Tülin DURSUN
NÖBETTEYÝM
Ben Delice. Bu gece nöbetteyim yine sabaha. Yarýn olmayacak kadar uzun, gün doðmayacak kadar umutsuzluklarda çýrpýnmaktayým. Ne bir yaren, ne de bir canlý var paylaþacak nöbetimi. Sigaram yalnýz tütmekte, savurmakta dumanýný hayallerime. Derince çýkmazlarda daðlarca düþüncelerim.
Yok caným!... Öyle fazla deðil isteklerim. Farklý deðil diðerlerinden. Belki biraz daha insanca.
Üç yanlýþýn bir doðruyu götürdüðü testlerde hayat hep daha fazlasýna gitti. Bir yanlýþ, beþ doðruyu götürdü. Geriye yalanlarla, içinden sevgi geçmeyen bir yaþam kaldý. Gidenler, göç edenler sevgiyi beraberlerinde götürürken, geride kalanlara hüzün yakýþtýrýldý. Ayrýlýklarý hiç düþünmediðim anda terk edilmek, ölüme hazýrlýksýz yakalanmak gibi bir þey!. Her seferinde ciðerim söküldü, kaným dondu. Hýrsýmdan defalarca ölüyorum. Yaþam savaþým nerede?...
“Terk etmek bu kadar kolay olamaz.” Diye düþünürken baþka bir acý yüreðime oturmakta. Güçsüzüm, yorgunum. Gidenlerin arkasýndan anýlarýmda kalan gülümseten kareler varsa, biraz onlara sýðýnýp, avunmalýyým. Yerini öfkeye koymadan önce bu geçmiþ anýlarýn keyfini sürmeliyim. Yoksa külüm bile kalmayacak. O güzel anlara geri dönememek, keþkeleri yaþamak yýpratýyor. Beni býrakýp giden kahramanlarýma duyduðum öfke suçluluk duymama neden oluyor. Bencilliðime veriyorum bunlarý.
Arkalarýndan ölüme selam yolluyorum ”Bir ara görüþelim!.” Diye.
Selamýmý geri yolluyor ölüm. ”Bir dahaki sefere.” diye.
Güneþe sevgilerini taþýyorum. Güneþ yanýyor. Gecelerim soðuyor git gide. Sokaklarda ýþýðý yanan her evde arýyorum onlarý.
Açýk vermemek için bastýrýmlar uyguluyorum kendime. Sonra bunlardan kurtulmaya çabalýyorum. Her þeye kendimden, benden bir parçaymýþ gibi yaklaþýyorum, onlara dokunuyorum. Yaþamý istediðim gibi yorumlayýp, notalara döküyorum.
Eðer yaþamaya devam ediyorsam; hiçbir þey henüz bitmemiþ demektir. Ya yaþayýp ta bittiðini düþünüyorsam?.. Bunun yanýtýný verecek kimse YOK!...
Bazý bedelleri yaþamýnýz boyunca ödemeyebilirsiniz. Yaþamýnýz son bulduðunda da o bedelleri ödeyecek varisleriniz çýkacaktýr. Oysa zamaný varken kendimiz ödemeliyiz bu bedelleri. Geride benden ödenmemiþ bedel kalmasýn diye çýrpýnýrken daha derinlere batýyorum. Güçsüz, umarsýz ve yorgunluðum ayaða kalkýp, isyan ediyor. Ödediðim bedeller; inanmak ve aþýk olmak!..
Beni býrakanlarýn arkasýndan sesleniyorum. “Gidip dönmemek var.” Gelip de bulamamak gibi. Gittiler ve dönmediler. Ben gidip bulmalýyým onlarý. Farkýndayým. Hayat istemiyor beni. Ben de hayatý. Birbirimize yakýþamadýk bir türlü. Uyuþmak, anlaþmak neyse?...
Onlar gibi ayný yolu izlemeliyim. Kimsenin ummadýðý bir anda. Sevincin ortasýnda vurmalýyým onlarý.
Geceleri uçurumlardan aþaðý itiliyorum yaratýklarýn en vahþilerince. Çýðlýklarýma yine ben yanýt veriyorum aðlayarak. Boðulurcasýna, kan ter içinde. Ne yardým edenim var, ne de dinleyenim. Gidenleri arýyorum umarsýz ve yorgun.
Vargas Llosa söylüyor ben deðil!. “Erenler ve çýlgýnlar aklýna koyduklarýný en yakýnlarýndan bile gizlerler.” Ben de saklýyorum içimden geçenleri ve yapacaklarýmý. Siz duyun!.. Ölümü sessizce öldürüp, baðýmsýzlýðýmý ilan edeceðim bu evrende.
Bir gün bahar topraðýnýn ýslaklýðýna, en güzelinden mor menekþeler ekilmiþ tümsek görürseniz þaþmayýn!. Orada ben de sevenlerimi bekleyeceðim. Ben orada hep nöbette olacaðým!..
tülin dursun ýsýrgan otlarým/delicenin mektuplarý
Tülin DURSUN
"Tülin DURSUN" bütün yazýlarý için týklayýn...
