Hülya ÖZDOÐAN ÇAPA
YÜREÐÝNÝZLE OKUYUN BENÝ
Bu yazýyý gözlerinizle deðil, yüreðinizle okuyun. Öyle yapýn ki; önyargýlarýnýzdan uzaklaþýn bir an, ''ÖTEKÝ'' olup kalýplarýnýzdan çýkýn, çýkýn biraz yukarýya, yukarýdan bakýn kuþbakýþý, kozmik bakýn, taaa en yukarýdan, Sonra inin en aþaðýya, en derine, içinize bakýn bir de, hayata bakýn, bugüne dek hiç bakamadýðýnýz gözle bakýn. Tüm hamasi nutuklara týkayýn kulaklarýnýzý, size anlatýlanlarý deðil kendi iç sesinizi dinleyin. Kimliðiniz ve aidiyetiniz ne olursa olsun. O zaman anlarýz her þeyi, en çok da birbirimizi.
Böyle bir köþede, bugün, bu yazýyý yazmak çok zor. Çiçek – böcek – deniz – mehtap – güneþ – ay – raký – balýk - þarap yazmak varken.. Anlaþýlamamak, belki de anlatamamak kaygýsý taþýmýyor deðilim. Ama ben bir kadýným, üstelik anneyim, üstelik öðretmenim, üstüne üstlük ÝNSANIM... Bu yazýyý okuyacak tüm ÝNSANLARIN beni çok iyi anlayacaðýný biliyorum.
Geldiðimiz noktaya baktýðýmda, neden bilmem ilk önce öðretmen kimliðime soruyorum. ''Biz nerede hata yaptýk?'' sorusunu. ''ÝNSAN YAPMAK SANATIDIR'' öðretmenlik. Aldatan, dolandýran, acýmayan, sevmeyen bir toplum olduk çýktýk. Dünyayý ayakta tuttuðuna inandýðým ''ahlaklý ve merhametli'' olma halimiz giderek yok oldu. Sevgisiz, duyarsýz, acýmasýz olduk giderek. Öfkeli, nefret dolu, anlamayan ve anlamaya çalýþmayan bir hal edindik. En ortak paydamýz olan ÝNSAN yanýmýzý bir kenara býrakýp, dini, etnik, mezhepsel niteliklerimizi merkeze koyduk. Beyin - Yürek ahengini kaybettik... Maddi hazlar ve hedefler peþinde doludizgin koþarken kendimizden, dostlarýmýzdan, komþularýmýzdan, insanlardan uzaklaþtýk. Hem insanlýðýmýzdan, hem insanlýktan uzaklaþtýk. Çabuk unutan, anlamaya çalýþmadan yargýlayan olduk. Kabullendik bize dayatýlanlarý, anlatýlan her þeyi mutlak doðru kabul edip, hayata kafa yormayý býraktýk. Televizyonlarýmýzýn karþýsýna kurulduk, ''bizim için düþünülmüþ” düþünceleri dinledik hevesle. Kitaplarýmýzý, defterlerimizi terkettik, yaþam da bizi.....
Yine de garip bir þekilde sürüyor insan olma yolculuðumuz. Ýçimizde, yüreðimizde bir kavga sürüp duruyor derinden, inceden. Vazgeçemiyoruz sevgiden, güzellikten, iyilikten. Ondandýr sabahýn beþinde ben bunlarý yazýyorum ve siz kimbilir hangi zaman diliminde ve hangi halde okuyorsunuz yazdýklarýmý. Çünkü gözyaþlarýmýz birbirine karýþtý, hepimiz aðýr yaralýyýz, kimimiz öldük bile. Evet öldük, ben öldüm mesela... Hiç tanýmadýðým, hiç görmediðim bir kadýnýn çýðlýklarýnda, kalabalýklarý kimbilir belki de oyun sanan bir bebeðin gözbebeklerinde, omuzlarýndan yýkýlmýþ bir adamýn adýmlaþamayan bacaklarýnda, yeniyetme - ergen bir kardeþin hýçkýrýklarýnda ve kýnalý bir gelinin yarým kalan hikayesinde öldüm ben. Siz de öldünüz biliyorum. Bütün gün titrediniz durdunuz, yanaklarýnýz alev alevdi, yemeye utandýnýz, gülmeye de, hatta suyu yutamadýnýz, boðum boðumdu boðazýnýz. Bir yumruk týkanmýþtý, nefes alamadýnýz. Neden, niye???? sorularý sordunuz belki de... Evet, neden, niye bu acýmasýz