Azime AKBAÞ YAZICI

Su gibiydi...



bilge sessizliðin üþüyen dipsizliðinde kýrýlan iki yýldýzdýr anýmsanan...
k ý r ý k c a m ü s t ü yürümelerinden arta kalan... su gibiydi.

Üzgünüm, gölgesiz bir zifirdeyim…

Uzun siyah saçlarýný savuran rüzgârýn koynuna býraktý bütün düþlerini. Böyle deðildi önceleri. Gözleri böyle uzak, böyle tuzak deðildi… üþütmez yakardý. Alýp baþýný giderdi uzak ülkelere, çocuk olurdu. Merhaba bulur, kül gecelerde ýþýk olurdu her cümlesi. Herkes giderken o gelirdi.

Nerede bitti kokularýn nefesi. Elmas köpüklere tanýk deðil miydi kor yýllar. Böyle deðildi…

Uzun zifir saçlarý boðazýna dolanýyor, nefes alamýyordu. Geceden kirpiklerine dökülen yýldýzlardan habersiz, dili canýna sarýlýyordu.

Umut, saydam titreþimleriyle açardý perdelerini. Çivilenirken dili, duvarlara resmederdi iki çiçek, bir böcek suretini. Deliren ayak seslerinden kulaklarý saðýr, inerdi merdivenleri… nerede bitti. Gece tut ellerimi, baðýný çöz gözlerimin. Merak eden yok her kýyýsý kum, kabuk, kan uykularýmý. Kanatma.

Gelir geçer, gelir geçer iz kapýmdan. Gelir geçeriz uçurumdan… ey mavi, düþ dokunduðun kapýmdan. Nerede bittik ömrüm.

Mevsim gelir geçerken zifir saçlarýndan, yýldýzlar kayar gözlerinden bir yaþamýn. Usul biter akþamlar. Toprak ve su özlerken birbirini, kýrýk bir ayna tozlanýr kapý arkasýnda. Bilmezler. Birikir yürümeler kýrýkcam öykülerinde. Uyurken melekler böyle deðildik.

düþ olur su,
yola vurur kendini çýðlýk
bitti gider ömrün ýþýksýz uykusudur
yanmalar, mum ýþýðýna kanmalar
ölüm sokul koynuma…

Sabahýn ayazýnda bir balýkçýnýn aðýna uzun zifir saçlar takýlýr… birkaç yýldýz göz kýrpar arasýnda, balýklar…


Azime AKBAÞ YAZICI

www.azimeayazici.blogspot.com