Halim YAZICI
TELDEKÝ ANNE KUÞ YORGUNDU DÝNÇER AÐABEY
Düþündüm ve aklýma ilk kez gelen bir þeyi yaptým bu akþam. Bu akþam ilk kez uçurtmamý almadan geldim baþucuna þiirimin. Kasnaðý kargýdan, pelikaný hamurdan, gönyesi yaðmurdan deðildi çünkü tuþlarý piyanomun. Ben de iþte tam da bu yüzden terk ettim ne varsa uçurtmama ve ne varsa rüzgârýna dair o’nun. Kýzacaðýný bilerek aldým bütün bu kararlarýný ölümün.
Kýrlangýçlarýn, çekirgelerin, kýr çiçeklerinin benim yüzüme bir daha bakmayacaðýný bilerek çürüttüm yýllarca cebimde sakladýðým bütün erik kokularýný. Üniversitede, kampüs bahçesinde, zeytin aðaçlarýnýn gölgesinde okuduðum kitaplar kadar, senin kadar gerçekti. Ne yapsam, nasýl çýrpýnsam bir daha geri gelmeyeceðini bildiðim bir anneanne masalýydý yaþadýklarýmýz.
Buna raðmen uçurtmamý bu akþam almadan geldim. Daha doðrusu kuyruðuna astýðým jilet keskin çýktý, ellerimi kestim. Bundan böyle uçurtmamýn kuyruðuna astýðým jiletin rengine daha dikkatli bakacaðým. Maviye çalýyorsa tamam, mor ötesi ise, bir düþüneceðim. Belki de iki kez. Ellerimi kanatan jiletin pasýndan yoruldum açýkçasý. Ne zaman körfezin bir ucundan bir ucuna geçsem, hep bir diken olup karþýma çýkýyor hayalleri çocukluðumun. Hangi körfez olduðu önemli deðil.
Örneðin Bergama’da, Maltepe’nin maðarasýna girsem, yeniden çalýlar ve kuþlarý sýðýrtmaçlarýn bir daha kanatsa çocuk bacaklarýmý. Kalbim kanasa bir daha baþucunda sevgilimin. Telefos mitosundaki aslan yense ölümü Asklepion’da yýlanlý mozaik atlaslý peleriniyle.
Aslýnda uçurtmamý bu akþam bilerek almadan geldim. Size az önce þaka yaptým. Yorgunum çünkü. Nasýl yorgun olursa plaklarýmýn rengi, flütünün sesi nasýl yorgunsa Ian Anderson’un, iþte öyle yorgunum Dinçer aðabey. Papatyalar nasýl kanattýlarsa ellerimi Çandarlý Körfezi’nde, iþte öyle yorgunum. Babam nasýl teslim ettiyse ömrünü caz plaklarýna ve onu ilk kez çalan kýrmýzý-beyaz pikabýn iðnesine, iþte öyle yorgunum.
Sen de yorgun muydun Dinçer aðabey? Senin kalbin az önce durdu. Senin kalbin bu yüzden mi durdu?
Pikabýmýn kalbi çalýþýyor. Pikabýmýn kalbi bittiðinde, Kemeraltý’nda Kýzlaraðasý Haný’na gidip alýyorum, çalýþýyor. Defterimin, kitabýmýn, “Sýr Odasý”nýn ve Karþýyaka’da Bostanlý’nýn kalbi çalýþýyor. Kedilerin, köpeklerin, üç kaðýtçýlarýn ve düzenbazlarýn, elektrik direklerine asýlan sarý beyaz renkli þair afiþlerinin, Kýbrýs Þehitleri Caddesi boyunca sanatçý pazarlayan afiþlerin kalbi çalýþýyor. Papalinalarýn, deniz kestanelerinin, pavuryalarýn, vapurlarýn, senin kalbin çalýþmýyor bir tek. Seninki az önce durdu. Neden durdu Dinçer aðabey?