kavga, bu lanet savaþ? Bebeleri babasýz, analarý oðulsuz, babalarý kimsesiz, kýnasý hala solmayan gelinleri eksik býrakan bu savaþ niye? Bu iþten kim kazanýyor? Hangi savaþýn galibi var ki bunun olsun? Kim yazdý bu senaryoyu? Bu filmin sonunda ne olacak? Komþumuza, arkadaþýmýza, yurttaþýmýza kim düþman etti bizi? Onlar ellerini oðuþturarak rant saðlarken, kimbilir neresinde hayatlar sönüyor memleketimin. Onlar, bu iþlerin tezgahçýlarý hiç oðul gömmüþ müdür? Siz hiç ölenlerin ailelerine baktýnýz mý, yoksullarýn çocuklarý ölüyor, farkýnda mýsýnýz? Törenlere son model arabalarýyla gelen var mý bir bakýn. Hatta filan tip giysisiyle gelen var mý hiç? Askerimiz fakirden, görmüyor musunuz? Tornadan çýkmýþ gibi bir yoksulluk aðlýyor.. Gelmiþ geçmiþ bir tek parlamenter, zengin, kariyer sahibi aile çocuðu var mý içlerinde? Varsa, biliyorsanýz lütfen yazýn, yine de soðumayacak yüreklerimiz aldansýn çaresizce. Bu aptal savaþta ölenlerin sayýsý Kurtuluþ Savaþý'nda ölenleri katladý çoktan. Kim, neyi, nereden kurtarýyor? Ýliklerimize kadar sömürenler kýrdýrýyor bizi. Onlar kazandýkça biz ölüyoruz. Ele geçen silahlar bilmem ne yapýmýdýr oldum olasý. Ayaðýný, kolunu gövdesini mayýnda býrakanlar onlarýn kurbaný olduklarýnýn farkýnda bile deðil. Ayrýca olsalar ne olacak? Yoksulluk savaþýyor yoksulluk, ondan bitmez, bitirmezler.
Eskiden erkek çocuk askere gidip gelince iþ kurardý, askerden gelince baþý baðlanýrdý, o en deli - dolu olanlarý askere gidince durulur, akýllanýrdý. Onun için askere oðlunu göndermek iyi gelirdi ana-babalara. Kendi eksik býraktýklarýný asker ocaðý tamamlardý. ''Ya dönmezse” kaygýsý yoktu, zaten Onlar da “ibibikler öter ötmez” gelirlerdi. Bütün oðlan çocuklarý büyürken ''Ben bir küçük askerim'' þiirini ezbere bilirlerdi. Bilmezlerdi onlarý bekleyen tuzaklarý.
Analar bilmezdi koklamaya kýyamadýðý oðlunu hiç mi hiç anlamadýðý bir savaþta kör bir kurþuna kaptýracaðýný. Son 30-40 yýldýr bu ülkede PSÝKOPAT KADINLAR yaþýyor. Daha bebeði rahmine düþende ''ya oðlan olursa, ya o zamana savaþ bitmezse, ya benim oðlum da.....'' derdiyle süt verdi kadýnlar oðullarýna. Oðullarý büyürken kendileri küçüldü, korktuðu baþýna gelenler de ÖLDÜ. Bir ananýn yüreðini bir kadýn anlayabilir, ana olmasý gerekmez, ANALIK kadýnda içgüdüsel olarak vardýr. Dünyadaki tüm analarýn yüreði aynýdýr, ayný atar, ayný kanar. Evlat acýsý Dünya'nýn her yerinde ayný yaþanýr. Bu acýyý yaþayan her ana yavrusuyla birlikte ölür. Hiçbir ana yavrusunu hiçbir þeye feda etmez, helal etmez . Tersine beni kimse inandýramaz. Kadýn can verendir, hayatý doðurandýr, öldüren deðil. SAVAÞA HAYIR der kadýn doðasý gereði.
Tüm KADIN ve de ÝNSAN kardeþlerim. Öfkeden, nefretten ve BEN duygusundan arýnmýþ bir duruþla olanlarý anlamaya, öðrenmeye, en önemlisi de baðýþlamaya çalýþalým. ÖTEKÝ olabilmeyi, baðýþlamayý, anlamayý baþarabiliriz. Birbirimize deðil ortak düþmana bakalým. Kuyu derin deðil, ip kýsa.......
Hülya ÖZDOÐAN ÇAPA
"Hülya ÖZDOÐAN ÇAPA" bütün yazýlarý için týklayýn...
