Kevser YALÇIN
O’nlar aslýnda BÝZ’leriz
Makro ve Mikro kosmos boþluklardan meydana gelmiþtir. Madde alemi boþluklardan oluþmuþtur. Bu boþluklarý anlamlý kýlan tek bir þey vardýr. O da bizleriz. Kendimizi OL'mamýz gereken deðerde ve yerde görelim artýk. Bunu ancak tek tek birey olarak biz yapabiliriz.
Gece gökyüzüne baktýðýmýzda, milyonlarca ýþýk bize göz kýrpmakta. Alabildiðince serpilmiþler sanki gökyüzüne. Hangi göz kýrpma gerçek? Hiçbiri. Çünkü bizim gördüðümüz o ýþýk binlerce ýþýk yýlý uzaklýktan yola çýkmýþ ve bizim görüþ açýmýza denk gelmiþ. Belki de çoktan yok olmuþ bir yýldýzýn, bir galaksinin ya da yýldýz kümesinin ýþýðý. Þu anki zamanda artýk yerinde yok belki. Ama bizim görüþ açýmýzda biraz daha duracaktýr. Zamaný gelene kadar. Milyonlarca ýþýk kümesi içerisinde bir ýþýðýn artýk zamanýn dolmasý üzerine yok olmasýný takip edemeyeceðizdir belki de. O zamanýný doldurup yok olmuþtur. Biz diðerlerini seyretmeye devam ederiz. Fakat en son ne zaman onlarý gözledik? En son ne zaman gökyüzüne baktýk? O engin derya ýþýk kümesini alabildiðince seyrettik.
O kadar meþgulüz ki. Cep telefonlarý konuþmalarý, bedavalarý bitirme telaþý. Karþýdan karþýya geçerken bile mesaj yazma telaþý. Alýþ veriþ yapýp, dolabýmýzý týka basa doldurma telaþý. Uzun zamandýr duran ve küflenmeye yüz tutmuþ, hiç ihtiyacýmýz olmayan yiyecekleri çöpe atma telaþý. Ýnternette oyun oynama, sanal tarlalar ekme ve sanal tavuk yetiþtirme telaþý içinde deðil miyiz? Uzun zamandýr giymediðimiz onlarca kýyafetimiz varken, hala bir önceki benzerinin farklý kesimlerini alma telaþý. Hem de fazla da ihtiyacýmýz yokken. Sürekli sürekli bir telaþ içindeyiz. Fakat en son ne zaman bir arkadaþýmýzý cepten aramadan, gidip onunla sohbet edebildik? Bir kitabý satýn alýp onun aðaç kokusunu hissederek okuyabildik? Ya da köþede duran, ve yiyeceklere bakan ama alamayacak güçte olan bir çocuða tost alabildik? Onlarca giymediðimiz kýyafetleri yýkayýp ütüleyip ihtiyaç sahiplerine ulaþmasý için ilgili yerlere ulaþtýrdýk?
Ne kadar uzaklaþýyoruz hayattan hiç farkýnda deðiliz. Çünkü üst üste olan 8 þiddetindeki depremlere bile duyarsýz kalabiliyoruz? Olaðandýþý þeyler bile bizi etkilemiyor artýk. Kimseyi göremez olduk.
Teknolojinin binlerce yararýnýn yanýsýra, ufak tefek handikaplarýný gözardý etmemeliyiz. Ýnternet inanýlmaz faydalý ama tüm gün, dünyayla iliþkimizi kesecek kadar olmamalý. Neden oyunda tarla ekeceðimize, bahçemize domates ekmiyoruz? Ya çok uygun fiyata bir fide alýp saksýya ekmiyoruz? Cep telefonlarýyla konuþarak hal hatýr soracaðýmýza, o fiyata binip bir otobüse gitmiyoruz arkadaþlarýmýza, annemize, sevdiklerimize kavuþmuyoruz?
Sanal alemde posta güller çiçekler yollayacaðýmýza, bir mektup yazýp göndermiyoruz postayla?
KOCA EVRENDE YALNIZ OLDUÐUMUZU DÜÞÜNÜYORSAK,
BU BÜYÜK BÝR ALAN KAYBIDIR.
VE YARADANIN GÜCÜNÜ SINIRLAMAKTIR.
Makro ve Mikro kosmos boþluklardan meydana gelmiþtir. Madde alemi boþluklardan oluþmuþtur. Bu boþluklarý anlamlý kýlan tek bir þey vardýr. O da bizleriz. Kendimizi OL'mamýz gereken deðerde ve yerde görelim artýk.
Bu sonsuz boþlukta yalnýzsak, büyük bir alan kaybý olur.
Onsuz evren zerre kadar küçük bir dünya için ve orada yaþayan insanlar için var edilmedi. Yalnýz deðiliz!!!!