Bu akþam uçurtmamý bilerek almadan geldim. Çünkü uçurtmamýn kuyruðuna baðladýðým jilet bilerek kesti bileklerimi. Üstelik kördü ve paslýydý. Kaç metre çýksa göðe, bir o kadar keskinleþiyordu kesme gücü ömrümü. En son iki top kýrnap harcadým, bakkal Hüseyin amcadan aldýðým. Nerdeyse bayram paramýn tümünü harcayarak aldým. Yine de yetmedi gücüm. Bütün kýrnapý saldým, yine de inatla daha da yükselmek istiyordu göðün uçuk derinliklerine.
Peki kim kuruyor bu pilini kalbimizin? Ya hýrsýzlarýn, sanat sevicilerinin kalbini kim? Dil balýklarýnýn ve vapurlarýnkini kim, neden kuruyor? Durduðunu bilerek ve görerek ve üstelik ýsparozlarýn mevsimi henüz gelmemiþken. Tek bir balýkçýnýn parmaklarýnýn ucunu ne bir tek misina, ne bir tek olta henüz kanatmamýþken. Tek bir teknenin dibi delik deðilken henüz, ne de bir þiir henüz terk edilmemiþken.
Hep bu soruya yanýt aradým durdum Dinçer aðabey. Bulamadým. Bulamayacaðýmý bildiðim halde aradým durdum senden sonra. Bulduðum çýrpýnan bir nefesti. Körfezin kumru satan dilenci çocuklarýydý belki de bulduðum. Belki de teldeki anne kuþtu…
“benden önce ölme / teldeki anne kuþ / masallarým var / anlatacaklarým bitmedi / sen de biliyorsun / yaðmurlar da / ayrýlýklar tamamlanmadý / buzullar koparken bedeninden / kavuþmadý Atlantis / çýrpýnan nefesine henüz.” h.y.
- Dünya Kitap Dergisi Þubat 2010...
Halim YAZICI
www.halimyazici.com
Düþündüm ve aklýma ilk kez gelen bir þeyi yaptým bu akþam. Bu akþam ilk kez uçurtmamý almadan geldim baþucuna þiirimin. Kasnaðý kargýdan, pelikaný hamurdan, gönyesi yaðmurdan deðildi çünkü tuþlarý piyanomun. Ben de iþte tam da bu yüzden terk ettim ne varsa uçurtmama ve ne varsa rüzgârýna dair o’nun. Kýzacaðýný bilerek aldým bütün bu kararlarýný ölümün.
Kýrlangýçlarýn, çekirgelerin, kýr çiçeklerinin benim yüzüme bir daha bakmayacaðýný bilerek çürüttüm yýllarca cebimde sakladýðým bütün erik kokularýný. Üniversitede, kampüs bahçesinde, zeytin aðaçlarýnýn gölgesinde okuduðum kitaplar kadar, senin kadar gerçekti. Ne yapsam, nasýl çýrpýnsam bir daha geri gelmeyeceðini bildiðim bir anneanne masalýydý yaþadýklarýmýz.
Buna raðmen uçurtmamý bu akþam almadan geldim. Daha doðrusu kuyruðuna astýðým jilet keskin çýktý, ellerimi kestim. Bundan böyle uçurtmamýn kuyruðuna astýðým jiletin rengine daha dikkatli bakacaðým. Maviye çalýyorsa tamam, mor ötesi ise, bir düþüneceðim. Belki de iki kez. Ellerimi kanatan jiletin pasýndan yoruldum açýkçasý. Ne zaman körfezin bir ucundan bir ucuna geçsem, hep bir diken olup karþýma çýkýyor hayalleri çocukluðumun. Hangi körfez olduðu önemli deðil.
