Zeynep Ayþe EDÝRNE
BÝR MUM DA SÝZ YAKIN
ADI: Melek
YAÞI: 7 (ailesinin izni olmadýðý için resmini kullanamýyorum)
Upuzun sarý saçlarý ve masmavi gözlerinden ötürü Maviþ diyordu herkes. Hastanenin göz bebeðiydi. Henüz yedi yýldýr taþýdýðý böbrekleri zamansýz ihanet etmiþti ona. Yaþýtlarý okula giderken, oyunlar oynarken o, küçücük yaþýnýn büyük umuduyla ona verilecek böbreði bekliyordu.
Sonunda beklenen haber geldi, ona uyan böbrek bulunmuþtu. Küçücük bedenini ameliyata aldýklarýnda umuda yolculuk da baþlamýþtý. Uzun süren ameliyattan sonra, bu organýn da ona ihanet etmemesi için dua etmekten baþka bir þey kalmamýþtý. Ama o öylesine küçüktü ve hayat doluydu ki bu ihanet asla olmayacaktý. O maviþ gözleri yine umutla gülüyordu. Küçücük yaþýnda tanýþtýðý bu hastane ortamýna alýþmýþtý. Onun gibi organ bekleyen arkadaþlarýyla geçiriyordu zamanýnýn çoðunu. Sonuçta çocuktular, hastalýk onlara o kadar uzak bir kavramdý ki.
Aradan bir süre geçtikten sonra kötü sinyaller gelmeye baþladý Maviþ'ten, doktorlar panikteydi. Maviþ, boncuk gözleriyle hiçbir þey anlamadan bakýyordu çevresine. Bir kez daha ameliyat olmasý gerekiyordu, ikinci bir nakil. Bir þans daha. Yine bitmek tükenmek bilmeyen bekleme süreci baþladý.
Günler günleri kovalarken bir türlü bulunamýyordu beklenen organ. Maviþ son gücünü kullanarak hayatýn ucundan deðil, hayata sýkýca tutunmaya çalýþýyordu yaþýndan beklenmeyen bir sabýrla. Ama olmadý, olamadý. Ailesinin boncuðu, hastanenin göz bebeði Maviþ, adý gibi melek oldu yeni yýlýn ilk haftasýnda... Aramýzdan Maviþ gitti ama, binlerce Maviþ var yaþamak için umudu bekleyen..
* * *
Dünyadaki ülkeler arasýnda en çok Türkiye'de organ baðýþý bekleyen hasta olduðunu ve ayný zamanda en az organ baðýþýnýn Türkiye'de yapýldýðýný biliyor muydunuz? Organ baðýþýna karþý çýkanlar dilerim bir gün organ aramak zorunda kalmazlar. Bizim en sevdiklerimizden birinin organ nakline ihtiyacý olursa ne yaparýz? Onlarý yaþatmak için nelerden vazgeçeceðimizi bir düþünün ve bir gün daha bizimle kalmasý için neleri feda edebileceðimizi... Yine bu durumdaki binlerce gözü yaþlý insaný. Bir çocuðun gözlerinin, dünyanýn renklerini görmesine vesile olmaktan daha güzel bir iyilik ve manevi tatmin var mýdýr?
Dört aylýk minik Ege, onbir yaþýndaki Þencan, dokuz yaþýndaki Umut ve daha niceleri. Yaþamak için ellerini uzatmýþ bekliyorlar...
Zamanýn, kum saatinin taneleri gibi umudun üzerine döküldüðü bir yarýþ baþladýðýnda, bu zaferi kazanma þansýný elde etmiþ olan hasta, belki dört aylýk bir bebek ya da elli yaþýnda bir yetiþkin. Onlar yaþamlarýnýn birinci baharlarýný tüketip ikinci baharlarýna adým atarlarken, yüreklerindeki minnet duygularýný yüzlerine öylesine güzel yansýtýrlar ki...
Lütfen organ baðýþýna destek verelim...
”Gözlerimi; gün ýþýðýný, bir bebeðin yüzünü, bir kadýnýn gözlerindeki sevgiyi görmemiþ bir adama verin.
Kalbimi; kendi kalbi ona acý vermekten baþka bir iþe yaramayan birine verin.
Kanýmý; bir otomobilin enkazý altýnda olan gence verin. Verin ki; torunlarýnýn oynadýðýný görene dek yaþayabilsin.
Böbreklerimi; haftadan haftaya yaþamasý makineye baðlý olan birine verin.
Kemiklerimi; alýn ve sakat bir çocuðun yürümesinin yolunu bulun.
Eðer bir þeyler gömmeniz gerekiyorsa, hatalarýmý, kusurlarýmý, önyargýmý gömün. Günahlarýmý þeytan, ruhumu Tanrýya verin. Eðer yeri gelir ve beni hatýrlamak isterseniz, bunu size ihtiyacý olan birine yardým ederek yapýn.
Eðer tüm bu istediklerimi yaparsanýz ben sonsuza dek yaþayacaðým..
Robert N.”
Zeynep Ayþe EDÝRNE
"Zeynep Ayþe EDÝRNE" bütün yazýlarý için týklayýn...
