Zuhal ÖZÜGÜL
USTALARIN USTASI…
Usta bir sanatçýyý izlemek, kiþinin ruh hali üzerinde nasýl bir etki yapar? diye sorulsa, yanýtým: MUTLULUK olur.
Mutluluk kiþiye göre deðiþebilir. Herkes farklý tarif edebilir. Benim gibi sanattan mutluluk duyanlar tiyatroya giderler ve Genco Usta’yý izlerler. O, artýk ustalarýn ustasý olmuþtur. Ancak üzerine düþen görevi henüz býrakmamýþtýr. 50 yýldýr, içeriði güçlü oyunlarýyla sürdürmüþtür bu görevi. Ara sýra çaresizliðe düþtüðü olur. O zaman alýr kalemi eline, bir Ustasýna mektup yazar.
“Sevgili Aziz Aðabey” diye baþladýðý mektubunu “Sizi o kadar arýyorum ki” diye sürdürür. Anlatýr bugünü, hayýflanýr, þikâyet eder, “NEREYE GÝDÝYORUZ?” diye sorar.
“Aziz Aðabey Sizi çok özlüyorum” diye bitirir.
Ustasý ise “dur hemen býrakma kendini, þu benim kitaplarý bir karýþtýr” der, yol gösterir.
2011’de sahneye koyduðu bu oyunu hazýrlamadan önce Aziz Nesin’in kitaplarýný didik didik etmiþtir. Aslýnda her yýl yapar bunu. Nâzým Hikmet’i, Marks’ý da böyle hazýrlamýþ, bizlere sunmuþtur. Müdavimleri hakkýný verir. Salonu týklým týklým doludur her zaman. Son yýllarda genç izleyicilerinin artmasý çok sevindirir onu. Gençler, Aziz Nesin’i, Nâzým Hikmet’i tanýmalýdýr diye düþünür.
Benim de dâhil olduðum O’nun kuþaðý, Aziz Nesin okuyarak büyümüþtür. Gözlerimizden yaþ gelinceye kadar gülerken, düþünmüþ, neden? diye sormuþuzdur. Þanslýydý bizim kuþak. Þimdi gençlerin tuhaf bir gülüþü var. Aðýzlarýný kocaman açýp hýçkýrýr gibi sesler çýkarýyorlar. Tutuk gibiler. Hani deyim yerindeyse bizim gibi “makaralarý koyuveremiyorlar” Ah bir Aziz Beyi okusalar, nasýl rahatlayacaklar…
“NEREYE GÝDÝYORUZ?” diye sorarken Genco Usta, kocaman sahneyi bir baþtan bir baþa kat ediyor. Ýniyor, çýkýyor. Koþuyor. (Tevellüdü 1938) Göze batan, kulaðý týrmalayan hiçbir þey yok. Eli, kolu, mimikleri, sesi, yürüyüþü, bakýþý, her hareketi uyumlu ve kulaðýmýzý okþayan Türkçesi ile ustalýðý tamamlanýyor.
Aziz Usta’nýn yýllar önce yazdýklarýnýn güncelliðini görünce, “neden tekrarlatýyoruz bunlarý” diye kendimize çok kýzýyoruz. Yanýtýmýz da hemen hazýr: “Biz unutan bir toplumuz”
O zaman, sýnýfta kalýrsýn. ‘Otur sýfýr!’
Yönetmenliði ve sahne tasarýmý Genco Erkal, müzik Arif Erkin, giysi tasarýmý Özlem Kaya, ýþýk tasarýmý Hakan Özipek tarafýndan hazýrlanmýþ.
Foça Kitap Kulübü’nün izlediði “NEREYE GÝDÝYORUZ?” isimli oyunu hararetle öneririm. Duyduðuma göre Genco Bey Foça’yý çok severmiþ. Benden söylemesi.
“Davet edenin bir yüzü kara, gelmeyenin iki yüzü” derler.
Zuhal ÖZÜGÜL
"Zuhal ÖZÜGÜL" bütün yazýlarý için týklayýn...
