Prof.Dr.Serkan ODAMAN
AYRILIK ÜZERÝNE
Ölümü kesin bir tevekkülle kabul edemiyorum. Annemin 21 yýl önce çekilmiþ fotoðrafýna bakýyorum. Babamla dans ediyor. Gülüyor doyasýya, sevdiði, hayatýný verdiði, birlikte fakirliði de iyi günleri de yaþadýðý, “kocam” dediði, sonsuz sevgi ve saygýyla davrandýðý, kýrmamak için azami çaba sarf ettiði adamýn, adamýnýn kollarýnda etrafýna gülücükler göndererek dans ediyor. Öyle içten gülüyor ki, gülümsemesi hiç bitmeyecek gibi. Hani bazý sesler vardýr, bir baþladý mý bitmeyecek sanýrsýnýz, sayýsýz notayý içinde barýndýran nefesin sonu gelmeyecek zannedersiniz, sonsuzluða gidiyor gibi gelir size, iþte öyle gülümsüyor annem 21 yýl önce. Her zamanki gibi hanýmefendi, seviyeli, þýk ve tatlý mý tatlý.
Diðer yanda babam, bugünkü yaþlý babam, çoðu dökülmüþ, kalanlarýysa bembeyaz saçlarýyla babam, dað gibi babam, güven duygum, saygým, yiðit babam, küçücük çocukken yolunu gözlediðim, annemin hevesle beklediði, güçlü babam, esti mi gürleyen, bizi koruyan kollayan, hiç yanýndan ayýrmayan, annemsiz 19 yýlda hem annelik hem de babalýk yapan, her saniye koþulsuz ve hesapsýz yanýmda olan, tüm benliðiyle kendini bana adayan, 21 yýl önceki fotoðrafta özenle taranmýþ saçlarýyla, son derece þýk takým elbisesiyle, hayatýný verdiði kadýný, çocuðunun annesini, annemi saran ve zarif bir þekilde dans eden babam.
Peki neden insanlar ölür, neden diðerleri onlarsýz yaþamaya mahkum olur. Tanrý neden çiftlerden birini yalnýzlýða iter, neden çocuklarýný annesiz ya da babasýz býrakýr. Neden diðerleri anneler gününü kutlarken bazýlarý mezar baþýnda sessizce aðlar, neden bazýlarý annesiyle mutlu günlerini yaþarken diðerleri doçent olduðu günün ertesinde çaresizce mezar baþýnda annesiyle sohbet eder, neden bazýlarý annesiyle babasýný alýp da geniþ ailesiyle büyük aile yemekleri yer de, neden diðerleri bunu yapanlara gýptayla bakar, neden bazýlarýnýn çocuklarý babaannelerini bilir ve sarýlýr da, neden diðerlerinin bebekleri babaannesini sadece fotoðraflarda görür ve öylece bakar? Neden benim Alp’im yoksun kalýr babaanne sevgisinden?
Çocuklar hiç annesiz kalmasýnlar, hiç babasýz kalmasýnlar, ölüm çocuklarý yalnýz býrakýyor ne yazýk ki, biz faniler çaresiziz bu noktada, peki buna kendi iradeleriyle katký yapanlara ne demeli? Hiçbirinin hakký yok küçücük çocuklarý bir tarafý eksik býrakmaya, onlarý güven duygusundan mahrum etmeye, hiç kimsenin hakký yok babalarý “hafta sonu babasý” haline getirmeye, hiçbirinin hakký yok anneleri eksik býrakmaya, hiç kimsenin hakký yok dansý susturmaya...
Prof.Dr.Serkan ODAMAN
"Prof.Dr.Serkan ODAMAN" bütün yazýlarý için týklayýn...
Ölümü kesin bir tevekkülle kabul edemiyorum. Annemin 21 yýl önce çekilmiþ fotoðrafýna bakýyorum. Babamla dans ediyor. Gülüyor doyasýya, sevdiði, hayatýný verdiði, birlikte fakirliði de iyi günleri de yaþadýðý, “kocam” dediði, sonsuz sevgi ve saygýyla davrandýðý, kýrmamak için azami çaba sarf ettiði adamýn, adamýnýn kollarýnda etrafýna gülücükler göndererek dans ediyor. Öyle içten gülüyor ki, gülümsemesi hiç bitmeyecek gibi. Hani bazý sesler vardýr, bir baþladý mý bitmeyecek sanýrsýnýz, sayýsýz notayý içinde barýndýran nefesin sonu gelmeyecek zannedersiniz, sonsuzluða gidiyor gibi gelir size, iþte öyle gülümsüyor annem 21 yýl önce. Her zamanki gibi hanýmefendi, seviyeli, þýk ve tatlý mý tatlý.
Diðer yanda babam, bugünkü yaþlý babam, çoðu dökülmüþ, kalanlarýysa bembeyaz saçlarýyla babam, dað gibi babam, güven duygum, saygým, yiðit babam, küçücük çocukken yolunu gözlediðim, annemin hevesle beklediði, güçlü babam, esti mi gürleyen, bizi koruyan kollayan, hiç yanýndan ayýrmayan, annemsiz 19 yýlda hem annelik hem de babalýk yapan, her saniye koþulsuz ve hesapsýz yanýmda olan, tüm benliðiyle kendini bana adayan, 21 yýl önceki fotoðrafta özenle taranmýþ saçlarýyla, son derece þýk takým elbisesiyle, hayatýný verdiði kadýný, çocuðunun annesini, annemi saran ve zarif bir þekilde dans eden babam.
Peki neden insanlar ölür, neden diðerleri onlarsýz yaþamaya mahkum olur. Tanrý neden çiftlerden birini yalnýzlýða iter, neden çocuklarýný annesiz ya da babasýz býrakýr. Neden diðerleri anneler gününü kutlarken bazýlarý mezar baþýnda sessizce aðlar, neden bazýlarý annesiyle mutlu günlerini yaþarken diðerleri doçent olduðu günün ertesinde çaresizce mezar baþýnda annesiyle sohbet eder, neden bazýlarý annesiyle babasýný alýp da geniþ ailesiyle büyük aile yemekleri yer de, neden diðerleri bunu yapanlara gýptayla bakar, neden bazýlarýnýn çocuklarý babaannelerini bilir ve sarýlýr da, neden diðerlerinin bebekleri babaannesini sadece fotoðraflarda görür ve öylece bakar? Neden benim Alp’im yoksun kalýr babaanne sevgisinden?
Çocuklar hiç annesiz kalmasýnlar, hiç babasýz kalmasýnlar, ölüm çocuklarý yalnýz býrakýyor ne yazýk ki, biz faniler çaresiziz bu noktada, peki buna kendi iradeleriyle katký yapanlara ne demeli? Hiçbirinin hakký yok küçücük çocuklarý bir tarafý eksik býrakmaya, onlarý güven duygusundan mahrum etmeye, hiç kimsenin hakký yok babalarý “hafta sonu babasý” haline getirmeye, hiçbirinin hakký yok anneleri eksik býrakmaya, hiç kimsenin hakký yok dansý susturmaya...
Prof.Dr.Serkan ODAMAN
"Prof.Dr.Serkan ODAMAN" bütün yazýlarý için týklayýn...