Prof.Dr.Serkan ODAMAN
HAYVANLAR RAHAT ETTÝ, SIRA BÝZDE
Aslýnda Karþýyakalýyým, ancak eþ durumundan kýþ aylarýnda Alsancak’ta oturuyorum. Yaz aylarýnda ise elbette Foça’da. Gerçi Karþýyaka ile fiziksel baðlantým daha 11 yaþýndayken kesintiye uðramýþtý, zira Saint Joseph’te okumaya baþlayýnca her sabah ve her akþam vapur yollarý gözükmüþtü bana ve diðer Karþýyakalýlara. Ne yalan söyleyeyim, bundan hiç de þikayetçi deðildik, çünkü vapur seyahatleri bizim için son derece eðlenceli geçerdi, üstelik o yýllarda büyük vapurlarýn alt katlarý da açýktý ve orada futbol oynama imkaný da vardý! Bir baþka deyiþle, akþamlarý Karþýyaka’da olmakla birlikte, gerek hafta içi gerekse de hafta sonu tüm vaktim Alsancak’ta geçiyordu. Yýllar sonra ise ikametgahým Alsancak oluverdi.
Çocukluk günlerimde Fuar zamaný çok önemli bir dönemdi. Gündüz Fuar’a gitmeyi hiç sevmezdim ama geceleri bambaþkaydý Fuar benim için. Gündüz sadece Hayvanat Bahçesi keyif verirdi bana. Mesela tren vardý o yýllarda Fuar’da. Onunla Fuar turu atmadan asla eve dönmezdim. Ülkelerin birbirinden renkli ve eðlenceli tanýtýmlarý da beni fazlasýyla cezbederdi. Hala Lozan Kapýsý’ndan girildiðinde ve sola bakýldýðýnda görülen “Pakistan” yazýsýný hatýrlýyorum. Ne çok ülke gelirdi o yýllarda, her biri birbirinden farklý ve etkileyiciydi benim için. Yemeði özellikle Palmiye Restaurant’da yemek isterdim. Oradaki çevirme piliçlerin tadý ise hala damaðýmda. Hele makarna zamanlarý. Benim için adeta bir tören gibiydi. Dondurma çok sevmeyen bir çocuktum ama istersem sadece Göl Gazinosunun yanýnda Sütsan dondurma yerdim. Paraþüt kulesine hiç özenmedim, sadece izledim yýllar boyunca. Babam için ise en büyük sorun arabayý nereye park edeceðiydi. Demek ki park sorunu hep vardý o bölgede. Namýk Kemal Lisesi’nin imdadýmýza yetiþtiðini hatýrlýyorum. Bu demek oluyor ki giriþ kapýmýz 26 Aðustos kapýsýydý. Elbette gazinolarý ve tiyatrolarý da unutmam mümkün deðil. Kimleri izlemedim ki o yýllarda.
Sonraki yýllarda arkadaþlarýmla Fuar günleri baþladý ama alýþkanlýklar deðiþmiyordu. Tren ise artýk yoktu Fuar’da. Tam da bu dönemde makarna yedikten sonra tuzluðun kapaðýný gevþetir ve bizden sonra ayný masaya oturan kiþinin kocaman bir tuzluðu tabaða boþaltmasýný izlerdik. Nedense bu yýllarda trenle Fuar’a gitmek gibi bir alýþkanlýðýmýz vardý. Belki de Fuar’ýn içindeki eksikliði, dýþýnda tamamlýyorduk. Karþýyaka Ýstasyonu’nda biner, Basmane Garý’nda iner ve bu defa Basmane Kapýsý’ný kullanýrdýk Fuar’ýn. Ancak Fuar deðiþiyordu, gazinolar ve tiyatrolar yok olmaya baþlamýþtý, her tarafý aðýr bir arabesk ve pop dalgasý sarmaya baþlamýþtý. Fuar eski Fuar deðildi.
En sonunda olan oldu ve Fuar adeta bitti benim için. Askere gittiðimde Bandýrma’da Fuar turu düzenlendiðini görünce hiç heyecanlanmadým, zira Bandýrmalýlarýn gitmesine deðecek bir þey yoktu artýk Ýzmir Fuarý’nda. Bu sýrada ben de artýk Alsancak’ta, hem de Fuar’ýn yanýbaþýnda oturmaya baþlamýþtým ama içeriye hiç girmiyordum. Ne var ki son dönemde Fuar yine deðiþince ve Ýzmir “Fuar” için bir þeyler yapmaya çalýþýnca, hele bir de arabalar Fuar’ý terk edince yeniden, bu defa oðlumu gezdirmek için Fuar’a gitmeye baþladým. Binalarýn azalmasý, araçlarýn olmamasý son derece olumluydu ama benim Fuar hayalim bambaþkaydý.