Ben Delice. Bu gece nöbetteyim yine sabaha. Yarýn olmayacak kadar uzun, gün doðmayacak kadar umutsuzluklarda çýrpýnmaktayým. Ne bir yaren, ne de bir canlý var paylaþacak nöbetimi. Sigaram yalnýz tütmekte, savurmakta dumanýný hayallerime. Derince çýkmazlarda daðlarca düþüncelerim.
Yok caným!... Öyle fazla deðil isteklerim. Farklý deðil diðerlerinden. Belki biraz daha insanca.
Üç yanlýþýn bir doðruyu götürdüðü testlerde hayat hep daha fazlasýna gitti. Bir yanlýþ, beþ doðruyu götürdü. Geriye yalanlarla, içinden sevgi geçmeyen bir yaþam kaldý. Gidenler, göç edenler sevgiyi beraberlerinde götürürken, geride kalanlara hüzün yakýþtýrýldý. Ayrýlýklarý hiç düþünmediðim anda terk edilmek, ölüme hazýrlýksýz yakalanmak gibi bir þey!. Her seferinde ciðerim söküldü, kaným dondu. Hýrsýmdan defalarca ölüyorum. Yaþam savaþým nerede?...
“Terk etmek bu kadar kolay olamaz.” Diye düþünürken baþka bir acý yüreðime oturmakta. Güçsüzüm, yorgunum. Gidenlerin arkasýndan anýlarýmda kalan gülümseten kareler varsa, biraz onlara sýðýnýp, avunmalýyým. Yerini öfkeye koymadan önce bu geçmiþ anýlarýn keyfini sürmeliyim. Yoksa külüm bile kalmayacak. O güzel anlara geri dönememek, keþkeleri yaþamak yýpratýyor. Beni býrakýp giden kahramanlarýma duyduðum öfke suçluluk duymama neden oluyor. Bencilliðime veriyorum bunlarý.
Arkalarýndan ölüme selam yolluyorum ”Bir ara görüþelim!.” Diye.
Selamýmý geri yolluyor ölüm. ”Bir dahaki sefere.” diye.
Güneþe sevgilerini taþýyorum. Güneþ yanýyor. Gecelerim soðuyor git gide. Sokaklarda ýþýðý yanan her evde arýyorum onlarý.
Açýk vermemek için bastýrýmlar uyguluyorum kendime. Sonra bunlardan kurtulmaya çabalýyorum. Her þeye kendimden, benden bir parçaymýþ gibi yaklaþýyorum, onlara dokunuyorum. Yaþamý istediðim gibi yorumlayýp, notalara döküyorum.
Eðer yaþamaya devam ediyorsam; hiçbir þey henüz bitmemiþ demektir. Ya yaþayýp ta bittiðini düþünüyorsam?.. Bunun yanýtýný verecek kimse YOK!...
Bazý bedelleri yaþamýnýz boyunca ödemeyebilirsiniz. Yaþamýnýz son bulduðunda da o bedelleri ödeyecek varisleriniz çýkacaktýr. Oysa zamaný varken kendimiz ödemeliyiz bu bedelleri. Geride benden ödenmemiþ bedel kalmasýn diye çýrpýnýrken daha derinlere batýyorum. Güçsüz, umarsýz ve yorgunluðum ayaða kalkýp, isyan ediyor. Ödediðim bedeller; inanmak ve aþýk olmak!..
Beni býrakanlarýn arkasýndan sesleniyorum. “Gidip dönmemek var.” Gelip de bulamamak gibi. Gittiler ve dönmediler. Ben gidip bulmalýyým onlarý. Farkýndayým. Hayat istemiyor beni. Ben de hayatý. Birbirimize yakýþamadýk bir türlü. Uyuþmak, anlaþmak neyse?...
Onlar gibi ayný yolu izlemeliyim. Kimsenin ummadýðý bir anda. Sevincin ortasýnda vurmalýyým onlarý.
Geceleri uçurumlardan aþaðý itiliyorum yaratýklarýn en vahþilerince. Çýðlýklarýma yine ben yanýt veriyorum aðlayarak. Boðulurcasýna, kan ter içinde. Ne yardým edenim var, ne de dinleyenim. Gidenleri arýyorum umarsýz ve yorgun.
Vargas Llosa söylüyor ben deðil!. “Erenler ve çýlgýnlar aklýna koyduklarýný en yakýnlarýndan bile gizlerler.” Ben de saklýyorum içimden geçenleri ve yapacaklarýmý. Siz duyun!.. Ölümü sessizce öldürüp, baðýmsýzlýðýmý ilan edeceðim bu evrende.
Bir gün bahar topraðýnýn ýslaklýðýna, en güzelinden mor menekþeler ekilmiþ tümsek görürseniz þaþmayýn!. Orada ben de sevenlerimi bekleyeceðim. Ben orada hep nöbette olacaðým!..
tülin dursun ýsýrgan otlarým/delicenin mektuplarý
Tülin DURSUN
"Tülin DURSUN" bütün yazýlarý için týklayýn...