Tülin DURSUN
Günce: 06 mayýs
DUYGULARIMA MEKTUBUMDUR
Günaydýn Cici bebek,
Dün "Konuþma Teknikleri Dersi" hocamýz bize duygularýmýzla ilgili bir konuþma yaptý. Ödev olarak ta "Aklýnýza gelen tüm duygularý sýralayýn" dedi.
Ben duygularýmý o kadar sýradan kullanan bir yapýya sahip olmadýðým ve biraz da bunlarýn yaratýcýlýkla ilgili olduðunu düþündüðümden mektup yazdým.
Neler mi yazdým? Okuyabiliyorsan oku bakiim!
Duygularýma mektubumdur
Siz benim asil, yüce,ulaþýlmasý zor, bazen hiç kimsenin hayal edemiyeceði; güzel, edemiyeceði, Güzel, iyi, doðru, adi,
ahlaksýz, kötü, vicdansýz duygularým.
Size sesleniyorum! Benden uzak durun. Sizi kendime köle seçtiðimden beri benim esirimsiniz.Ýçselliðimde yaþadýðým sizler; dilimin ucuna kadar gelip, kelime olarak aðzýmdan çýktýðýnýzda asýl kölenin ben olacaðýný da biliyorum.
Biliyor musunuz sahiplendiðim duygularým bana yýllarca neler çektirdiðinizi?
Daha ufacýkken, anne ve babamýn çatýþmalarý, yüksek sesle kavgalarý bende yaþamým boyunca yüksek sesten nefret etmeme neden oldu. Annemden,babamdan ayrý kalarak teyzemin yanýnda yaþamam bana özlemi, özellikle de " anne"özlemini öðretti.
Daha annemin kollarýna,kucaðýna hasretim bitmeden ölümü gördüm.Ölüm korkusu sardý beni. Güzeller güzeli annemi uðurlarken; topraðýn veriþinin,canlandýrýþýnýn olduðu gibi ölüme de kucak açýþýný gördüm.
Baharda yeþeren doðayý keþfederken, öðretmenlerimin ne kadar bilgili olduðunu görüp, onlara saygýyý öðrendim.
Yatýlý okulda yalnýzlýðýmý buldum.Okulum dört yýldý. Daha baþladýðýmýn dördüncü gününde;
"Bu okul, bu dört sene nasýl geçecek, ben ne olacaðým?" diye düþünürken, koca yýllarý yeteneðile,aklýmve gücümle, kararlýlýðýmla,þansýmla, saðlýðýmla, uyumluluðumla ve de en önemlisi özgüvenimle devirdim.
Yaþamýn kendisiyle karþý karþýyaydým iþte! Koca bir evren, beni yýkmasýna asla izin vermediðim yaþam!
Acýmasýzlýðýn, kötümserliðin, yalnýzlýðýn, korumasýzlýðýn ortasýndaydým. Savunulmaya, korunmaya gereksinimim varken bile ne kadar güçlü ve akýllý davranýrsam o kadar da kazanacaðýmý biliyordum. Ben yapabilirdim. Bana kalýtýmsal yolla verilen ve benim þekillendirip, yönlendirdiðim yetenekleri sihirli bir deðnekle yaþama karþý kullanarak baþaracaktým.
Ortaokul arkadaþým aþkým olmuþtu. Sevgiyi, güvenmeyi, paylaþ-
mayý öðrendim ve öðrettim. Lise yýllarýmda katýldýðým, nere-
deyse tüm þiir ve kompozisyon yarýþmalarýnýn ilk ikisinde olmam beni yüreklendirdi. Kimse elimden tutmadý ama gücümün ne olduðunu öðrendim.
Bu güce bilgiler katýlmalýydý.Hedefimi seçmiþtim. Sosyal bilimlerle uðraþmak, yazmak, insanlarý kucaklamak.
Avrupa'da hemþirelik yaparken diplomamdan ve bilgilerimden kaynaklanan üstünlüðümle, benimle ayný durumda olan kiþilerin zavallýlýðýna hayret ettim. Þef konumuna geldiðimde diðerlerinin kýskanç bakýþlarýný gölerinde yakaladým.Ayný zamanda saygýnlýðýmýn artmasý bana mutluluk olarak geri dönmesiydi. Onlar belki haklýydýlar. Neticede ben orada bir yabancýydým, baþlarýnda bulunuyordum.
