Erol ÇINAR
Düþle Ölüm Arasýnda!
Son bir haftadýr, her gün bir tane soðuk algýnlýðý tableti yuttuðumdan olacak birazcýk olsun kendime geldim. Hatta geceleri düþ görmeye bile baþladým. Ne var ki, sabah uyandýðýmda onlardan eskisi gibi, bir þeyler anýmsamýyorum. Dün gecede üç dört düþe konuk oldum. Onlardan geriye, küçük bir kent karesinde kendime ait yarattýðým bir büyük dünyanýn izleri ve hiç tanýmadýðým iki güzel kadýn silüeti kaldý.
Çoðu insanýn düþler ile ilgili tespitleri, yorumlarý, özlemleri vardýr. Ýngiliz öykücü Katherine Mansfield de onlardan biri. O düþlerin ancak derin uykular uyunduðunda görülebileceðine inanýr. Bunu da günlüðünde sýk sýk ilan eder.
Eskiden ben de deliksiz tabir edilen, kesintisiz uyumalarýn kölesiydim. Hani top patlasa uyanmazdým derler ya, iþte öyle uykularým çoktu. Bir seferinde kendimi bir odada ayna karþýsýnda tek baþýna görmüþtüm. Elimi aynaya doðru uzatýp, cama dokunmuþtum. Camýn soðukluðunu hissetmemle uzuvlarýmýn, bütün bedenimin zangýrdadýðýný hissetmiþtim. Kemiklerim, tir tir titriyordu. Aniden bir kayaya çarpmýþçasýna vücudum tuz buz olmuþtu. Öldüðümü düþünmüþtüm. Ter içinde gözlerimi açtýðýmda odamýn içinde olduðunu fark ettim.
Ýnsan bilinçaltýna ne sakladýysa düþ dünyasýnda da ona konuk oluyor sanýrým. O günlerde bende bir can dostumu kaybetmiþtim. Ýnsan etrafýndan biri ölünce onun ölümünü konu edinmek istemiyor. Hatta üzüntüsü yüreðinde saklayýp, suskun kalmayý tercih ediyor. Belki korkusundan, belki de ölümün soðuk nefesini ensesin de hissediyor olduðundan durgunlaþýyor..
Ölümle beraber, geriye dönmek zordur. Geçen zamana, düne, an denilen o kýsacýk zaman parçacýðýna, bir saniye önceye. Zaman pes etmiþtir artýk, kaçýnýlmaz son gelmiþtir.
Ölüm yaþa baþa bakmaz elbet, bunu da bilmiyor deðilim. Her ölüm vakitsizdir onu da biliyorum. Bir bakýma ölen hiç kimsenin yeri doldurulamaz onu da çok iyi biliyorum. En bilinmedik, sýradan bir kiþinin ölümünde boþalan yerini siz onun yakýnlarýna, çocuklarýna, anasýna, babasýna sorun. Bir bireydi o, kendisi ile götürdü yerini. Bu herkesin ölümü için söz konusudur.
Yine de insan ölüm anýný düþünmekten kendini alýkoyamýyor. Ölümü düþünmek ürpertiyor insaný. Zaten insanlar ölüme deðil, ölümden sonraki belirsizlikten korkmuyorlar mý? Yoksa ölüm; insanlara eþit davranan tek olgudur yeryüzünde. Tek kiþiliktir ve tecrübeye kapalýdýr.
Bunlarý bilmemize raðmen, ölümleri anlamýyoruz, çünkü hep yaþamak aðýr basýyor. Oysa ölümle geriye ne kalýr?. Özenle büyüttüðümüz yalnýzlýðýmýz, kimseye anlatamadýðýmýz, kimsenin dinlemediði öyküler kalacak, bir de bir avuç toprak, bozbulanýk anýlar, iki arþýn bez ve bir çukurdan baþka.