Örneðin Bergama’da, Maltepe’nin maðarasýna girsem, yeniden çalýlar ve kuþlarý sýðýrtmaçlarýn bir daha kanatsa çocuk bacaklarýmý. Kalbim kanasa bir daha baþucunda sevgilimin. Telefos mitosundaki aslan yense ölümü Asklepion’da yýlanlý mozaik atlaslý peleriniyle.
Aslýnda uçurtmamý bu akþam bilerek almadan geldim. Size az önce þaka yaptým. Yorgunum çünkü. Nasýl yorgun olursa plaklarýmýn rengi, flütünün sesi nasýl yorgunsa Ian Anderson’un, iþte öyle yorgunum Dinçer aðabey. Papatyalar nasýl kanattýlarsa ellerimi Çandarlý Körfezi’nde, iþte öyle yorgunum. Babam nasýl teslim ettiyse ömrünü caz plaklarýna ve onu ilk kez çalan kýrmýzý-beyaz pikabýn iðnesine, iþte öyle yorgunum.
Sen de yorgun muydun Dinçer aðabey? Senin kalbin az önce durdu. Senin kalbin bu yüzden mi durdu?
Pikabýmýn kalbi çalýþýyor. Pikabýmýn kalbi bittiðinde, Kemeraltý’nda Kýzlaraðasý Haný’na gidip alýyorum, çalýþýyor. Defterimin, kitabýmýn, “Sýr Odasý”nýn ve Karþýyaka’da Bostanlý’nýn kalbi çalýþýyor. Kedilerin, köpeklerin, üç kaðýtçýlarýn ve düzenbazlarýn, elektrik direklerine asýlan sarý beyaz renkli þair afiþlerinin, Kýbrýs Þehitleri Caddesi boyunca sanatçý pazarlayan afiþlerin kalbi çalýþýyor. Papalinalarýn, deniz kestanelerinin, pavuryalarýn, vapurlarýn, senin kalbin çalýþmýyor bir tek. Seninki az önce durdu. Neden durdu Dinçer aðabey?
Bu akþam uçurtmamý bilerek almadan geldim. Çünkü uçurtmamýn kuyruðuna baðladýðým jilet bilerek kesti bileklerimi. Üstelik kördü ve paslýydý. Kaç metre çýksa göðe, bir o kadar keskinleþiyordu kesme gücü ömrümü. En son iki top kýrnap harcadým, bakkal Hüseyin amcadan aldýðým. Nerdeyse bayram paramýn tümünü harcayarak aldým. Yine de yetmedi gücüm. Bütün kýrnapý saldým, yine de inatla daha da yükselmek istiyordu göðün uçuk derinliklerine.
Peki kim kuruyor bu pilini kalbimizin? Ya hýrsýzlarýn, sanat sevicilerinin kalbini kim? Dil balýklarýnýn ve vapurlarýnkini kim, neden kuruyor? Durduðunu bilerek ve görerek ve üstelik ýsparozlarýn mevsimi henüz gelmemiþken. Tek bir balýkçýnýn parmaklarýnýn ucunu ne bir tek misina, ne bir tek olta henüz kanatmamýþken. Tek bir teknenin dibi delik deðilken henüz, ne de bir þiir henüz terk edilmemiþken.
Hep bu soruya yanýt aradým durdum Dinçer aðabey. Bulamadým. Bulamayacaðýmý bildiðim halde aradým durdum senden sonra. Bulduðum çýrpýnan bir nefesti. Körfezin kumru satan dilenci çocuklarýydý belki de bulduðum. Belki de teldeki anne kuþtu…
“benden önce ölme / teldeki anne kuþ / masallarým var / anlatacaklarým bitmedi / sen de biliyorsun / yaðmurlar da / ayrýlýklar tamamlanmadý / buzullar koparken bedeninden / kavuþmadý Atlantis / çýrpýnan nefesine henüz.” h.y.
- Dünya Kitap Dergisi Þubat 2010...
Halim YAZICI
www.halimyazici.com
"Halim YAZICI" bütün yazýlarý için týklayýn...