Seyfi GÜL
“ALO.. DUMLU…” - DENÝZ ÞEHÝTLERÝ -
23 Nisan 1944 tarihinde denizle buluþmuþtu ilk kez karinasý. USS Blower adýyla ABD Deniz Kuvvetlerinde görev yapmýþ, 19 Aralýk 1950 tarihinde Türk Deniz Kuvvetleri’ne katýlmýþtý. Artýk adý TCG Dumlupýnar’dý. Zamanýnýn baþta þnorkel olmak üzere en modern sistemleriyle donatýlmýþtý. Su altýnda 9, su üstünde 15 deniz mili sürat yapabilecek yetenekteydi.
95 Metre uzunluðundaydý. Neredeyse her bir metresine bir denizci düþüyordu. Baþka bir deyiþle, 86 kiþi 95 metrelik bir koridorda vatan savunmasýnda kendi paylarýna düþen yerleri almýþtý.
Ama Dumlupýnar yapýldýðýndan beri þanssýzlýklarýn peþini býrakmadýðý söylenirdi.
Ege’de katýldýklarý tatbikattan Gölcük Ana Üssü’ne dönüþteydiler. 1953 yýlýnýn 3 Nisan’ýný 4’üne baðlayan gece Çanakkale Boðazý’nda Nara Burnu önlerindeydiler.
Dört gözle bekleyenleri vardý her birinin.
Analar, babalar bin bir zorlukla, yoklukla evlat yetiþtirenler…
Arkadaþlar ayný kaderi baþka adlar verilmiþ gemilerde yaþayanlar…
Sevgililer; kimi Çanakkale önlerinden geçeceði geç saatlerde boðazýn soðuk, sert rüzgarýnda dikilip beklemiþ. Sadece ona sevdiðini yazabilmek için öðrendiði Mors Alfabesi’nin çizgiden-noktadan oluþan harfleriyle basmýþ-býrakmýþ el fenerinin düðmesine.
“Seni seviyorum”
Taa ki boðazýn ortasýndan geçen gemideki sevdiðinden ayný mesaj gelinceye.
Eþler; evlerinin hem anasý, hem babasý eþler. Hayatý kendi kendileriyle paylaþanlar…
Çocuklar; birçoðu doðumlarýnda bile yanlarýnda bulunamamýþ babalarýný, uzun ayrýlýklar sonrasý gördüðünde, ilk anda tanýyamamýþ çocuklar.
Tatbikatta iki gün boyunca sualtýnda kalmýþlardý. Kirli havayý solumuþlar, kýsýtlý þartlarda yaþamýþlardý. Yorgundular.
Çanakkale Boðazý’na girmek aslýnda limana dönme ihtimalinin ilk ayaðýydý.
Hani tüm dünyaya demiþiz ya “Çanakkale Geçilmez”. Çanakkale bizim geçiþimize bile öyle kolay izin vermez. Hiç eksilmeyen rüzgarý, altýndan ayrý, üstünden ayrý akýntýlarýyla, dar dönüþ yerleriyle, dünyanýn tüm limanlarýna yük taþýyan her bayraktan gemileriyle, denizcinin sýnav pisti gibidir Çanakkale. Hele gece geçiþlerinde gözü dört deðil ondört açmayý gerektirir.
Ýþte onlar tüm boðazýn en keskin dönüþ yeri olan Nara önlerindeydiler.
Ýsveç bandýralý Naboland’ýn kuzey denizlerinde dolaþýrken rastlayacaðý buz kütleleri düþünülerek yapýlmýþ buzkýraný, güvertesinden önce yol alýyordu sanki.
Ve gecenin karanlýðýnda Dumlupýnar’ý…
Boðazýn ortasýnda…
Yakalamýþtý.
Parlak, sarý pirinç vardiya saati 02.15’e takýlý kalmýþtý.
Baþ tarafýnýn parçalanmasýyla içeri dolan sular, Dumlupýnar’ýn baþ aþaðý dikilerek sulara gömülmesine yetmiþti. Çarpýþmanýn þiddetiyle köprüüstü’nde bulunan 5 kiþi savrularak denize düþmüþtü. Þanslýydýlar. Onlar için yaþam devam edecekti.