Erol ÇINAR
erol.cinar@doruk.net.tr
Son bir haftadýr, her gün bir tane soðuk algýnlýðý tableti yuttuðumdan olacak birazcýk olsun kendime geldim. Hatta geceleri düþ görmeye bile baþladým. Ne var ki, sabah uyandýðýmda onlardan eskisi gibi, bir þeyler anýmsamýyorum. Dün gecede üç dört düþe konuk oldum. Onlardan geriye, küçük bir kent karesinde kendime ait yarattýðým bir büyük dünyanýn izleri ve hiç tanýmadýðým iki güzel kadýn silüeti kaldý.
Çoðu insanýn düþler ile ilgili tespitleri, yorumlarý, özlemleri vardýr. Ýngiliz öykücü Katherine Mansfield de onlardan biri. O düþlerin ancak derin uykular uyunduðunda görülebileceðine inanýr. Bunu da günlüðünde sýk sýk ilan eder.
Eskiden ben de deliksiz tabir edilen, kesintisiz uyumalarýn kölesiydim. Hani top patlasa uyanmazdým derler ya, iþte öyle uykularým çoktu. Bir seferinde kendimi bir odada ayna karþýsýnda tek baþýna görmüþtüm. Elimi aynaya doðru uzatýp, cama dokunmuþtum. Camýn soðukluðunu hissetmemle uzuvlarýmýn, bütün bedenimin zangýrdadýðýný hissetmiþtim. Kemiklerim, tir tir titriyordu. Aniden bir kayaya çarpmýþçasýna vücudum tuz buz olmuþtu. Öldüðümü düþünmüþtüm. Ter içinde gözlerimi açtýðýmda odamýn içinde olduðunu fark ettim.
Ýnsan bilinçaltýna ne sakladýysa düþ dünyasýnda da ona konuk oluyor sanýrým. O günlerde bende bir can dostumu kaybetmiþtim. Ýnsan etrafýndan biri ölünce onun ölümünü konu edinmek istemiyor. Hatta üzüntüsü yüreðinde saklayýp, suskun kalmayý tercih ediyor. Belki korkusundan, belki de ölümün soðuk nefesini ensesin de hissediyor olduðundan durgunlaþýyor..
Ölümle beraber, geriye dönmek zordur. Geçen zamana, düne, an denilen o kýsacýk zaman parçacýðýna, bir saniye önceye. Zaman pes etmiþtir artýk, kaçýnýlmaz son gelmiþtir.
Ölüm yaþa baþa bakmaz elbet, bunu da bilmiyor deðilim. Her ölüm vakitsizdir onu da biliyorum. Bir bakýma ölen hiç kimsenin yeri doldurulamaz onu da çok iyi biliyorum. En bilinmedik, sýradan bir kiþinin ölümünde boþalan yerini siz onun yakýnlarýna, çocuklarýna, anasýna, babasýna sorun. Bir bireydi o, kendisi ile götürdü yerini. Bu herkesin ölümü için söz konusudur.
Yine de insan ölüm anýný düþünmekten kendini alýkoyamýyor. Ölümü düþünmek ürpertiyor insaný. Zaten insanlar ölüme deðil, ölümden sonraki belirsizlikten korkmuyorlar mý? Yoksa ölüm; insanlara eþit davranan tek olgudur yeryüzünde. Tek kiþiliktir ve tecrübeye kapalýdýr.
Bunlarý bilmemize raðmen, ölümleri anlamýyoruz, çünkü hep yaþamak aðýr basýyor. Oysa ölümle geriye ne kalýr?. Özenle büyüttüðümüz yalnýzlýðýmýz, kimseye anlatamadýðýmýz, kimsenin dinlemediði öyküler kalacak, bir de bir avuç toprak, bozbulanýk anýlar, iki arþýn bez ve bir çukurdan baþka.
Erol ÇINAR
erol.cinar@doruk.net.tr
"Erol ÇINAR" bütün yazýlarý için týklayýn...