ADI: Melek
YAÞI: 7 (ailesinin izni olmadýðý için resmini kullanamýyorum)
Upuzun sarý saçlarý ve masmavi gözlerinden ötürü Maviþ diyordu herkes. Hastanenin göz bebeðiydi. Henüz yedi yýldýr taþýdýðý böbrekleri zamansýz ihanet etmiþti ona. Yaþýtlarý okula giderken, oyunlar oynarken o, küçücük yaþýnýn büyük umuduyla ona verilecek böbreði bekliyordu.
Sonunda beklenen haber geldi, ona uyan böbrek bulunmuþtu. Küçücük bedenini ameliyata aldýklarýnda umuda yolculuk da baþlamýþtý. Uzun süren ameliyattan sonra, bu organýn da ona ihanet etmemesi için dua etmekten baþka bir þey kalmamýþtý. Ama o öylesine küçüktü ve hayat doluydu ki bu ihanet asla olmayacaktý. O maviþ gözleri yine umutla gülüyordu. Küçücük yaþýnda tanýþtýðý bu hastane ortamýna alýþmýþtý. Onun gibi organ bekleyen arkadaþlarýyla geçiriyordu zamanýnýn çoðunu. Sonuçta çocuktular, hastalýk onlara o kadar uzak bir kavramdý ki.
Aradan bir süre geçtikten sonra kötü sinyaller gelmeye baþladý Maviþ'ten, doktorlar panikteydi. Maviþ, boncuk gözleriyle hiçbir þey anlamadan bakýyordu çevresine. Bir kez daha ameliyat olmasý gerekiyordu, ikinci bir nakil. Bir þans daha. Yine bitmek tükenmek bilmeyen bekleme süreci baþladý.
Günler günleri kovalarken bir türlü bulunamýyordu beklenen organ. Maviþ son gücünü kullanarak hayatýn ucundan deðil, hayata sýkýca tutunmaya çalýþýyordu yaþýndan beklenmeyen bir sabýrla. Ama olmadý, olamadý. Ailesinin boncuðu, hastanenin göz bebeði Maviþ, adý gibi melek oldu yeni yýlýn ilk haftasýnda... Aramýzdan Maviþ gitti ama, binlerce Maviþ var yaþamak için umudu bekleyen..
Dünyadaki ülkeler arasýnda en çok Türkiye'de organ baðýþý bekleyen hasta olduðunu ve ayný zamanda en az organ baðýþýnýn Türkiye'de yapýldýðýný biliyor muydunuz? Organ baðýþýna karþý çýkanlar dilerim bir gün organ aramak zorunda kalmazlar. Bizim en sevdiklerimizden birinin organ nakline ihtiyacý olursa ne yaparýz? Onlarý yaþatmak için nelerden vazgeçeceðimizi bir düþünün ve bir gün daha bizimle kalmasý için neleri feda edebileceðimizi... Yine bu durumdaki binlerce gözü yaþlý insaný. Bir çocuðun gözlerinin, dünyanýn renklerini görmesine vesile olmaktan daha güzel bir iyilik ve manevi tatmin var mýdýr?
Dört aylýk minik Ege, onbir yaþýndaki Þencan, dokuz yaþýndaki Umut ve daha niceleri. Yaþamak için ellerini uzatmýþ bekliyorlar...
Zamanýn, kum saatinin taneleri gibi umudun üzerine döküldüðü bir yarýþ baþladýðýnda, bu zaferi kazanma þansýný elde etmiþ olan hasta, belki dört aylýk bir bebek ya da elli yaþýnda bir yetiþkin. Onlar yaþamlarýnýn birinci baharlarýný tüketip ikinci baharlarýna adým atarlarken, yüreklerindeki minnet duygularýný yüzlerine öylesine güzel yansýtýrlar ki...
Lütfen organ baðýþýna destek verelim...
”Gözlerimi; gün ýþýðýný, bir bebeðin yüzünü, bir kadýnýn gözlerindeki sevgiyi görmemiþ bir adama verin.
Kalbimi; kendi kalbi ona acý vermekten baþka bir iþe yaramayan birine verin.
Kanýmý; bir otomobilin enkazý altýnda olan gence verin. Verin ki; torunlarýnýn oynadýðýný görene dek yaþayabilsin.
Böbreklerimi; haftadan haftaya yaþamasý makineye baðlý olan birine verin.
Kemiklerimi; alýn ve sakat bir çocuðun yürümesinin yolunu bulun.
Eðer bir þeyler gömmeniz gerekiyorsa, hatalarýmý, kusurlarýmý, önyargýmý gömün. Günahlarýmý þeytan, ruhumu Tanrýya verin. Eðer yeri gelir ve beni hatýrlamak isterseniz, bunu size ihtiyacý olan birine yardým ederek yapýn.
Eðer tüm bu istediklerimi yaparsanýz ben sonsuza dek yaþayacaðým..
Robert N.”
Zeynep Ayþe EDÝRNE
"Zeynep Ayþe EDÝRNE" bütün yazýlarý için týklayýn...