Zeynep Ayþe EDÝRNE
DÜÞÜNCELER
Bugün erkenden açtým gözlerimi doðan güne. Ve her zaman yaptýðým gibi, balkona çýkýp doðan güneþin kýzýllýðýna bir merhaba dedim.
Hep sevmiþimdir güneþin doðuþunu, o her gün umut olur doðar, canlýya cansýza. Can veren, hayat veren odur. Ufuklardan doðuþu bir baþkadýr. Gök ile yerin birleþtiði yerden mýzrak gibi yükselir, yaþadýðýmýz evrenin üzerine. Hele denizde batýþý... Kýzýllý mavinin dansýný hep görebiliriz, bir hasretin bitiþi gibi. Bazen bulutlar gölge eder doðuþuna ve batýþýna. Hiç doðmayacak zannederiz güneþi, ya da batmayacak.
Güneþ gibi deðil mi hayatýmýz? Aslýnda her gün biz de onunla doðmuyor muyuz? Bir sonraki yaþayacaðýmýz gün, bir önceki yaþadýðýmýz gün deðildir. Biz de bir önceki gündeki biz deðilizdir. Bazen küçük sorunlar kapatýr önümüzü, güneþin önünü kapatan bulutlar gibi. Farkýnda olanlar bunun geçici bir durum olduðunu bilirler, bilirler ki güneþ bir gün mutlaka bulutlarý delecektir. Böyle düþündüðümüz zaman, sorunlarý çok daha kolay aþarýz. Ama,önlerinin hep bulutlarla kapalý olacaðýna inananlar içinse hayat çok zordur. Ve o zaman oksijensiz kalmýþ bitkilere dönerler. Mevsimler de öyle deðil midir? Kýþ-Yaz-Sonbahar-Ýlkbahar. Dönüþüme inananlar kýþýn mutlaka biteceðini bilirler. Yaþanýlan sorunlarýn da bir gün sona ereceðini bildikleri gibi.
Aslýnda, üzerinde güneþin doðduðu ve battýðý evren, ve bu evrende varolan her nesne, her canlý da insan için deðil midir? Yaradýlýþýmýzda diðer canlýlar ve nesnelerden farklý olarak bize hediye edilen akýl ve yürek, bizi diðerlerini yönetmeye, onlara hükmetmeye mecbur býrakmýþtýr. Bu hükmediþ ise, zamanla insanýn insana hükmetmesine kadar varmýþtýr. Ama insanoðlu baþkalarý üzerinde hükümranlýk anlayýþý içinde iken, kendisine hükmetmeyi, kendisini yönetmeyi becerememiþtir. Bugün karþýlaþmakta olduðumuz tüm sorunlarýn temelinde, insanýn kendisine hükmedememesi yatmakta deðil midir?
Dünyanýn en ileri teknolojilerini yaratmakta beceri sahibi olan insan, neden kendini yönetememektedir. Kiþisel sorunlarýn çözümünde acze düþmektedir ki, bu kiþisel sorunlar kendi içlerinde sinerji yaratarak toplumsal sorunlara dönüþebilmektedir. Ýþte o zaman bütün gözler, bence insanýn kendisine dönmektedir. Ýnsan kendi içindeki sorunlarý çözdükçe, kendi dýþýndaki sorunlar buna paralel olarak çözülecektir. O zaman þunu rahatlýkla söyleyebilir miyiz? ''Ýçimizde bir þey deðiþmeyince, dýþýmýzda hiçbir þey deðiþmez'' Özetle; eðer dýþýmýzda bir þeylerin deðiþmesini, farklýlaþmasýný istiyorsak, önce iþe kendimizden baþlamalýyýz diye düþünüyorum.
Ýþte iþin en zor tarafý burada baþlýyor ki, insanla beraber; dinler, inanýþlar, töreler, deðerler, psikoloji ve sosyoloji gibi araçlar, insanýn kendini tanýmasýna yönelik hükümler içermiþlerdir. Ve bu arayýþ devam etmektedir. Ýnsanlarýn sorunlarý varolduðu sürece de devam edecektir. Bazýlarýmýz bu araçlardan biri yada bir kaçýný kullanarak sorunlarýný çözebilmektedir. Ama yaradýlýþtan gelen farklýlýklar, çözümler içinde de farklýlýklar oluþturduðu için arayýþ devam etmektedir. Bu dünyada, kýsa süre kalacak bir konuðuz sadece. Ne istiyorsak onu yaþayacak ve bedelini ödeyeceðiz. Bazen çok aðýr olsa da bu bedel. Yeteneklerimizle, beklentilerimizi dengelediðimiz sürece, baþarýsýzlýk üzmez bizi. Baþkalarýna deðil, kendimize bile yük olmamayý öðrendiðimiz zaman bu yaþamýn ne kadar kolaylaþtýðýný göreceðiz.
Güneþ yükseliyor... Bu ýþýðý engelleyecek tek bir bulut yok önünde. Pýrýl pýrýl ýþýk saçýyor, ýsýtýyor.
Týpký yüreðimizde olmasý gereken ýþýk ve sýcaklýk gibi...
Zeynep Ayþe EDÝRNE
"Zeynep Ayþe EDÝRNE" bütün yazýlarý için týklayýn...