Gemi içerisinde bulunan 81 kiþiden bir kýsmý denizin karanlýk sularýnda bir süre daha yaþamaya çabalayacaktý. Son bir umutla… Kaza ihtimaline karþý önceden yaptýklarý hayali eðitimleri bu kez gerçekten uygulamaya çalýþarak. Direneceklerdi…
Geminin en arka kýsmýnda, sýðýndýklarý Kýç Torpito dairesinden “Denizaltý Battý Þamandýrasý”ný su üstüne göndermiþlerdi. Bu þamandýra onlarýn batmýþ durumda olduklarýný haber verecek, üzerindeki telefon ile de kendilerini kurtarmaya gelenlerle konuþabileceklerdi.
Diðer bölümlerle artýk baðlantýlarý yoktu. Telefonlar cevap vermez olmuþtu. 22 kiþiydiler. Oksijenlerinin tükenmemesi için hareket etmemeleri, sigara içmemeleri, konuþmamalarý gerekiyordu. Uzanmýþ bekliyorlardý. Ýleride ihtiyaç olur diye fenerlerini bile kullanmamaya dikkat ediyorlardý. Karanlýktaydýlar.
Suyun üzerinde telaþ vardý. Saat 06.40 olmuþ, balýkçýlar þamandýrayý bulmuþtu. Kurtaran gemisi kurtarma hazýrlýklarýna baþlamýþ, aþaðýdakilerle telefon baðlantýsý kurulmuþtu.
Umk Manometre’si 267 kademi gösteriyordu. Yani üstlerinde 90 metre su vardý.
Üsteðmen Suat ilk telefon baðlantýsýnda
“Alo… Aþaðýdan… Alo Dumlu” diyordu. “Merak etmeyin… Sizi kurtaracaðýz”
Buna karþýlýk derinlerden Astsubay Selami vataný selamlýyordu.
“Sað olun. Vatan sað olsun…”
Yarým saat sonra tekrar baðlantý kurulmuþtu. Ama bu kez aþaðýdan iniltiler ve tevekkülle dillenen “Allah” sesleri geliyordu.
Onlar son sözlerini söylemiþlerdi.
“Vatan Sað olsun”
Ve son nefeslerini vermiþlerdi.
Sonra tüm çabalar boþa gitmiþ, Þamandýranýn gemiye baðlý tel halatý kopmuþ, bu halatý kýlavuz yaparak Dumlu’ya ulaþma umutlarý da yok olmuþtu.
“Hazerde doðanýn
Hazerdir Mezarý
Ýniyor Kayýk
Çýkýyor Kay… “ (Nazým)
Bu kez çýkamamýþtý kayýk.
Ama onlarýn son sözleri, vatanýna kendini adayan onlardan sonrakilerin bayraðý olmuþtu artýk…
Onlardan biri buralarýn çocuðuydu…
Kozbeyli – Yenifoça yolunda adýna yaptýrýlmýþ güzel bir çeþme var. “TCG Dumlupýnar Þehidi Makine Er Necati GALAN Çeþmesi” Çanakkale’nin karanlýk sularýnda yatan bir avuç Foça topraðý…
Bugün 4 Nisan.
Onlarý anmanýn günüdür. Atýlay Þehitlerini, Dumlupýnar Þehitlerini, Refah Þehitlerini, Gölcük Depreminde kaybettiklerimizi, görevi baþýnda yitirdiklerimizi. Aðabeylerimizi, arkadaþlarýmýzý, kardeþlerimizi, evlatlarýmýzý…
Deniz þehitlerimizi anmanýn günüdür bugün.
Denizin kýyýsýnda yada denizdeyseniz; kýyýnýzda yada rotanýz üzerinde, suda yüzen, rengarenk vatan çiçekleriyle bezeli bir çelenk görürseniz…
Üzerinde “Vatan Size Minnettardýr” yazan.
Þaþýrmayýn.