Yurdumdan uzakta olmanýn ikinci yýlýnda hemen hergün et yiyebilen bu insanlarýn senede bir gün çýlgýnlar gibi eðlenmesine þaþýrdým. Caným Türkiye''min fakirliðine üzüldüm.
Kocamla ben, inatla daha yukarýlarda olmamýz gerektiðini düþünerek Avrupa''nýn ortasýnda ilk þirketimizi kurduk.
Ýþimizi büyütürken, çocuðumuzu da büyütüyorduk.
Yabancý bir ülkede çocuðumuzun geleceði için endiþe duyduk.
Öyle ya! Aðzýnda ciklet, dilinde nereden geldiði belli olmayan bir melodi, altýnda son model araba olan,gece yarýlarýna kadar sokaklarda baðýrýp çaðýran bir gençliðin üyesi deðil; yurdumuza, kültürümüze, dinimize uygun , sevgi ve saygý,güzellik ve doðruluklarla yoðurulmuþ bir çocuk olmalýydý kýzýmýz. Bu çocuk ideallerimizin çocuðu olmalýydý.
En az iki lisan konuþmalý, dünyaya da açýk olmalýydý.
Yurdumuza döndüðümüzde ikinci daha sonra da üçüncü çocuðumuz ailemizi geniþletti. Ýþte þimdi bir ailem vardý.
Küçücükken hayalini kurduðum bu ailemin üzerine sevgimi serdim yorgan diye.
Evde kaldým bir, iki yýl. Ama iþlerimden hiç kopmadým. Tekrar
okula baþladým býraktýðým yerden.
Zaman geldi, çocuklarýmla beraber endiþelerim,kaygýlarým,
üzüntülerim büyüdü. Ýlk diþ çýkarýþlarý,Ýlk adýmlarý,
ilkokula baþlayýþlarý,ilk okumalarý, kýzlarýmýn menstrasyonla yani regl ile tanýþmalarý, oðlumun sünneti, büyük kýzýmýn evleniþi,ilk flörtler, ilk yalanlar,ilk kaçamaklar bende heyecan ve mutluluk
yarattýðý kadar, eve geç geliþleriyle ömrümün kýsaldýðý hissini de tattýrdý.
devamý yarýn
Tülin DURSUN
"Tülin DURSUN" bütün yazýlarý için týklayýn...
DUYGULARIMA MEKTUBUMDUR
Günaydýn Cici bebek,
Dün "Konuþma Teknikleri Dersi" hocamýz bize duygularýmýzla ilgili bir konuþma yaptý. Ödev olarak ta "Aklýnýza gelen tüm duygularý sýralayýn" dedi.
Ben duygularýmý o kadar sýradan kullanan bir yapýya sahip olmadýðým ve biraz da bunlarýn yaratýcýlýkla ilgili olduðunu düþündüðümden mektup yazdým.
Neler mi yazdým? Okuyabiliyorsan oku bakiim!
Duygularýma mektubumdur
Siz benim asil, yüce,ulaþýlmasý zor, bazen hiç kimsenin hayal edemiyeceði; güzel, edemiyeceði, Güzel, iyi, doðru, adi,
ahlaksýz, kötü, vicdansýz duygularým.
Size sesleniyorum! Benden uzak durun. Sizi kendime köle seçtiðimden beri benim esirimsiniz.Ýçselliðimde yaþadýðým sizler; dilimin ucuna kadar gelip, kelime olarak aðzýmdan çýktýðýnýzda asýl kölenin ben olacaðýný da biliyorum.
Biliyor musunuz sahiplendiðim duygularým bana yýllarca neler çektirdiðinizi?
Daha ufacýkken, anne ve babamýn çatýþmalarý, yüksek sesle kavgalarý bende yaþamým boyunca yüksek sesten nefret etmeme neden oldu. Annemden,babamdan ayrý kalarak teyzemin yanýnda yaþamam bana özlemi, özellikle de " anne"özlemini öðretti.
Daha annemin kollarýna,kucaðýna hasretim bitmeden ölümü gördüm.Ölüm korkusu sardý beni. Güzeller güzeli annemi uðurlarken; topraðýn veriþinin,canlandýrýþýnýn olduðu gibi ölüme de kucak açýþýný gördüm.
Baharda yeþeren doðayý keþfederken, öðretmenlerimin ne kadar bilgili olduðunu görüp, onlara saygýyý öðrendim.
