Tuncay ARSLAN
FoçaFoça
Merhaba,
Yýllardýr focafoca.com'da yazýyorum. Niye burda yazýyorum ve niçin burda yazmaktan zevk alýyorum? Çünkü köklü ve varsýl kültürümüzü/kültürleri yoðunlukla sergileyen; tek bir gözle deðil, birçok göz ile dünyaya bakan; çarpýtan deðil, doðrultan; sadece elite deðil, halka da seslenen; düzeyli, olgun, somut, nesnel ve doðrudan yana olan; kiþileri deðil, sevgiyi kutsayan bir anlayýþýn olmasý; bu nedenle saygýnýn, deðerbilirliðin temel alýndýðý bir yaklaþým ile kiþilerin, olaylarýn, haberlerin, yorumlarýn ve duyurularýn verilmesi beni focafoca'da yazmaya yöneltti ve sonsuzluða dek yazacaðýma da inanýyorum.
***
Ahmet Altan'ýn Tehlikeli Masallar romanýnda tema korkudur. Romandaki can alýcý bölüm ise roman kahramanýnýn sýrf merak olsun diye en pespaye bir mekana giriþinin anlatýldýðý bölümdür. Kahramanýmýz çok tanýnmýþ bir gazetecidir. Mekandaki kiþiler ise yitirecekleri hiçbir þeyi olmayan katil, hýrsýz, yankesici, dolandýrýcý, orospu, pezevenk... eskileri; çarpýk çurpuk kiþilerdir. Lümpen proleteryanýn en dibindedirler. Hatta tabiri caizse sabunluk veya parya denebilecek cinstedirler. Polisten, yasalardan, toplumdan, kiþilerden çekinmeleri, korkmalarý için hiçbir neden yoktur. Sýfýr noktasýnda dahi deðillerdir.
Kahramanýmýz kendisinin üstün ve farklý olmasýnýn onlarý aþaðýlayacaðýný düþünerek; bu nedenle alay, sövgü ile karþýlaþma; hatta dayak yeme korkusuyla, tedirgin bir biçimde içeri girer. Ýçeri pislik ve duman içindedir. Ýðrenç bir koku çarpar yüzüne, gözleri yanar. Doðru dürüst bir masa bile yoktur içeride, duvarlara dayalý tahtalar üzerinde yiyip içmektedirler. Ýçeri girdiðinde bütün yüzler kendisine çevrilir. Sanki zaman donakalýr þaþkýnlýktan ama arkasý gelmez, beklenen olmaz. Bizimkiler hiçbir þey olmamýþ gibi berbat kahkahalarý ile yemeye içmeye devam ederler. Gazeteci dehþet içinde atar kendini dýþarý. Sükutu hayale uðramýþtýr. Kendisine sataþmamýþlar, dalaþmamýþlar, bulaþmamýþlardýr. Korkmuþlardýr kendisinden, evet korkmuþlardýr.
Kendisini ve romanlarýnda anlattýklarýnýn çoðunu sevmesem de üslubunu/anlatýmýný sevdiðim Ahmet Altan'ýn doðru saptamasýyla en alttakilerde bile kökleþmiþ, korkunun egemen olduðu bir dünyadýr yaþanýlan. Birbiri ile ilgisi olmayan kiþiler ve kaybedeceði hiçbir þeyi olmayan insanlar bile korkmaktadýrlar.
Ama biz ne ip üstünde cambaz; ne de korsan gemisinin trapezinin üstünde arkasýna kýlýç dayalý tutsaðýz. Güzel Foça’mýzýn, güzel Türkiye’mizin ve dünyamýzýn güzelliklerini - çirkinlikleri unutmadan/unutturmadan - yazmaya devam edeceðiz.
Tuncay ARSLAN
"Tuncay ARSLAN" bütün yazýlarý için týklayýn...
Merhaba,
Yýllardýr focafoca.com'da yazýyorum. Niye burda yazýyorum ve niçin burda yazmaktan zevk alýyorum? Çünkü köklü ve varsýl kültürümüzü/kültürleri yoðunlukla sergileyen; tek bir gözle deðil, birçok göz ile dünyaya bakan; çarpýtan deðil, doðrultan; sadece elite deðil, halka da seslenen; düzeyli, olgun, somut, nesnel ve doðrudan yana olan; kiþileri deðil, sevgiyi kutsayan bir anlayýþýn olmasý; bu nedenle saygýnýn, deðerbilirliðin temel alýndýðý bir yaklaþým ile kiþilerin, olaylarýn, haberlerin, yorumlarýn ve duyurularýn verilmesi beni focafoca'da yazmaya yöneltti ve sonsuzluða dek yazacaðýma da inanýyorum.
Ahmet Altan'ýn Tehlikeli Masallar romanýnda tema korkudur. Romandaki can alýcý bölüm ise roman kahramanýnýn sýrf merak olsun diye en pespaye bir mekana giriþinin anlatýldýðý bölümdür. Kahramanýmýz çok tanýnmýþ bir gazetecidir. Mekandaki kiþiler ise yitirecekleri hiçbir þeyi olmayan katil, hýrsýz, yankesici, dolandýrýcý, orospu, pezevenk... eskileri; çarpýk çurpuk kiþilerdir. Lümpen proleteryanýn en dibindedirler. Hatta tabiri caizse sabunluk veya parya denebilecek cinstedirler. Polisten, yasalardan, toplumdan, kiþilerden çekinmeleri, korkmalarý için hiçbir neden yoktur. Sýfýr noktasýnda dahi deðillerdir.
Kahramanýmýz kendisinin üstün ve farklý olmasýnýn onlarý aþaðýlayacaðýný düþünerek; bu nedenle alay, sövgü ile karþýlaþma; hatta dayak yeme korkusuyla, tedirgin bir biçimde içeri girer. Ýçeri pislik ve duman içindedir. Ýðrenç bir koku çarpar yüzüne, gözleri yanar. Doðru dürüst bir masa bile yoktur içeride, duvarlara dayalý tahtalar üzerinde yiyip içmektedirler. Ýçeri girdiðinde bütün yüzler kendisine çevrilir. Sanki zaman donakalýr þaþkýnlýktan ama arkasý gelmez, beklenen olmaz. Bizimkiler hiçbir þey olmamýþ gibi berbat kahkahalarý ile yemeye içmeye devam ederler. Gazeteci dehþet içinde atar kendini dýþarý. Sükutu hayale uðramýþtýr. Kendisine sataþmamýþlar, dalaþmamýþlar, bulaþmamýþlardýr. Korkmuþlardýr kendisinden, evet korkmuþlardýr.
Kendisini ve romanlarýnda anlattýklarýnýn çoðunu sevmesem de üslubunu/anlatýmýný sevdiðim Ahmet Altan'ýn doðru saptamasýyla en alttakilerde bile kökleþmiþ, korkunun egemen olduðu bir dünyadýr yaþanýlan. Birbiri ile ilgisi olmayan kiþiler ve kaybedeceði hiçbir þeyi olmayan insanlar bile korkmaktadýrlar.
Ama biz ne ip üstünde cambaz; ne de korsan gemisinin trapezinin üstünde arkasýna kýlýç dayalý tutsaðýz. Güzel Foça’mýzýn, güzel Türkiye’mizin ve dünyamýzýn güzelliklerini - çirkinlikleri unutmadan/unutturmadan - yazmaya devam edeceðiz.
Tuncay ARSLAN
"Tuncay ARSLAN" bütün yazýlarý için týklayýn...