Usta bir sanatçýyý izlemek, kiþinin ruh hali üzerinde nasýl bir etki yapar? diye sorulsa, yanýtým: MUTLULUK olur.
Mutluluk kiþiye göre deðiþebilir. Herkes farklý tarif edebilir. Benim gibi sanattan mutluluk duyanlar tiyatroya giderler ve Genco Usta’yý izlerler. O, artýk ustalarýn ustasý olmuþtur. Ancak üzerine düþen görevi henüz býrakmamýþtýr. 50 yýldýr, içeriði güçlü oyunlarýyla sürdürmüþtür bu görevi. Ara sýra çaresizliðe düþtüðü olur. O zaman alýr kalemi eline, bir Ustasýna mektup yazar.
“Sevgili Aziz Aðabey” diye baþladýðý mektubunu “Sizi o kadar arýyorum ki” diye sürdürür. Anlatýr bugünü, hayýflanýr, þikâyet eder, “NEREYE GÝDÝYORUZ?” diye sorar.
“Aziz Aðabey Sizi çok özlüyorum” diye bitirir.
Ustasý ise “dur hemen býrakma kendini, þu benim kitaplarý bir karýþtýr” der, yol gösterir.
2011’de sahneye koyduðu bu oyunu hazýrlamadan önce Aziz Nesin’in kitaplarýný didik didik etmiþtir. Aslýnda her yýl yapar bunu. Nâzým Hikmet’i, Marks’ý da böyle hazýrlamýþ, bizlere sunmuþtur. Müdavimleri hakkýný verir. Salonu týklým týklým doludur her zaman. Son yýllarda genç izleyicilerinin artmasý çok sevindirir onu. Gençler, Aziz Nesin’i, Nâzým Hikmet’i tanýmalýdýr diye düþünür.
Benim de dâhil olduðum O’nun kuþaðý, Aziz Nesin okuyarak büyümüþtür. Gözlerimizden yaþ gelinceye kadar gülerken, düþünmüþ, neden? diye sormuþuzdur. Þanslýydý bizim kuþak. Þimdi gençlerin tuhaf bir gülüþü var. Aðýzlarýný kocaman açýp hýçkýrýr gibi sesler çýkarýyorlar. Tutuk gibiler. Hani deyim yerindeyse bizim gibi “makaralarý koyuveremiyorlar” Ah bir Aziz Beyi okusalar, nasýl rahatlayacaklar…
“NEREYE GÝDÝYORUZ?” diye sorarken Genco Usta, kocaman sahneyi bir baþtan bir baþa kat ediyor. Ýniyor, çýkýyor. Koþuyor. (Tevellüdü 1938) Göze batan, kulaðý týrmalayan hiçbir þey yok. Eli, kolu, mimikleri, sesi, yürüyüþü, bakýþý, her hareketi uyumlu ve kulaðýmýzý okþayan Türkçesi ile ustalýðý tamamlanýyor.
Aziz Usta’nýn yýllar önce yazdýklarýnýn güncelliðini görünce, “neden tekrarlatýyoruz bunlarý” diye kendimize çok kýzýyoruz. Yanýtýmýz da hemen hazýr: “Biz unutan bir toplumuz”
O zaman, sýnýfta kalýrsýn. ‘Otur sýfýr!’
Yönetmenliði ve sahne tasarýmý Genco Erkal, müzik Arif Erkin, giysi tasarýmý Özlem Kaya, ýþýk tasarýmý Hakan Özipek tarafýndan hazýrlanmýþ.
Foça Kitap Kulübü’nün izlediði “NEREYE GÝDÝYORUZ?” isimli oyunu hararetle öneririm. Duyduðuma göre Genco Bey Foça’yý çok severmiþ. Benden söylemesi.
“Davet edenin bir yüzü kara, gelmeyenin iki yüzü” derler.
Zuhal ÖZÜGÜL
"Zuhal ÖZÜGÜL" bütün yazýlarý için týklayýn...