Bu yazýyý gözlerinizle deðil, yüreðinizle okuyun. Öyle yapýn ki; önyargýlarýnýzdan uzaklaþýn bir an, ''ÖTEKÝ'' olup kalýplarýnýzdan çýkýn, çýkýn biraz yukarýya, yukarýdan bakýn kuþbakýþý, kozmik bakýn, taaa en yukarýdan, Sonra inin en aþaðýya, en derine, içinize bakýn bir de, hayata bakýn, bugüne dek hiç bakamadýðýnýz gözle bakýn. Tüm hamasi nutuklara týkayýn kulaklarýnýzý, size anlatýlanlarý deðil kendi iç sesinizi dinleyin. Kimliðiniz ve aidiyetiniz ne olursa olsun. O zaman anlarýz her þeyi, en çok da birbirimizi.
Böyle bir köþede, bugün, bu yazýyý yazmak çok zor. Çiçek – böcek – deniz – mehtap – güneþ – ay – raký – balýk - þarap yazmak varken.. Anlaþýlamamak, belki de anlatamamak kaygýsý taþýmýyor deðilim. Ama ben bir kadýným, üstelik anneyim, üstelik öðretmenim, üstüne üstlük ÝNSANIM... Bu yazýyý okuyacak tüm ÝNSANLARIN beni çok iyi anlayacaðýný biliyorum.
Geldiðimiz noktaya baktýðýmda, neden bilmem ilk önce öðretmen kimliðime soruyorum. ''Biz nerede hata yaptýk?'' sorusunu. ''ÝNSAN YAPMAK SANATIDIR'' öðretmenlik. Aldatan, dolandýran, acýmayan, sevmeyen bir toplum olduk çýktýk. Dünyayý ayakta tuttuðuna inandýðým ''ahlaklý ve merhametli'' olma halimiz giderek yok oldu. Sevgisiz, duyarsýz, acýmasýz olduk giderek. Öfkeli, nefret dolu, anlamayan ve anlamaya çalýþmayan bir hal edindik. En ortak paydamýz olan ÝNSAN yanýmýzý bir kenara býrakýp, dini, etnik, mezhepsel niteliklerimizi merkeze koyduk. Beyin - Yürek ahengini kaybettik... Maddi hazlar ve hedefler peþinde doludizgin koþarken kendimizden, dostlarýmýzdan, komþularýmýzdan, insanlardan uzaklaþtýk. Hem insanlýðýmýzdan, hem insanlýktan uzaklaþtýk. Çabuk unutan, anlamaya çalýþmadan yargýlayan olduk. Kabullendik bize dayatýlanlarý, anlatýlan her þeyi mutlak doðru kabul edip, hayata kafa yormayý býraktýk. Televizyonlarýmýzýn karþýsýna kurulduk, ''bizim için düþünülmüþ” düþünceleri dinledik hevesle. Kitaplarýmýzý, defterlerimizi terkettik, yaþam da bizi.....
Yine de garip bir þekilde sürüyor insan olma yolculuðumuz. Ýçimizde, yüreðimizde bir kavga sürüp duruyor derinden, inceden. Vazgeçemiyoruz sevgiden, güzellikten, iyilikten. Ondandýr sabahýn beþinde ben bunlarý yazýyorum ve siz kimbilir hangi zaman diliminde ve hangi halde okuyorsunuz yazdýklarýmý. Çünkü gözyaþlarýmýz birbirine karýþtý, hepimiz aðýr yaralýyýz, kimimiz öldük bile. Evet öldük, ben öldüm mesela... Hiç tanýmadýðým, hiç görmediðim bir kadýnýn çýðlýklarýnda, kalabalýklarý kimbilir belki de oyun sanan bir bebeðin gözbebeklerinde, omuzlarýndan yýkýlmýþ bir adamýn adýmlaþamayan bacaklarýnda, yeniyetme - ergen bir kardeþin hýçkýrýklarýnda ve kýnalý bir gelinin yarým kalan hikayesinde öldüm ben. Siz de öldünüz biliyorum. Bütün gün titrediniz durdunuz, yanaklarýnýz alev alevdi, yemeye utandýnýz, gülmeye de, hatta suyu yutamadýnýz, boðum boðumdu boðazýnýz. Bir yumruk týkanmýþtý, nefes alamadýnýz. Neden, niye???? sorularý sordunuz belki de... Evet, neden, niye bu acýmasýz kavga, bu lanet savaþ? Bebeleri