Bugün erkenden açtým gözlerimi doðan güne. Ve her zaman yaptýðým gibi, balkona çýkýp doðan güneþin kýzýllýðýna bir merhaba dedim.
Hep sevmiþimdir güneþin doðuþunu, o her gün umut olur doðar, canlýya cansýza. Can veren, hayat veren odur. Ufuklardan doðuþu bir baþkadýr. Gök ile yerin birleþtiði yerden mýzrak gibi yükselir, yaþadýðýmýz evrenin üzerine. Hele denizde batýþý... Kýzýllý mavinin dansýný hep görebiliriz, bir hasretin bitiþi gibi. Bazen bulutlar gölge eder doðuþuna ve batýþýna. Hiç doðmayacak zannederiz güneþi, ya da batmayacak.
Güneþ gibi deðil mi hayatýmýz? Aslýnda her gün biz de onunla doðmuyor muyuz? Bir sonraki yaþayacaðýmýz gün, bir önceki yaþadýðýmýz gün deðildir. Biz de bir önceki gündeki biz deðilizdir. Bazen küçük sorunlar kapatýr önümüzü, güneþin önünü kapatan bulutlar gibi. Farkýnda olanlar bunun geçici bir durum olduðunu bilirler, bilirler ki güneþ bir gün mutlaka bulutlarý delecektir. Böyle düþündüðümüz zaman, sorunlarý çok daha kolay aþarýz. Ama,önlerinin hep bulutlarla kapalý olacaðýna inananlar içinse hayat çok zordur. Ve o zaman oksijensiz kalmýþ bitkilere dönerler. Mevsimler de öyle deðil midir? Kýþ-Yaz-Sonbahar-Ýlkbahar. Dönüþüme inananlar kýþýn mutlaka biteceðini bilirler. Yaþanýlan sorunlarýn da bir gün sona ereceðini bildikleri gibi.
Aslýnda, üzerinde güneþin doðduðu ve battýðý evren, ve bu evrende varolan her nesne, her canlý da insan için deðil midir? Yaradýlýþýmýzda diðer canlýlar ve nesnelerden farklý olarak bize hediye edilen akýl ve yürek, bizi diðerlerini yönetmeye, onlara hükmetmeye mecbur býrakmýþtýr. Bu hükmediþ ise, zamanla insanýn insana hükmetmesine kadar varmýþtýr. Ama insanoðlu baþkalarý üzerinde hükümranlýk anlayýþý içinde iken, kendisine hükmetmeyi, kendisini yönetmeyi becerememiþtir. Bugün karþýlaþmakta olduðumuz tüm sorunlarýn temelinde, insanýn kendisine hükmedememesi yatmakta deðil midir?
Dünyanýn en ileri teknolojilerini yaratmakta beceri sahibi olan insan, neden kendini yönetememektedir. Kiþisel sorunlarýn çözümünde acze düþmektedir ki, bu kiþisel sorunlar kendi içlerinde sinerji yaratarak toplumsal sorunlara dönüþebilmektedir. Ýþte o zaman bütün gözler, bence insanýn kendisine dönmektedir. Ýnsan kendi içindeki sorunlarý çözdükçe, kendi dýþýndaki sorunlar buna paralel olarak çözülecektir. O zaman þunu rahatlýkla söyleyebilir miyiz? ''Ýçimizde bir þey deðiþmeyince, dýþýmýzda hiçbir þey deðiþmez'' Özetle; eðer dýþýmýzda bir þeylerin deðiþmesini, farklýlaþmasýný istiyorsak, önce iþe kendimizden baþlamalýyýz diye düþünüyorum.
Ýþte iþin en zor tarafý burada baþlýyor ki, insanla beraber; dinler, inanýþlar, töreler, deðerler, psikoloji ve sosyoloji gibi araçlar, insanýn kendini tanýmasýna yönelik hükümler içermiþlerdir. Ve bu arayýþ devam etmektedir. Ýnsanlarýn sorunlarý varolduðu sürece de devam edecektir. Bazýlarýmýz bu araçlardan biri yada bir kaçýný kullanarak sorunlarýný çözebilmektedir. Ama yaradýlýþtan gelen farklýlýklar, çözümler içinde de farklýlýklar oluþturduðu için arayýþ devam etmektedir. Bu dünyada, kýsa süre kalacak bir konuðuz sadece. Ne istiyorsak onu yaþayacak ve bedelini ödeyeceðiz. Bazen çok aðýr olsa da bu bedel. Yeteneklerimizle, beklentilerimizi dengelediðimiz sürece, baþarýsýzlýk üzmez bizi. Baþkalarýna deðil, kendimize bile yük olmamayý öðrendiðimiz zaman bu yaþamýn ne kadar kolaylaþtýðýný göreceðiz.
Güneþ yükseliyor... Bu ýþýðý engelleyecek tek bir bulut yok önünde. Pýrýl pýrýl ýþýk saçýyor, ýsýtýyor.
Týpký yüreðimizde olmasý gereken ýþýk ve sýcaklýk gibi...
Zeynep Ayþe EDÝRNE
"Zeynep Ayþe EDÝRNE" bütün yazýlarý için týklayýn...