M. Gülderen Sütçüler
Foça’dan Anlýk Duygular
Babacýðým, hani sen ölmeden on beþ gün kadar önceydi. Son defa konuðummuþsun evimde. Ne sen biliyordun, ne ben, ne de hiç kimse… Bir yudumcuk raký içirmek istemiþtim sana da, annem aniden yanýmýzda bitip, engel olmuþtu. Çok da kýzmýþtý bana. Elbette kýzacaktý. Hiç hasta bir insana raký içirilir miydi? Çýlgýnlýktý benim yaptýðým. Ama sen iþaret etmiþtin raký bardaðýný. Bir yudumcuk içeyim ne olur der gibi, iþaret parmaðýný zorla yukarý kaldýrýp, gözlerinle anlatmýþtýn derdini. Biraz daha gelmemiþ olsa annem balkona, yani bir iki dakika gecikmiþ olsa, keyifle içecektin o minicik son yudumu. Belki içemeyecektin bile. Çok istemiþtin içebilmeyi. Keþke dinlemeseydim annemi o anda.
Nerden aklýma geldi þimdi o an? Ege’nin kýyýsýnda bir ordu evindeyim. Yemekte balýk var ve bir duble de raký duruyor masada. Ýçtiðim her yudumu, senin içemediðin o küçük son yuduma sayýyorum bu kere daha.
Saðlýðýnda Foça’ya düþmüþ müydü yolun hiç? Çok güzel bir sahil kasabasý Foça, ordu evi de denizin tam kýyýsýnda. Tayin olan denizci personel için düzenlenen bir veda eðlencesi var yan bölümde. Tayin olanlarýn isimleri ve tayin yerleri okunuyor. Ýsmi okunanlar veda konuþmalarýný yapýyorlar… Bir deniz piyade yüzbaþýnýn son cümlesi: “Yolu Çanakkale’den geçen herkesi bekliyorum, hoþça kalýn…” Sanki senin ismin de okunmuþ gibi geldi bir ara, yok öyle bir þey tabi ki. Tayin olduðun zamanlar geldi aklýma. Haberi alýr almaz hiç vakit kaybetmeden önce avizeleri söküþün, sonra hep birlikte mutfak malzemelerini gazete kâðýtlarýna sarýp, kolilere dolduruþlarýmýz. Günlerce, denizi gören kiralýk ev arayýþlarýn ve sonunda buldum diye sevinçle geliþlerin.
Evimizden, arkadaþlarýmýzdan, öðretmenlerimizden ayrýlma hüzünlerimizi, yeni yerler görecek, yeni arkadaþlar ve öðretmenler edinecek olmanýn heyecanlarýný yeniden yaþadým sanki bu kýsacýk zamanda…
Dolunay var bu gece… Iþýl ýþýl denizin üzeri… Ve zaman o zaman deðil, þimdiki zaman…
Haziran 2008 – Eski Foça
M. Gülderen Sütçüler
www.megulce.web.tr
Babacýðým, hani sen ölmeden on beþ gün kadar önceydi. Son defa konuðummuþsun evimde. Ne sen biliyordun, ne ben, ne de hiç kimse… Bir yudumcuk raký içirmek istemiþtim sana da, annem aniden yanýmýzda bitip, engel olmuþtu. Çok da kýzmýþtý bana. Elbette kýzacaktý. Hiç hasta bir insana raký içirilir miydi? Çýlgýnlýktý benim yaptýðým. Ama sen iþaret etmiþtin raký bardaðýný. Bir yudumcuk içeyim ne olur der gibi, iþaret parmaðýný zorla yukarý kaldýrýp, gözlerinle anlatmýþtýn derdini. Biraz daha gelmemiþ olsa annem balkona, yani bir iki dakika gecikmiþ olsa, keyifle içecektin o minicik son yudumu. Belki içemeyecektin bile. Çok istemiþtin içebilmeyi. Keþke dinlemeseydim annemi o anda.
Nerden aklýma geldi þimdi o an? Ege’nin kýyýsýnda bir ordu evindeyim. Yemekte balýk var ve bir duble de raký duruyor masada. Ýçtiðim her yudumu, senin içemediðin o küçük son yuduma sayýyorum bu kere daha.
Saðlýðýnda Foça’ya düþmüþ müydü yolun hiç? Çok güzel bir sahil kasabasý Foça, ordu evi de denizin tam kýyýsýnda. Tayin olan denizci personel için düzenlenen bir veda eðlencesi var yan bölümde. Tayin olanlarýn isimleri ve tayin yerleri okunuyor. Ýsmi okunanlar veda konuþmalarýný yapýyorlar… Bir deniz piyade yüzbaþýnýn son cümlesi: “Yolu Çanakkale’den geçen herkesi bekliyorum, hoþça kalýn…” Sanki senin ismin de okunmuþ gibi geldi bir ara, yok öyle bir þey tabi ki. Tayin olduðun zamanlar geldi aklýma. Haberi alýr almaz hiç vakit kaybetmeden önce avizeleri söküþün, sonra hep birlikte mutfak malzemelerini gazete kâðýtlarýna sarýp, kolilere dolduruþlarýmýz. Günlerce, denizi gören kiralýk ev arayýþlarýn ve sonunda buldum diye sevinçle geliþlerin.
Evimizden, arkadaþlarýmýzdan, öðretmenlerimizden ayrýlma hüzünlerimizi, yeni yerler görecek, yeni arkadaþlar ve öðretmenler edinecek olmanýn heyecanlarýný yeniden yaþadým sanki bu kýsacýk zamanda…
Dolunay var bu gece… Iþýl ýþýl denizin üzeri… Ve zaman o zaman deðil, þimdiki zaman…
Haziran 2008 – Eski Foça
M. Gülderen Sütçüler
www.megulce.web.tr
"M. Gülderen Sütçüler" bütün yazýlarý için týklayýn...