Yatýlý okulda yalnýzlýðýmý buldum.Okulum dört yýldý. Daha baþladýðýmýn dördüncü gününde;
"Bu okul, bu dört sene nasýl geçecek, ben ne olacaðým?" diye düþünürken, koca yýllarý yeteneðile,aklýmve gücümle, kararlýlýðýmla,þansýmla, saðlýðýmla, uyumluluðumla ve de en önemlisi özgüvenimle devirdim.
Yaþamýn kendisiyle karþý karþýyaydým iþte! Koca bir evren, beni yýkmasýna asla izin vermediðim yaþam!
Acýmasýzlýðýn, kötümserliðin, yalnýzlýðýn, korumasýzlýðýn ortasýndaydým. Savunulmaya, korunmaya gereksinimim varken bile ne kadar güçlü ve akýllý davranýrsam o kadar da kazanacaðýmý biliyordum. Ben yapabilirdim. Bana kalýtýmsal yolla verilen ve benim þekillendirip, yönlendirdiðim yetenekleri sihirli bir deðnekle yaþama karþý kullanarak baþaracaktým.
Ortaokul arkadaþým aþkým olmuþtu. Sevgiyi, güvenmeyi, paylaþ-
mayý öðrendim ve öðrettim. Lise yýllarýmda katýldýðým, nere-
deyse tüm þiir ve kompozisyon yarýþmalarýnýn ilk ikisinde olmam beni yüreklendirdi. Kimse elimden tutmadý ama gücümün ne olduðunu öðrendim.
Bu güce bilgiler katýlmalýydý.Hedefimi seçmiþtim. Sosyal bilimlerle uðraþmak, yazmak, insanlarý kucaklamak.
Avrupa'da hemþirelik yaparken diplomamdan ve bilgilerimden kaynaklanan üstünlüðümle, benimle ayný durumda olan kiþilerin zavallýlýðýna hayret ettim. Þef konumuna geldiðimde diðerlerinin kýskanç bakýþlarýný gölerinde yakaladým.Ayný zamanda saygýnlýðýmýn artmasý bana mutluluk olarak geri dönmesiydi. Onlar belki haklýydýlar. Neticede ben orada bir yabancýydým, baþlarýnda bulunuyordum.
Yurdumdan uzakta olmanýn ikinci yýlýnda hemen hergün et yiyebilen bu insanlarýn senede bir gün çýlgýnlar gibi eðlenmesine þaþýrdým. Caným Türkiye''min fakirliðine üzüldüm.
Kocamla ben, inatla daha yukarýlarda olmamýz gerektiðini düþünerek Avrupa''nýn ortasýnda ilk þirketimizi kurduk.
Ýþimizi büyütürken, çocuðumuzu da büyütüyorduk.
Yabancý bir ülkede çocuðumuzun geleceði için endiþe duyduk.
Öyle ya! Aðzýnda ciklet, dilinde nereden geldiði belli olmayan bir melodi, altýnda son model araba olan,gece yarýlarýna kadar sokaklarda baðýrýp çaðýran bir gençliðin üyesi deðil; yurdumuza, kültürümüze, dinimize uygun , sevgi ve saygý,güzellik ve doðruluklarla yoðurulmuþ bir çocuk olmalýydý kýzýmýz. Bu çocuk ideallerimizin çocuðu olmalýydý.
En az iki lisan konuþmalý, dünyaya da açýk olmalýydý.
Yurdumuza döndüðümüzde ikinci daha sonra da üçüncü çocuðumuz ailemizi geniþletti. Ýþte þimdi bir ailem vardý.
Küçücükken hayalini kurduðum bu ailemin üzerine sevgimi serdim yorgan diye.
Evde kaldým bir, iki yýl. Ama iþlerimden hiç kopmadým. Tekrar
okula baþladým býraktýðým yerden.
Zaman geldi, çocuklarýmla beraber endiþelerim,kaygýlarým,
üzüntülerim büyüdü. Ýlk diþ çýkarýþlarý,Ýlk adýmlarý,
ilkokula baþlayýþlarý,ilk okumalarý, kýzlarýmýn menstrasyonla yani regl ile tanýþmalarý, oðlumun sünneti, büyük kýzýmýn evleniþi,ilk flörtler, ilk yalanlar,ilk kaçamaklar bende heyecan ve mutluluk
yarattýðý kadar, eve geç geliþleriyle ömrümün kýsaldýðý hissini de tattýrdý.
devamý yarýn
Tülin DURSUN
"Tülin DURSUN" bütün yazýlarý için týklayýn...