Yalnýz deðiliz. Yalnýz býrakýldýk. Kayýbýz. Yalnýzýz. Tüm arayýþlarýmýz içerisinde anlamlý olan tek þey Bizleriz. Biziz. Bizim sevgimiz, bizim aþkýmýz. Bizi bir arada tutan sevgi enerjisi, atomlarý bir arada tutan sevgi enerjisi, gezegenleri bir arada tutan sevgi enerjisi. Tüm sevgililer olarak tüm kainatý anlamlý kýlan Bizim Sevgimiz ve Aþkýmýz. Arayýþa olan aþkýmýz, yaradana olan aþkýmýz, bilinmezliðe olan aþkýmýz, bilgiye olan aþkýmýz. Tüm boþluðu anlamlý kýlan biziz.
Yalnýz býrakýlmamýzýn bir nedeni olmalý. Bir anlamý olmalý. Neden bu kadar arayýþlar içerisindeyiz? Kendi yaþadýðýmýz gezegen hakkýnda bile bilgiye sahip deðiliz? Neden bu kadar yalnýz ve kayýbýz... Arayýþlarýmýzýn kesin ve net bir cevabý hiçbir zaman yok. Rölatif ve deðiþken. Bulduðumuz tek þey boþluk. Ve bu boþluðu biraz olsun anlamlý kýlan yine bizleriz.
Gerçek bir yerlerde saklý. Gerçek bilgiye sahip deðiliz.
Yalnýz býrakýldýk çünkü korkularýmýz var. Gerçeði görmekten korkuyoruz. Çünkü bize böyle öðretildi. Empoze edildi. Bir gerçek diyor ki, ruh yok, bir gerçek diyor ki uzaylý yaþam yok, bir gerçek diyor ki uçsuz bucaksýz evrende tek baþýnayýz. Bu yaptýrýmlarla biz kendi kendimizi yalnýz býraktýk. Yalnýzlýk egosu gerçekleri görmemizi engelliyor. Yalnýz deðiliz, yalnýz olmayý seçiyoruz.
Bütünü görmek sadece tüm insanlarýn bütün olduðu gerçeðini kabul etmek deðil, tüm kainattaki yaþam formlarýyla bir bütün olduðunu idrak etmektir.
Sadece uçsuz bucaksýz evrende yalnýz deðiliz ki, biz bu dünyada da yalnýzýz. Hatta binlerce insanýn içinde de yalnýzýz. Kendi evimizde, yuvamýzda, arkadaþlarýmýzlayken de yalnýzýz. Çünkü yalnýz olmayý seçiyoruz.
Oysa yalnýz deðiliz. O’nlar aslýnda BÝZ’iz. Evrende binlerce hayatýn içerisinde yer alýyoruz. Milyonlarca yaþam içerisinde. Tek yapmamýz gereken görmeyi seçmek.
Yalnýz olduðumuz gerçeðini seçmek egosu, bize gerçekte kim olduðumuzu ve nasýl olduðumuzu ortaya koyacak. Bununla yüzleþmekten korktuðumuz için yalnýz olduðumuz gerçeðini seçiyoruz ve seçtiriyoruz. Bunu bir düþünelim.
Kevser YALÇIN
"Kevser YALÇIN" bütün yazýlarý için týklayýn...
Makro ve Mikro kosmos boþluklardan meydana gelmiþtir. Madde alemi boþluklardan oluþmuþtur. Bu boþluklarý anlamlý kýlan tek bir þey vardýr. O da bizleriz. Kendimizi OL'mamýz gereken deðerde ve yerde görelim artýk. Bunu ancak tek tek birey olarak biz yapabiliriz.
Gece gökyüzüne baktýðýmýzda, milyonlarca ýþýk bize göz kýrpmakta. Alabildiðince serpilmiþler sanki gökyüzüne. Hangi göz kýrpma gerçek? Hiçbiri. Çünkü bizim gördüðümüz o ýþýk binlerce ýþýk yýlý uzaklýktan yola çýkmýþ ve bizim görüþ açýmýza denk gelmiþ. Belki de çoktan yok olmuþ bir yýldýzýn, bir galaksinin ya da yýldýz kümesinin ýþýðý. Þu anki zamanda artýk yerinde yok belki. Ama bizim görüþ açýmýzda biraz daha duracaktýr. Zamaný gelene kadar. Milyonlarca ýþýk kümesi içerisinde bir ýþýðýn artýk zamanýn dolmasý üzerine yok olmasýný takip edemeyeceðizdir belki de. O zamanýný doldurup yok olmuþtur. Biz diðerlerini seyretmeye devam ederiz. Fakat en son ne zaman onlarý gözledik? En son ne zaman gökyüzüne baktýk? O engin derya ýþýk kümesini alabildiðince seyrettik.
 |
Ne kadar uzaklaþýyoruz hayattan hiç farkýnda deðiliz. Çünkü üst üste olan 8 þiddetindeki depremlere bile duyarsýz kalabiliyoruz? Olaðandýþý þeyler bile bizi etkilemiyor artýk. Kimseyi göremez olduk.