babasýz, analarý oðulsuz, babalarý kimsesiz, kýnasý hala solmayan gelinleri eksik býrakan bu savaþ niye? Bu iþten kim kazanýyor? Hangi savaþýn galibi var ki bunun olsun? Kim yazdý bu senaryoyu? Bu filmin sonunda ne olacak? Komþumuza, arkadaþýmýza, yurttaþýmýza kim düþman etti bizi? Onlar ellerini oðuþturarak rant saðlarken, kimbilir neresinde hayatlar sönüyor memleketimin. Onlar, bu iþlerin tezgahçýlarý hiç oðul gömmüþ müdür? Siz hiç ölenlerin ailelerine baktýnýz mý, yoksullarýn çocuklarý ölüyor, farkýnda mýsýnýz? Törenlere son model arabalarýyla gelen var mý bir bakýn. Hatta filan tip giysisiyle gelen var mý hiç? Askerimiz fakirden, görmüyor musunuz? Tornadan çýkmýþ gibi bir yoksulluk aðlýyor.. Gelmiþ geçmiþ bir tek parlamenter, zengin, kariyer sahibi aile çocuðu var mý içlerinde? Varsa, biliyorsanýz lütfen yazýn, yine de soðumayacak yüreklerimiz aldansýn çaresizce. Bu aptal savaþta ölenlerin sayýsý Kurtuluþ Savaþý'nda ölenleri katladý çoktan. Kim, neyi, nereden kurtarýyor? Ýliklerimize kadar sömürenler kýrdýrýyor bizi. Onlar kazandýkça biz ölüyoruz. Ele geçen silahlar bilmem ne yapýmýdýr oldum olasý. Ayaðýný, kolunu gövdesini mayýnda býrakanlar onlarýn kurbaný olduklarýnýn farkýnda bile deðil. Ayrýca olsalar ne olacak? Yoksulluk savaþýyor yoksulluk, ondan bitmez, bitirmezler.
Eskiden erkek çocuk askere gidip gelince iþ kurardý, askerden gelince baþý baðlanýrdý, o en deli - dolu olanlarý askere gidince durulur, akýllanýrdý. Onun için askere oðlunu göndermek iyi gelirdi ana-babalara. Kendi eksik býraktýklarýný asker ocaðý tamamlardý. ''Ya dönmezse” kaygýsý yoktu, zaten Onlar da “ibibikler öter ötmez” gelirlerdi. Bütün oðlan çocuklarý büyürken ''Ben bir küçük askerim'' þiirini ezbere bilirlerdi. Bilmezlerdi onlarý bekleyen tuzaklarý.
Analar bilmezdi koklamaya kýyamadýðý oðlunu hiç mi hiç anlamadýðý bir savaþta kör bir kurþuna kaptýracaðýný. Son 30-40 yýldýr bu ülkede PSÝKOPAT KADINLAR yaþýyor. Daha bebeði rahmine düþende ''ya oðlan olursa, ya o zamana savaþ bitmezse, ya benim oðlum da.....'' derdiyle süt verdi kadýnlar oðullarýna. Oðullarý büyürken kendileri küçüldü, korktuðu baþýna gelenler de ÖLDÜ. Bir ananýn yüreðini bir kadýn anlayabilir, ana olmasý gerekmez, ANALIK kadýnda içgüdüsel olarak vardýr. Dünyadaki tüm analarýn yüreði aynýdýr, ayný atar, ayný kanar. Evlat acýsý Dünya'nýn her yerinde ayný yaþanýr. Bu acýyý yaþayan her ana yavrusuyla birlikte ölür. Hiçbir ana yavrusunu hiçbir þeye feda etmez, helal etmez . Tersine beni kimse inandýramaz. Kadýn can verendir, hayatý doðurandýr, öldüren deðil. SAVAÞA HAYIR der kadýn doðasý gereði.
Tüm KADIN ve de ÝNSAN kardeþlerim. Öfkeden, nefretten ve BEN duygusundan arýnmýþ bir duruþla olanlarý anlamaya, öðrenmeye, en önemlisi de baðýþlamaya çalýþalým. ÖTEKÝ olabilmeyi, baðýþlamayý, anlamayý baþarabiliriz. Birbirimize deðil ortak düþmana bakalým. Kuyu derin deðil, ip kýsa.......
Hülya ÖZDOÐAN ÇAPA
"Hülya ÖZDOÐAN ÇAPA" bütün yazýlarý için týklayýn...