Azime AKBAÞ YAZICI
Yarýn çok geç olacak…
“Titredim efendim, seni andým dün gece. Bir gülün kokusunda seni duydum dün gece” diyordu þarký basamaklarý çýkarken yaþlý adam.
Korkar gibiydi kahvehanenin salaþ merdivenlerine týrmanýrken. Hemen sol köþedeki kýrýldý kýrýlacak masaya borcu olduðundan. Daðýnýk bir aðýt gibi dalgalanan masa pek farkýnda deðildi olup bitenden. Yaþlý adam sürükleyerek yorgun bacaklarýný kenarýna iliþiverdi usul. Uzun bir uykudan ayýlýr gibi öpmek geldi anýlarýn alnýndan. Yankýlanýp çoðalmak, çocuk olmak diledi.
Pencereden ýþýk mavi bir tül gibi yansýdý gözlerine. Aydýnlýk ve çocuk oluverdi irkilerek. Çayýndan bir yudum aldý, arkasýna yaslandý. Parmaklarý masanýn üzerindeki kazýnmýþ çizgileri okþadý. Gözleri nehir gibi akarken güneþi gözlerine hapsetti. Ýlk gençlik yýllarýnýn anýlarýndan geçti, uzun uzun iri siyah gözlerini düþündü sevdiðinin.
“Onun geçtiði sokaklar güller kokar dediler, ötelerden kokularla geldin sandým dün gece” dedi ve sustu þarký. Elindeki kýrmýzý gülü ahþap masaya býraktý yavaþça ve basamaklardan inerek geceye karýþtý.
suçludur sesim yitirdiðim sesine…
bunu bilirim
kanatlarým kiriþte
bu sensin
bu senin ayak sesin…
Ben size yürürken tabana kuvvet uykularýmdan, utanýrdý sevinçlerim ha bire, ha bire size inat ikindi þiirlerimden. Sinsi yaðýyordu yaðmurlar. Giremediðimden o arka bahçeye acýyan, yaralý dizlerimden. Geç kaldý tüm vakitler benden. Bunu bilirim.
Azime AKBAÞ YAZICI
www.azimeayazici.blogspot.com
“Titredim efendim, seni andým dün gece. Bir gülün kokusunda seni duydum dün gece” diyordu þarký basamaklarý çýkarken yaþlý adam.
Korkar gibiydi kahvehanenin salaþ merdivenlerine týrmanýrken. Hemen sol köþedeki kýrýldý kýrýlacak masaya borcu olduðundan. Daðýnýk bir aðýt gibi dalgalanan masa pek farkýnda deðildi olup bitenden. Yaþlý adam sürükleyerek yorgun bacaklarýný kenarýna iliþiverdi usul. Uzun bir uykudan ayýlýr gibi öpmek geldi anýlarýn alnýndan. Yankýlanýp çoðalmak, çocuk olmak diledi.
Pencereden ýþýk mavi bir tül gibi yansýdý gözlerine. Aydýnlýk ve çocuk oluverdi irkilerek. Çayýndan bir yudum aldý, arkasýna yaslandý. Parmaklarý masanýn üzerindeki kazýnmýþ çizgileri okþadý. Gözleri nehir gibi akarken güneþi gözlerine hapsetti. Ýlk gençlik yýllarýnýn anýlarýndan geçti, uzun uzun iri siyah gözlerini düþündü sevdiðinin.
“Onun geçtiði sokaklar güller kokar dediler, ötelerden kokularla geldin sandým dün gece” dedi ve sustu þarký. Elindeki kýrmýzý gülü ahþap masaya býraktý yavaþça ve basamaklardan inerek geceye karýþtý.
suçludur sesim yitirdiðim sesine…
bunu bilirim
kanatlarým kiriþte
bu sensin
bu senin ayak sesin…
Ben size yürürken tabana kuvvet uykularýmdan, utanýrdý sevinçlerim ha bire, ha bire size inat ikindi þiirlerimden. Sinsi yaðýyordu yaðmurlar. Giremediðimden o arka bahçeye acýyan, yaralý dizlerimden. Geç kaldý tüm vakitler benden. Bunu bilirim.
Azime AKBAÞ YAZICI
www.azimeayazici.blogspot.com
"Azime AKBAÞ YAZICI" bütün yazýlarý için týklayýn...