Özgür HANCIOÐLU
DÜÞ KÝRPÝKLERÝMDEN MAVÝ SESSÝZLÝÐÝM
( bahçemde ayrýlýðýn yýldönümü )
Sen ile ben, yaka ve koldaki iki düðme gibiydik; iliklenmezdi kader üstümüze. Ýki yakasý biraraya gelmezdi sevdamýzýn ve ayrýlýk hep bir gömlek üstündü ikimizden. Yana yakýla bir tükeniþin kýyýsýndaydýk. Yanan hayallerimiz, yakýlan sen ile ben...
Gittiðin gün, sensizlik oturdu kanayan gözlerime. Nereye baksam yoksunluðum düþer kirpiklerimden. Ve ne vakit sussam bir gemi yol alýr uzak maviliklerden. Gözlerimde masmavi kanlar, limanlar sus pus…
Þimdi her gece bahçemde yalýnayak bir ayrýlýk. Kapýma býraktýðýn dipsiz karanlýk, simsiyah bir kedi gibi dolanýr yalnýzlýðýma. Ayla birlikte batar gemilerim. Ay batar gözlerimden, gülüþlerini özlerim ve her gece bahçeme dualarýmý gizlerim.
Gittin, avuçlarýma hayat denilen koskoca bir yalan býrakarak. Þimdi yalandan roller yazýyorum utanarak kendime ve ne yazarsam ona kanýyorum. Misal gözlerin düþer sabahlarý aklýma, hiddetle yýkarým yüzümden, gidiþini. Bahçemde sardunyalar, sarýsý solgun, beyazý ölgün papatyalar ve bir su kenarý yenikliði. Uykumdan hain düþlerimi siler, yine sana gelirim. Elimde sigaram, baþým iþte öyle dumanlý. Ýki lokma yalnýzlýk, masanýn uzak ucunda bir parça sitem ve yüzümden düþen bin parça sensizlik.
Gittin, omuzlarýma olanca yüküyle bir geçmiþ býraktýn. Ellerimde taþýnmaz kederler, kýrýk dökük hayaller… Susuyorum vakitsiz. Çiçeklerim susuyor, topraklarýmdan yüzünü çekmiþ yaðmurlar. Sen çektin diye gözlerini yüzümden o eylül sabahý, artýk her yer sonbahar... Sararýp düþüyorum köksüz aðaçlardan. Suskunluk vuruyor saatleri ve yitik duvar kenarlarýndan süpürüyor hayallerimi kokunu taþýyan rüzgarlar.
Nerdesin mavi gülüþlüm? Ne alemi vardý da gizlendin o eski þarkýlarýn unutulmuþ sözlerine? Kim düþürdü ceplerimden bakýþlarýný ve söyle Allah’ýný seversen neye inat bu soðuk terkediþin? Dizlerim aðrýyor, söyle nereye saklandý yaðmurlar?
Çare yok, erkenden uyuyorum akþamlarý. Kurumuþ bir kuyunun dibinden uzatýyorum ellerimi mutsuzluða. Baðýrýyorum, çýkmýyor sesim! Nefesim öyle derinde, göðsümde örülü taþ duvarlar ve yarasý kanayan bir ayrýlýk acýsý… Rüyalarým isimsiz, gözkapaklarým bitkin, yüreðim lime lime. Yüreðimden sýradaðlar uzanýyor gittiðin ufuklara. Özlemim soluyor ellerimde ve kimbilir hangi daðlarýn ardýndan düþüyor gözlerim yollarýna?
Nerdesin gönül gözüm? Bilmez misin özlemi? Niçin duymazsýn sessizliðimi? Daha kaç sonbahar dalýnda asýlý kalýr ki yutkunduðum sözlerim? Daha kaç mevsim düþer avlunun soðuk taþlarýndan çürüyen bedenime? Ne vakit döneceksin saçlarýmdan sürüdüðüm yitikliðime?
Seni nasýl özlerim, hiç mi görmezsin?
Dönmelisin kýyýsýz denizim… Dönmelisin ki dillensin tüm sahipsiz çocuklar. Gemilerim yüzsün yeniden gözlerinde, eriþsin suya topraklar. Gözlerim ýþýðýna, sözlerim aþýðýna kavuþsun. Dönmelisin ki yaðmurlar yaðsýn yalnýzlýk oturan dizlerime, sardunyalar insin pencere pervazlarýna, tüm o renksizlik dinsin.
Dön ki göndersin gecelerim tan ýþýltýlarýna yazýlan ihbar mektuplarýný ve sen gönder bana gözlerini bahçemizin sitem sinmiþ köþelerinden. Aç yeniden kollarýný dualarýma, arýndýr yokluðundan…
Dön evine kutsal inancým. Dön ki duyulsun sessizliðim. Ben, gözlerin olmadan ýþýðý sönmüþ masmavi bir sessizliðim! Dön ve aç gözlerimi yeniden hayata…
Özgür HANCIOÐLU
ozgur.hancioglu@hotmail.com
( bahçemde ayrýlýðýn yýldönümü )
Sen ile ben, yaka ve koldaki iki düðme gibiydik; iliklenmezdi kader üstümüze. Ýki yakasý biraraya gelmezdi sevdamýzýn ve ayrýlýk hep bir gömlek üstündü ikimizden. Yana yakýla bir tükeniþin kýyýsýndaydýk. Yanan hayallerimiz, yakýlan sen ile ben...