Madem ki benim çocukluðumdaki gibi kalma ihtimali yok, o halde Fuar gerçek bir dinlenme ve spor alaný olmalý. Öncelikle Fuar sokak deðildir, bu nedenle ücretli olmasýnda yarar olduðunu düþünüyorum. Diðer yandan, güvenlik zaafý hala devam ediyor, birçok kiþi hala yalnýz baþýna spor yapmaya gidemiyor. Spor alanlarýnda hala spor yapmayan bir kalabalýk var. Hele bir de çocukluðumdan beri zevk almadýðým Lunapark’ýn yanýndan geçerseniz, kendinizi bir Arap ülkesinde zannedersiniz. Burasý mý çaðdaþ ve Batý’ya açýlan kapý Ýzmir? Halbuki çok çok hafif bir klasik müzik bizlere eþlik etse Fuar’da gezerken ya da spor yaparken, Lunapark’ý daha müsait bir yerlere götürseler ya da bu müzikler çalmasa dönme dolap dönerken, atlý karýnca göbek dansý müziðiyle dönmese, bazýlarýnýn çalýlarýn arasýnda hala içmesine ya da uygunsuz iþler yapmasýna izin vermeseler Fuar’da, “Ýzmir Sanat” benzeri yeni mekanlar olsa, tenis sadece Tenis Kulübü’nde oynanmaktan çýksa, iyi restaurantlar açýlsa, hoþ kafeler bulunsa, elbette semaverle çay da içsek eskisi gibi, velhasýl Fuar bambaþka olsa. Hayvanlarý aldýk Doðal Yaþam Parký’na götürdük, rahat etti zavallýlar, biz de rahat etsek. Ne güzel olurdu deðil mi?
Prof.Dr.Serkan ODAMAN
"Prof.Dr.Serkan ODAMAN" bütün yazýlarý için týklayýn...
Aslýnda Karþýyakalýyým, ancak eþ durumundan kýþ aylarýnda Alsancak’ta oturuyorum. Yaz aylarýnda ise elbette Foça’da. Gerçi Karþýyaka ile fiziksel baðlantým daha 11 yaþýndayken kesintiye uðramýþtý, zira Saint Joseph’te okumaya baþlayýnca her sabah ve her akþam vapur yollarý gözükmüþtü bana ve diðer Karþýyakalýlara. Ne yalan söyleyeyim, bundan hiç de þikayetçi deðildik, çünkü vapur seyahatleri bizim için son derece eðlenceli geçerdi, üstelik o yýllarda büyük vapurlarýn alt katlarý da açýktý ve orada futbol oynama imkaný da vardý! Bir baþka deyiþle, akþamlarý Karþýyaka’da olmakla birlikte, gerek hafta içi gerekse de hafta sonu tüm vaktim Alsancak’ta geçiyordu. Yýllar sonra ise ikametgahým Alsancak oluverdi.
Çocukluk günlerimde Fuar zamaný çok önemli bir dönemdi. Gündüz Fuar’a gitmeyi hiç sevmezdim ama geceleri bambaþkaydý Fuar benim için. Gündüz sadece Hayvanat Bahçesi keyif verirdi bana. Mesela tren vardý o yýllarda Fuar’da. Onunla Fuar turu atmadan asla eve dönmezdim. Ülkelerin birbirinden renkli ve eðlenceli tanýtýmlarý da beni fazlasýyla cezbederdi. Hala Lozan Kapýsý’ndan girildiðinde ve sola bakýldýðýnda görülen “Pakistan” yazýsýný hatýrlýyorum. Ne çok ülke gelirdi o yýllarda, her biri birbirinden farklý ve etkileyiciydi benim için. Yemeði özellikle Palmiye Restaurant’da yemek isterdim. Oradaki çevirme piliçlerin tadý ise hala damaðýmda. Hele makarna zamanlarý. Benim için adeta bir tören gibiydi. Dondurma çok sevmeyen bir çocuktum ama istersem sadece Göl Gazinosunun yanýnda Sütsan dondurma yerdim. Paraþüt kulesine hiç özenmedim, sadece izledim yýllar boyunca. Babam için ise en büyük sorun arabayý nereye park edeceðiydi. Demek ki park sorunu hep vardý o bölgede. Namýk Kemal Lisesi’nin imdadýmýza yetiþtiðini hatýrlýyorum. Bu demek oluyor ki giriþ kapýmýz 26 Aðustos kapýsýydý. Elbette gazinolarý ve tiyatrolarý da unutmam mümkün deðil. Kimleri izlemedim ki o yýllarda.