Teknolojinin binlerce yararýnýn yanýsýra, ufak tefek handikaplarýný gözardý etmemeliyiz. Ýnternet inanýlmaz faydalý ama tüm gün, dünyayla iliþkimizi kesecek kadar olmamalý. Neden oyunda tarla ekeceðimize, bahçemize domates ekmiyoruz? Ya çok uygun fiyata bir fide alýp saksýya ekmiyoruz? Cep telefonlarýyla konuþarak hal hatýr soracaðýmýza, o fiyata binip bir otobüse gitmiyoruz arkadaþlarýmýza, annemize, sevdiklerimize kavuþmuyoruz?
Sanal alemde posta güller çiçekler yollayacaðýmýza, bir mektup yazýp göndermiyoruz postayla?
BU BÜYÜK BÝR ALAN KAYBIDIR.
VE YARADANIN GÜCÜNÜ SINIRLAMAKTIR.
Makro ve Mikro kosmos boþluklardan meydana gelmiþtir. Madde alemi boþluklardan oluþmuþtur. Bu boþluklarý anlamlý kýlan tek bir þey vardýr. O da bizleriz. Kendimizi OL'mamýz gereken deðerde ve yerde görelim artýk.
Bu sonsuz boþlukta yalnýzsak, büyük bir alan kaybý olur.
Onsuz evren zerre kadar küçük bir dünya için ve orada yaþayan insanlar için var edilmedi. Yalnýz deðiliz!!!!
Yalnýz deðiliz. Yalnýz býrakýldýk. Kayýbýz. Yalnýzýz. Tüm arayýþlarýmýz içerisinde anlamlý olan tek þey Bizleriz. Biziz. Bizim sevgimiz, bizim aþkýmýz. Bizi bir arada tutan sevgi enerjisi, atomlarý bir arada tutan sevgi enerjisi, gezegenleri bir arada tutan sevgi enerjisi. Tüm sevgililer olarak tüm kainatý anlamlý kýlan Bizim Sevgimiz ve Aþkýmýz. Arayýþa olan aþkýmýz, yaradana olan aþkýmýz, bilinmezliðe olan aþkýmýz, bilgiye olan aþkýmýz. Tüm boþluðu anlamlý kýlan biziz.
Yalnýz býrakýlmamýzýn bir nedeni olmalý. Bir anlamý olmalý. Neden bu kadar arayýþlar içerisindeyiz? Kendi yaþadýðýmýz gezegen hakkýnda bile bilgiye sahip deðiliz? Neden bu kadar yalnýz ve kayýbýz... Arayýþlarýmýzýn kesin ve net bir cevabý hiçbir zaman yok. Rölatif ve deðiþken. Bulduðumuz tek þey boþluk. Ve bu boþluðu biraz olsun anlamlý kýlan yine bizleriz.
Gerçek bir yerlerde saklý. Gerçek bilgiye sahip deðiliz.
Yalnýz býrakýldýk çünkü korkularýmýz var. Gerçeði görmekten korkuyoruz. Çünkü bize böyle öðretildi. Empoze edildi. Bir gerçek diyor ki, ruh yok, bir gerçek diyor ki uzaylý yaþam yok, bir gerçek diyor ki uçsuz bucaksýz evrende tek baþýnayýz. Bu yaptýrýmlarla biz kendi kendimizi yalnýz býraktýk. Yalnýzlýk egosu gerçekleri görmemizi engelliyor. Yalnýz deðiliz, yalnýz olmayý seçiyoruz.
Bütünü görmek sadece tüm insanlarýn bütün olduðu gerçeðini kabul etmek deðil, tüm kainattaki yaþam formlarýyla bir bütün olduðunu idrak etmektir.
Sadece uçsuz bucaksýz evrende yalnýz deðiliz ki, biz bu dünyada da yalnýzýz. Hatta binlerce insanýn içinde de yalnýzýz. Kendi evimizde, yuvamýzda, arkadaþlarýmýzlayken de yalnýzýz. Çünkü yalnýz olmayý seçiyoruz.
Oysa yalnýz deðiliz. O’nlar aslýnda BÝZ’iz. Evrende binlerce hayatýn içerisinde yer alýyoruz. Milyonlarca yaþam içerisinde. Tek yapmamýz gereken görmeyi seçmek.
Yalnýz olduðumuz gerçeðini seçmek egosu, bize gerçekte kim olduðumuzu ve nasýl olduðumuzu ortaya koyacak. Bununla yüzleþmekten korktuðumuz için yalnýz olduðumuz gerçeðini seçiyoruz ve seçtiriyoruz. Bunu bir düþünelim.
Kevser YALÇIN
"Kevser YALÇIN" bütün yazýlarý için týklayýn...