Zuhal ÖZÜGÜL
Yeni yýl hediyem
Geçenlerde gelen birkaç fotoðrafý görünce, hediye alma alýþkanlýðýmýz olmadýðý halde, iþte yeni yýl hediyem dedim.
Foça Kitap Kulübü, Varto ilçesindeki bir ilköðretim okulunu “kardeþ okul” seçtiðinde, onlara ihtiyaçlarýný sorduk ve neredeyse her þeyin gerekli olduðunu öðrendik. Yani, hiçbir þeyleri yoktu. En kýsa sürede ihtiyaçlar toplandý ve gönderildi. Tüm üyeler, bu projeyi maddi ve manevi cömertçe desteklediler. Birkaç kez tekrarlandý. Baþka köylerden, genç öðretmenlerin bir kitap, bir kýrtasiye için çýrpýnýþlarýna tanýk oldum. (Hangi birine diye hayýflandým) Hatta çevremizdeki okullarýn da sorunlarý olduðunu duydum. Bunlarý bilmiyor muydum? Biliyordum elbette. Ancak konuya yoðunlaþýp, korkunç uçurumu gördükçe “bana ne” diyemiyor insan.
Milli Eðitim Bakanlýðý bütçeden ne kadar pay alýyor bilmiyorum. “Okullarýmýzý bilgisayarlarla donatýyoruz” söylemini duydukça öfkeleniyorum. Bu þanslý(!) okullarý merak ediyorum. Neden, okullara, öðretmenlere asýl gereksinimleri olan kitap, kýrtasiye araç gereç vermiyorsunuz da bilgisayarla donatýyorsunuz? (Herhalde bir bilgisayar firmasý pastayý kapacak) Çamurlarýn içinde bata çýka okula giden çocuklarý, her yaþýn birlikte okutulduðu buz gibi sýnýf odalarýný düþündükçe hiç de inanmýyorum bu söylemlere, alay ediyorlar herhalde.
Derneklerin, sivil toplum kuruluþlarýnýn küçük küçük yardýmlarý, duyarlý insanlarýn özel çabalarý o korkunç yokluðu ne kadar doldurabilir? Bu sorumu, paketimi alan, gencecik bir öðretmenin heyecanlý sesi yanýtlýyor. Telefonda bile, ne kadar sevinçli olduðunu anlýyorum. Ben de seviniyorum. Þimdi, “üstümüzdeki uyuþukluðu atmanýn zamaný olduðunu, elden ne geliyorsa o yapýlmalý” diye düþündüðüm için kendimi haklý buluyorum.
Foça Kitap Kulübü de, yazarlarýn anlattýklarý, bize hiç de yabancý olmayan bir dünyaya elini uzattý. Bir kitapsever, bir okur, yalnýz kitaplarýn dünyasýnda yaþamamalý. Bilindiði gibi kitaplar bize her zaman doðruyu gösterir, gerçeði bulmamýza yardýmcý olur. Hatta “þamar” bile atabilir ki kendimize gelelim. Bu ülkede yaþamaya çabalayan çocuklarý, kadýnlarý, yaþlýlarý gösterir bize. Unutma! der.
Evet, yeni yýl hediyemi, Varto’dan gelen fotoðraflar olarak belirledim. Hediyeleri ellerinde, utangaç poz veren mavi önlüklü çocuklar. Kara gözlü, siyah saçlý kýz ve týraþlý kafasýyla oðlan. Ne güzel gülümsüyorlar bana. Sanki onlarý kucaklýyorum. Daha ne isterim ki?
Herkese böyle hediyeler dilerim.
2012’ye onlarý tanýdýðým için mutlu ama onlarýn yaþamlarýný düþündüðümde hüzünlü gireceðim.
Zuhal ÖZÜGÜL
"Zuhal ÖZÜGÜL" bütün yazýlarý için týklayýn...
Geçenlerde gelen birkaç fotoðrafý görünce, hediye alma alýþkanlýðýmýz olmadýðý halde, iþte yeni yýl hediyem dedim.
Foça Kitap Kulübü, Varto ilçesindeki bir ilköðretim okulunu “kardeþ okul” seçtiðinde, onlara ihtiyaçlarýný sorduk ve neredeyse her þeyin gerekli olduðunu öðrendik. Yani, hiçbir þeyleri yoktu. En kýsa sürede ihtiyaçlar toplandý ve gönderildi. Tüm üyeler, bu projeyi maddi ve manevi cömertçe desteklediler. Birkaç kez tekrarlandý. Baþka köylerden, genç öðretmenlerin bir kitap, bir kýrtasiye için çýrpýnýþlarýna tanýk oldum. (Hangi birine diye hayýflandým) Hatta çevremizdeki okullarýn da sorunlarý olduðunu duydum. Bunlarý bilmiyor muydum? Biliyordum elbette. Ancak konuya yoðunlaþýp, korkunç uçurumu gördükçe “bana ne” diyemiyor insan.
Milli Eðitim Bakanlýðý bütçeden ne kadar pay alýyor bilmiyorum. “Okullarýmýzý bilgisayarlarla donatýyoruz” söylemini duydukça öfkeleniyorum. Bu þanslý(!) okullarý merak ediyorum. Neden, okullara, öðretmenlere asýl gereksinimleri olan kitap, kýrtasiye araç gereç vermiyorsunuz da bilgisayarla donatýyorsunuz? (Herhalde bir bilgisayar firmasý pastayý kapacak) Çamurlarýn içinde bata çýka okula giden çocuklarý, her yaþýn birlikte okutulduðu buz gibi sýnýf odalarýný düþündükçe hiç de inanmýyorum bu söylemlere, alay ediyorlar herhalde.
Derneklerin, sivil toplum kuruluþlarýnýn küçük küçük yardýmlarý, duyarlý insanlarýn özel çabalarý o korkunç yokluðu ne kadar doldurabilir? Bu sorumu, paketimi alan, gencecik bir öðretmenin heyecanlý sesi yanýtlýyor. Telefonda bile, ne kadar sevinçli olduðunu anlýyorum. Ben de seviniyorum. Þimdi, “üstümüzdeki uyuþukluðu atmanýn zamaný olduðunu, elden ne geliyorsa o yapýlmalý” diye düþündüðüm için kendimi haklý buluyorum.
Foça Kitap Kulübü de, yazarlarýn anlattýklarý, bize hiç de yabancý olmayan bir dünyaya elini uzattý. Bir kitapsever, bir okur, yalnýz kitaplarýn dünyasýnda yaþamamalý. Bilindiði gibi kitaplar bize her zaman doðruyu gösterir, gerçeði bulmamýza yardýmcý olur. Hatta “þamar” bile atabilir ki kendimize gelelim. Bu ülkede yaþamaya çabalayan çocuklarý, kadýnlarý, yaþlýlarý gösterir bize. Unutma! der.
Evet, yeni yýl hediyemi, Varto’dan gelen fotoðraflar olarak belirledim. Hediyeleri ellerinde, utangaç poz veren mavi önlüklü çocuklar. Kara gözlü, siyah saçlý kýz ve týraþlý kafasýyla oðlan. Ne güzel gülümsüyorlar bana. Sanki onlarý kucaklýyorum. Daha ne isterim ki?
Herkese böyle hediyeler dilerim.
2012’ye onlarý tanýdýðým için mutlu ama onlarýn yaþamlarýný düþündüðümde hüzünlü gireceðim.
Zuhal ÖZÜGÜL
"Zuhal ÖZÜGÜL" bütün yazýlarý için týklayýn...