Özgür HANCIOÐLU
SAÐIR YARA
(mavi kan denizlerinde)
Elime yanlýþlýkla deðdiðin o günün yaðmurlarý bunlar… Bilemezdin istemsiz bir dokunuþun bir ruhun firarýna dönüþtüðünü. Ömrünce müebbet yemiþ bir mahkumun ten kafesiydi ellerin. Beyaz bir güvercin kadar benim olan, en az onun kadar benden uzak…
Eylül de olmasa hani diyorum. Bu yaðmurlar yaðmasa, akmasa bu tenden sensizlik sokaklara. Masmavi kan denizlerinde yüzmese gözlerin. Hani diyorum eylül de olmasa, kim saracak yaralarýmý, kimler öpecek saðýrlýðýmdan?
Yürüyüp gittiðin o gün kadar yitik hala bakýþlarým. Ardýndan bakan, bir çift gözden çok öteydi; bilemezsin. Canýmý yakan, bir ateþten çok fazlaydý; duyamazsýn. Sevdana düþen bir aþýktan çok baþkaydý; sevemezsin. Neylersin bilmediðini, duymadýðýný ve sevmediðini?
Çekip gidersin…
Gözlerime yaðmur yaðýyor. Kirpiklerimden çatýlara akýyor gidiþin. Ellerimde mavi damlalar, yalnýz yýldýzlar. Kediler hiç olmadýklarý kadar siyah. Saçlarýnýn savruk dansý peþimde. Gülüþün, belli belirsiz iç çekiþin, mutlak bir sýrrý paylaþýr gibi öpüþün.
Ýyi ki sevmemiþsin beni. Sevseydin ellerim titremezdi her yaðmurda, haykýrmazdý suskun sözcüklerim. Sen ürpermezdi yorgun bedenim. Sevseydin dayanmazdý gönül bunca ateþe, böyle þekil almazdý yürek. Bil ki sevdama, senin hiç sönmeyen yangýnýn gerek!
Soðudu hava, yaðmur dindi. Karanlýk yine derin bir yaradan sýzdý geceye. Artýk kapýyorum penceremi. Ýçeri yalnýz düþler girecek ve sevmediðine þükredeceðim…
Özgür HANCIOÐLU
ozgur.hancioglu@hotmail.com
(mavi kan denizlerinde)
Elime yanlýþlýkla deðdiðin o günün yaðmurlarý bunlar… Bilemezdin istemsiz bir dokunuþun bir ruhun firarýna dönüþtüðünü. Ömrünce müebbet yemiþ bir mahkumun ten kafesiydi ellerin. Beyaz bir güvercin kadar benim olan, en az onun kadar benden uzak…
Eylül de olmasa hani diyorum. Bu yaðmurlar yaðmasa, akmasa bu tenden sensizlik sokaklara. Masmavi kan denizlerinde yüzmese gözlerin. Hani diyorum eylül de olmasa, kim saracak yaralarýmý, kimler öpecek saðýrlýðýmdan?
Yürüyüp gittiðin o gün kadar yitik hala bakýþlarým. Ardýndan bakan, bir çift gözden çok öteydi; bilemezsin. Canýmý yakan, bir ateþten çok fazlaydý; duyamazsýn. Sevdana düþen bir aþýktan çok baþkaydý; sevemezsin. Neylersin bilmediðini, duymadýðýný ve sevmediðini?
Çekip gidersin…
Gözlerime yaðmur yaðýyor. Kirpiklerimden çatýlara akýyor gidiþin. Ellerimde mavi damlalar, yalnýz yýldýzlar. Kediler hiç olmadýklarý kadar siyah. Saçlarýnýn savruk dansý peþimde. Gülüþün, belli belirsiz iç çekiþin, mutlak bir sýrrý paylaþýr gibi öpüþün.
Ýyi ki sevmemiþsin beni. Sevseydin ellerim titremezdi her yaðmurda, haykýrmazdý suskun sözcüklerim. Sen ürpermezdi yorgun bedenim. Sevseydin dayanmazdý gönül bunca ateþe, böyle þekil almazdý yürek. Bil ki sevdama, senin hiç sönmeyen yangýnýn gerek!
Soðudu hava, yaðmur dindi. Karanlýk yine derin bir yaradan sýzdý geceye. Artýk kapýyorum penceremi. Ýçeri yalnýz düþler girecek ve sevmediðine þükredeceðim…
Özgür HANCIOÐLU
ozgur.hancioglu@hotmail.com
"Özgür HANCIOÐLU" bütün yazýlarý için týklayýn...