluk ideolojisinin çýkmazlarýnda bunaltýlýyor.
"Mutluluk" yasaklarla, suçlulukla kirletiliyor. Mutsuzluk yaygýnlaþtýrýlýyor, yerleþtiriliyor, kutsanýyor. Ýnsanlara mutsuz olmalarý gerektiði, mutsuz olduklarý, mutsuzlukla rahat olduklarý öðretiliyor. Ýnsanlar mutlu olmaktan korkuyorlar, mutlu olmaktan kaçýyorlar. Mutluluða giden her yol dikenli, tehlikeli, engelli. Ýnsanlar mutsuzluðun herkesi rahat ettiren yolunda birlikte mutsuz olarak yürüyorlar. Ýnsanlara baþkalarýnýn mutlu olmalarýndan rahatsýz olmalarý gerektiði öðretiliyor. Ýnsanlar, baþka insanlarýn da mutsuz olduðunu görerek rahatlýyorlar.
"Ýnsan kirletiliyor." Çevre kirliliði asýl burada. Yaþamak için dünyaya gelen insan, kendisini yaþatmamanýn her türlü yolunu buluyor. Felaketin büyüðü bunu görmemekte, bunu bilmemekte, bunu yaþama saymakta. Önlenmesi gereken çevre kirliliðinin boyutlarý asýl burada büyüyor. Günümüzde de, gelecekte de asýl önlemi "insaný korumak" için almalýyýz. Doðayý korumak gibi, çevreyi korumak gibi, kaplumbaðalarý, balinalarý, ormanlarý korumak gibi insaný korumak da birincil görevimiz olmalý.
ÖNEMLÝ NOT: 22 Haziran 2009'da hunharca bir cinayete kurban giden Yenifoça'nýn Þaphane, Fula Tepesi ve Þahin Tepesi aðaçlarý ile ilgili cinayet faili bulunamamýþtýr. Bu nedenle Yenifoça daha da kararmýþ ve hatta MELAPHOKAÝA diye anýlmaya baþlamýþtýr.
Tuncay ARSLAN
"Tuncay ARSLAN" bütün yazýlarý için týklayýn...