Özgür HANCIOÐLU
GÖREN DE BENÝ YAÞARIM SANAR
(yapabildiðim yalnýzca yazmak)
Uçurumun kenarýndayým. Yapabildiðim yalnýzca aþaðý bakmamak! Bilirim, bir bakýþýn dindirir aðrýlarýmý, tek sözün yeter çekip çevirmeye yaþamýn kýyýsýndan…
Ey gözlerinin ummanýndan göðsüme martýlar uçuran… Nasýl hapsedersin kuþlarý yalnýz sana ürkek gönlüme? Söyle, nasýl üflersin tek sana titrek mumlarýmý?
Gecenin kör kuyusundayým. Ayýn yüzü deðmiþ maviliklere. Yapabildiðim yalnýzca gözlerimi kýrpmamak. Ansýzýn çýkýp gelecek bir rüzgarý beklerim. O esinti ki her gündoðumunda kokunu taþýr pencere pervazýna. Sancýlarýmdan yeni bir güne doðarken her sabah, kýrmýzý bir sardunya olursun; gözlerimden düþüp kendini yýkayan. Saksýlara bitmeyecek bekleyiþler eker, esmeyecek rüzgarlardan fýrtýnalar biçerim. Yine susarsýn…
Hani en zayýf anlarýnda daha çok özler ya insan sevdiðini. Ben kendime dizboyu yalanlar söyledim, hesapta güçlüyüm diye. Her seferinde biraz daha battým yokluðuna. Yalnýzlýðým ne kadar acýttýysa içimi, bir o kadar yüksek sesle karýþtým kalabalýða. Mezarlýkta ýslýk çalar gibi kaçtým özleminden. Korkularýmý bir madalyon gibi göðsüme astým ve hep ters yüzünü çevirdim hayata. Sana raðmen uzaklaþtým gölgemden. Oysa her adýmýmda seni çizmiþtim ardýma. Ýpek bir eþarp gibi boynuma dolamýþtým…
Tanýmsýz bir boþluðun ortasýndayým. Belime sardýðým iplerden gemiler yüzdürüyorum gözlerinde. Ey gözlerinin derinliðiyle boþluklarýmý dolduran. Beni attýn da ateþlere, adýna suskunluk mu dedin?
Nasýl sürdüysen cennetinden, öyle çaðýr geriye! Ne yaðmurlar gördüm, mevsimler bildim, ne acýlar sildim defterden. Ýllegal sevmelerin nemli koðuþunda, tüm anarþik harflerimle yazdým aþkýmý duvarlara. Kim duyacak ki sesimi dehlizlerimden? Ýyisi mi, susmayý yeðlerim en temizinden…
Firardayým bu kýrýk öykünün satýrlarýndan. Ve yapabildiðim, yalnýzca yoklarý oynamak…
Özgür HANCIOÐLU
ozgur.hancioglu@hotmail.com
(yapabildiðim yalnýzca yazmak)
Uçurumun kenarýndayým. Yapabildiðim yalnýzca aþaðý bakmamak! Bilirim, bir bakýþýn dindirir aðrýlarýmý, tek sözün yeter çekip çevirmeye yaþamýn kýyýsýndan…
Ey gözlerinin ummanýndan göðsüme martýlar uçuran… Nasýl hapsedersin kuþlarý yalnýz sana ürkek gönlüme? Söyle, nasýl üflersin tek sana titrek mumlarýmý?
Gecenin kör kuyusundayým. Ayýn yüzü deðmiþ maviliklere. Yapabildiðim yalnýzca gözlerimi kýrpmamak. Ansýzýn çýkýp gelecek bir rüzgarý beklerim. O esinti ki her gündoðumunda kokunu taþýr pencere pervazýna. Sancýlarýmdan yeni bir güne doðarken her sabah, kýrmýzý bir sardunya olursun; gözlerimden düþüp kendini yýkayan. Saksýlara bitmeyecek bekleyiþler eker, esmeyecek rüzgarlardan fýrtýnalar biçerim. Yine susarsýn…
Hani en zayýf anlarýnda daha çok özler ya insan sevdiðini. Ben kendime dizboyu yalanlar söyledim, hesapta güçlüyüm diye. Her seferinde biraz daha battým yokluðuna. Yalnýzlýðým ne kadar acýttýysa içimi, bir o kadar yüksek sesle karýþtým kalabalýða. Mezarlýkta ýslýk çalar gibi kaçtým özleminden. Korkularýmý bir madalyon gibi göðsüme astým ve hep ters yüzünü çevirdim hayata. Sana raðmen uzaklaþtým gölgemden. Oysa her adýmýmda seni çizmiþtim ardýma. Ýpek bir eþarp gibi boynuma dolamýþtým…
Tanýmsýz bir boþluðun ortasýndayým. Belime sardýðým iplerden gemiler yüzdürüyorum gözlerinde. Ey gözlerinin derinliðiyle boþluklarýmý dolduran. Beni attýn da ateþlere, adýna suskunluk mu dedin?
Nasýl sürdüysen cennetinden, öyle çaðýr geriye! Ne yaðmurlar gördüm, mevsimler bildim, ne acýlar sildim defterden. Ýllegal sevmelerin nemli koðuþunda, tüm anarþik harflerimle yazdým aþkýmý duvarlara. Kim duyacak ki sesimi dehlizlerimden? Ýyisi mi, susmayý yeðlerim en temizinden…
Firardayým bu kýrýk öykünün satýrlarýndan. Ve yapabildiðim, yalnýzca yoklarý oynamak…
Özgür HANCIOÐLU
ozgur.hancioglu@hotmail.com
"Özgür HANCIOÐLU" bütün yazýlarý için týklayýn...