Sonraki yýllarda arkadaþlarýmla Fuar günleri baþladý ama alýþkanlýklar deðiþmiyordu. Tren ise artýk yoktu Fuar’da. Tam da bu dönemde makarna yedikten sonra tuzluðun kapaðýný gevþetir ve bizden sonra ayný masaya oturan kiþinin kocaman bir tuzluðu tabaða boþaltmasýný izlerdik. Nedense bu yýllarda trenle Fuar’a gitmek gibi bir alýþkanlýðýmýz vardý. Belki de Fuar’ýn içindeki eksikliði, dýþýnda tamamlýyorduk. Karþýyaka Ýstasyonu’nda biner, Basmane Garý’nda iner ve bu defa Basmane Kapýsý’ný kullanýrdýk Fuar’ýn. Ancak Fuar deðiþiyordu, gazinolar ve tiyatrolar yok olmaya baþlamýþtý, her tarafý aðýr bir arabesk ve pop dalgasý sarmaya baþlamýþtý. Fuar eski Fuar deðildi.
En sonunda olan oldu ve Fuar adeta bitti benim için. Askere gittiðimde Bandýrma’da Fuar turu düzenlendiðini görünce hiç heyecanlanmadým, zira Bandýrmalýlarýn gitmesine deðecek bir þey yoktu artýk Ýzmir Fuarý’nda. Bu sýrada ben de artýk Alsancak’ta, hem de Fuar’ýn yanýbaþýnda oturmaya baþlamýþtým ama içeriye hiç girmiyordum. Ne var ki son dönemde Fuar yine deðiþince ve Ýzmir “Fuar” için bir þeyler yapmaya çalýþýnca, hele bir de arabalar Fuar’ý terk edince yeniden, bu defa oðlumu gezdirmek için Fuar’a gitmeye baþladým. Binalarýn azalmasý, araçlarýn olmamasý son derece olumluydu ama benim Fuar hayalim bambaþkaydý.
Madem ki benim çocukluðumdaki gibi kalma ihtimali yok, o halde Fuar gerçek bir dinlenme ve spor alaný olmalý. Öncelikle Fuar sokak deðildir, bu nedenle ücretli olmasýnda yarar olduðunu düþünüyorum. Diðer yandan, güvenlik zaafý hala devam ediyor, birçok kiþi hala yalnýz baþýna spor yapmaya gidemiyor. Spor alanlarýnda hala spor yapmayan bir kalabalýk var. Hele bir de çocukluðumdan beri zevk almadýðým Lunapark’ýn yanýndan geçerseniz, kendinizi bir Arap ülkesinde zannedersiniz. Burasý mý çaðdaþ ve Batý’ya açýlan kapý Ýzmir? Halbuki çok çok hafif bir klasik müzik bizlere eþlik etse Fuar’da gezerken ya da spor yaparken, Lunapark’ý daha müsait bir yerlere götürseler ya da bu müzikler çalmasa dönme dolap dönerken, atlý karýnca göbek dansý müziðiyle dönmese, bazýlarýnýn çalýlarýn arasýnda hala içmesine ya da uygunsuz iþler yapmasýna izin vermeseler Fuar’da, “Ýzmir Sanat” benzeri yeni mekanlar olsa, tenis sadece Tenis Kulübü’nde oynanmaktan çýksa, iyi restaurantlar açýlsa, hoþ kafeler bulunsa, elbette semaverle çay da içsek eskisi gibi, velhasýl Fuar bambaþka olsa. Hayvanlarý aldýk Doðal Yaþam Parký’na götürdük, rahat etti zavallýlar, biz de rahat etsek. Ne güzel olurdu deðil mi?
Prof.Dr.Serkan ODAMAN
"Prof.Dr.Serkan ODAMAN" bütün yazýlarý için týklayýn...