Seyfi GÜL
"Seyfi GÜL" bütün yazýlarý için týklayýn...
23 Nisan 1944 tarihinde denizle buluþmuþtu ilk kez karinasý. USS Blower adýyla ABD Deniz Kuvvetlerinde görev yapmýþ, 19 Aralýk 1950 tarihinde Türk Deniz Kuvvetleri’ne katýlmýþtý. Artýk adý TCG Dumlupýnar’dý. Zamanýnýn baþta þnorkel olmak üzere en modern sistemleriyle donatýlmýþtý. Su altýnda 9, su üstünde 15 deniz mili sürat yapabilecek yetenekteydi.
95 Metre uzunluðundaydý. Neredeyse her bir metresine bir denizci düþüyordu. Baþka bir deyiþle, 86 kiþi 95 metrelik bir koridorda vatan savunmasýnda kendi paylarýna düþen yerleri almýþtý.
Ama Dumlupýnar yapýldýðýndan beri þanssýzlýklarýn peþini býrakmadýðý söylenirdi.
Ege’de katýldýklarý tatbikattan Gölcük Ana Üssü’ne dönüþteydiler. 1953 yýlýnýn 3 Nisan’ýný 4’üne baðlayan gece Çanakkale Boðazý’nda Nara Burnu önlerindeydiler.
Dört gözle bekleyenleri vardý her birinin.
Analar, babalar bin bir zorlukla, yoklukla evlat yetiþtirenler…
Arkadaþlar ayný kaderi baþka adlar verilmiþ gemilerde yaþayanlar…
Sevgililer; kimi Çanakkale önlerinden geçeceði geç saatlerde boðazýn soðuk, sert rüzgarýnda dikilip beklemiþ. Sadece ona sevdiðini yazabilmek için öðrendiði Mors Alfabesi’nin çizgiden-noktadan oluþan harfleriyle basmýþ-býrakmýþ el fenerinin düðmesine.
“Seni seviyorum”
Taa ki boðazýn ortasýndan geçen gemideki sevdiðinden ayný mesaj gelinceye.
Eþler; evlerinin hem anasý, hem babasý eþler. Hayatý kendi kendileriyle paylaþanlar…
Çocuklar; birçoðu doðumlarýnda bile yanlarýnda bulunamamýþ babalarýný, uzun ayrýlýklar sonrasý gördüðünde, ilk anda tanýyamamýþ çocuklar.
Tatbikatta iki gün boyunca sualtýnda kalmýþlardý. Kirli havayý solumuþlar, kýsýtlý þartlarda yaþamýþlardý. Yorgundular.
Çanakkale Boðazý’na girmek aslýnda limana dönme ihtimalinin ilk ayaðýydý.
Hani tüm dünyaya demiþiz ya “Çanakkale Geçilmez”. Çanakkale bizim geçiþimize bile öyle kolay izin vermez. Hiç eksilmeyen rüzgarý, altýndan ayrý, üstünden ayrý akýntýlarýyla, dar dönüþ yerleriyle, dünyanýn tüm limanlarýna yük taþýyan her bayraktan gemileriyle, denizcinin sýnav pisti gibidir Çanakkale. Hele gece geçiþlerinde gözü dört deðil ondört açmayý gerektirir.
Ýþte onlar tüm boðazýn en keskin dönüþ yeri olan Nara önlerindeydiler.
Ýsveç bandýralý Naboland’ýn kuzey denizlerinde dolaþýrken rastlayacaðý buz kütleleri düþünülerek yapýlmýþ buzkýraný, güvertesinden önce yol alýyordu sanki.
Ve gecenin karanlýðýnda Dumlupýnar’ý…
Boðazýn ortasýnda…
Yakalamýþtý.
Parlak, sarý pirinç vardiya saati 02.15’e takýlý kalmýþtý.
Baþ tarafýnýn parçalanmasýyla içeri dolan sular, Dumlupýnar’ýn baþ aþaðý dikilerek sulara gömülmesine yetmiþti. Çarpýþmanýn þiddetiyle köprüüstü’nde bulunan 5 kiþi savrularak denize düþmüþtü. Þanslýydýlar. Onlar için yaþam devam edecekti.