Gittiðin gün, sensizlik oturdu kanayan gözlerime. Nereye baksam yoksunluðum düþer kirpiklerimden. Ve ne vakit sussam bir gemi yol alýr uzak maviliklerden. Gözlerimde masmavi kanlar, limanlar sus pus…
Þimdi her gece bahçemde yalýnayak bir ayrýlýk. Kapýma býraktýðýn dipsiz karanlýk, simsiyah bir kedi gibi dolanýr yalnýzlýðýma. Ayla birlikte batar gemilerim. Ay batar gözlerimden, gülüþlerini özlerim ve her gece bahçeme dualarýmý gizlerim.
Gittin, avuçlarýma hayat denilen koskoca bir yalan býrakarak. Þimdi yalandan roller yazýyorum utanarak kendime ve ne yazarsam ona kanýyorum. Misal gözlerin düþer sabahlarý aklýma, hiddetle yýkarým yüzümden, gidiþini. Bahçemde sardunyalar, sarýsý solgun, beyazý ölgün papatyalar ve bir su kenarý yenikliði. Uykumdan hain düþlerimi siler, yine sana gelirim. Elimde sigaram, baþým iþte öyle dumanlý. Ýki lokma yalnýzlýk, masanýn uzak ucunda bir parça sitem ve yüzümden düþen bin parça sensizlik.
Gittin, omuzlarýma olanca yüküyle bir geçmiþ býraktýn. Ellerimde taþýnmaz kederler, kýrýk dökük hayaller… Susuyorum vakitsiz. Çiçeklerim susuyor, topraklarýmdan yüzünü çekmiþ yaðmurlar. Sen çektin diye gözlerini yüzümden o eylül sabahý, artýk her yer sonbahar... Sararýp düþüyorum köksüz aðaçlardan. Suskunluk vuruyor saatleri ve yitik duvar kenarlarýndan süpürüyor hayallerimi kokunu taþýyan rüzgarlar.
Nerdesin mavi gülüþlüm? Ne alemi vardý da gizlendin o eski þarkýlarýn unutulmuþ sözlerine? Kim düþürdü ceplerimden bakýþlarýný ve söyle Allah’ýný seversen neye inat bu soðuk terkediþin? Dizlerim aðrýyor, söyle nereye saklandý yaðmurlar?
Çare yok, erkenden uyuyorum akþamlarý. Kurumuþ bir kuyunun dibinden uzatýyorum ellerimi mutsuzluða. Baðýrýyorum, çýkmýyor sesim! Nefesim öyle derinde, göðsümde örülü taþ duvarlar ve yarasý kanayan bir ayrýlýk acýsý… Rüyalarým isimsiz, gözkapaklarým bitkin, yüreðim lime lime. Yüreðimden sýradaðlar uzanýyor gittiðin ufuklara. Özlemim soluyor ellerimde ve kimbilir hangi daðlarýn ardýndan düþüyor gözlerim yollarýna?
Nerdesin gönül gözüm? Bilmez misin özlemi? Niçin duymazsýn sessizliðimi? Daha kaç sonbahar dalýnda asýlý kalýr ki yutkunduðum sözlerim? Daha kaç mevsim düþer avlunun soðuk taþlarýndan çürüyen bedenime? Ne vakit döneceksin saçlarýmdan sürüdüðüm yitikliðime?
Seni nasýl özlerim, hiç mi görmezsin?
Dönmelisin kýyýsýz denizim… Dönmelisin ki dillensin tüm sahipsiz çocuklar. Gemilerim yüzsün yeniden gözlerinde, eriþsin suya topraklar. Gözlerim ýþýðýna, sözlerim aþýðýna kavuþsun. Dönmelisin ki yaðmurlar yaðsýn yalnýzlýk oturan dizlerime, sardunyalar insin pencere pervazlarýna, tüm o renksizlik dinsin.
Dön ki göndersin gecelerim tan ýþýltýlarýna yazýlan ihbar mektuplarýný ve sen gönder bana gözlerini bahçemizin sitem sinmiþ köþelerinden. Aç yeniden kollarýný dualarýma, arýndýr yokluðundan…
Dön evine kutsal inancým. Dön ki duyulsun sessizliðim. Ben, gözlerin olmadan ýþýðý sönmüþ masmavi bir sessizliðim! Dön ve aç gözlerimi yeniden hayata…
Özgür HANCIOÐLU
ozgur.hancioglu@hotmail.com
"Özgür HANCIOÐLU" bütün yazýlarý için týklayýn...