Gemi içerisinde bulunan 81 kiþiden bir kýsmý denizin karanlýk sularýnda bir süre daha yaþamaya çabalayacaktý. Son bir umutla… Kaza ihtimaline karþý önceden yaptýklarý hayali eðitimleri bu kez gerçekten uygulamaya çalýþarak. Direneceklerdi…
Geminin en arka kýsmýnda, sýðýndýklarý Kýç Torpito dairesinden “Denizaltý Battý Þamandýrasý”ný su üstüne göndermiþlerdi. Bu þamandýra onlarýn batmýþ durumda olduklarýný haber verecek, üzerindeki telefon ile de kendilerini kurtarmaya gelenlerle konuþabileceklerdi.
Diðer bölümlerle artýk baðlantýlarý yoktu. Telefonlar cevap vermez olmuþtu. 22 kiþiydiler. Oksijenlerinin tükenmemesi için hareket etmemeleri, sigara içmemeleri, konuþmamalarý gerekiyordu. Uzanmýþ bekliyorlardý. Ýleride ihtiyaç olur diye fenerlerini bile kullanmamaya dikkat ediyorlardý. Karanlýktaydýlar.
Suyun üzerinde telaþ vardý. Saat 06.40 olmuþ, balýkçýlar þamandýrayý bulmuþtu. Kurtaran gemisi kurtarma hazýrlýklarýna baþlamýþ, aþaðýdakilerle telefon baðlantýsý kurulmuþtu.
Umk Manometre’si 267 kademi gösteriyordu. Yani üstlerinde 90 metre su vardý.
Üsteðmen Suat ilk telefon baðlantýsýnda
“Alo… Aþaðýdan… Alo Dumlu” diyordu. “Merak etmeyin… Sizi kurtaracaðýz”
Buna karþýlýk derinlerden Astsubay Selami vataný selamlýyordu.
“Sað olun. Vatan sað olsun…”
Yarým saat sonra tekrar baðlantý kurulmuþtu. Ama bu kez aþaðýdan iniltiler ve tevekkülle dillenen “Allah” sesleri geliyordu.
Onlar son sözlerini söylemiþlerdi.
“Vatan Sað olsun”
Ve son nefeslerini vermiþlerdi.
Sonra tüm çabalar boþa gitmiþ, Þamandýranýn gemiye baðlý tel halatý kopmuþ, bu halatý kýlavuz yaparak Dumlu’ya ulaþma umutlarý da yok olmuþtu.
“Hazerde doðanýn
Hazerdir Mezarý
Ýniyor Kayýk
Çýkýyor Kay… “ (Nazým)
Bu kez çýkamamýþtý kayýk.
Ama onlarýn son sözleri, vatanýna kendini adayan onlardan sonrakilerin bayraðý olmuþtu artýk…
Onlardan biri buralarýn çocuðuydu…
Kozbeyli – Yenifoça yolunda adýna yaptýrýlmýþ güzel bir çeþme var. “TCG Dumlupýnar Þehidi Makine Er Necati GALAN Çeþmesi” Çanakkale’nin karanlýk sularýnda yatan bir avuç Foça topraðý…
Bugün 4 Nisan.
Onlarý anmanýn günüdür. Atýlay Þehitlerini, Dumlupýnar Þehitlerini, Refah Þehitlerini, Gölcük Depreminde kaybettiklerimizi, görevi baþýnda yitirdiklerimizi. Aðabeylerimizi, arkadaþlarýmýzý, kardeþlerimizi, evlatlarýmýzý…
Deniz þehitlerimizi anmanýn günüdür bugün.
Denizin kýyýsýnda yada denizdeyseniz; kýyýnýzda yada rotanýz üzerinde, suda yüzen, rengarenk vatan çiçekleriyle bezeli bir çelenk görürseniz…
Üzerinde “Vatan Size Minnettardýr” yazan.
Þaþýrmayýn.
Seyfi GÜL
"Seyfi GÜL" bütün yazýlarý için týklayýn...