Zuhal ÖZÜGÜL
KARÞITLARI UZLAÞTIRAN BÝR FÝLM / DOKUNULMAYAN
Film, çok farklý iki kiþinin gerçek yaþamýndan, birliktelik hikâyesini anlatýyor. Birisi zenginliðine, öteki yaþam sevincine dokundurmayan bu ikili sýnýf farkýna raðmen birbirlerini tamamlayabiliyor.
Soylu Philippe (François Cluzet) paraþütle atlama sevdasýnda bir kaza geçirir. Boynundan altý felçli kalýr. Dokunmayý hissetmez. Sadece boynunu oynatabiliyor ve konuþabiliyor. Þahane bir malikânede birkaç bakýcý, sekreteri ve kýzý ile yaþýyor. Ayrýca evde devamlý yanýnda olacak, gece gündüz ses verdiðinde koþacak bir bakýcý arýyor. Yaþama küsmüþ ve kaprisli olmasý, gelenlerin iki hafta sonra kaçmasýna neden oluyor. Malikânedeki aday seçimlerinde genç Driss (Omar Sy) iki saat sýrasýný bekledikten sonra “patlayarak” patronun yanýna giriyor. Zaten, birkaç belge imzalatmak için gelmiþtir. Düþüncelerini sakýnmadan söylemesi, hazýr cevap, alaycý olmasý patronun hoþuna gidiyor. Driss’in siyahî bir göçmen ailesinin çocuðu olduðunu mahallesinden anlýyoruz. Evde çocuklar ve yorgun bir kadýn görüyoruz.
Driss iþe alýnýyor. Bu uyumsuz ikili, bir ay boyunca Driss’in sayesinde tüm delilikleri yaþýyorlar. Philippe evdekileri þaþýrtarak her þeyi (yasaklanmýþ olsa bile) deniyor. Driss ise anlamasa da deðiþim geçiriyor. Bir ay sonra Driss yerini, Phillip’in hoþlandýðý ancak yakýnlaþmaya cesaret edemediði, bir kadýna býrakýyor.
Film 2011 yýlýnda 17.5 milyon izleyici sayýsý ile Fransa’nýn en baþarýlý ikinci filmi oldu. Sarkozy’nin göçmen politikasýna karþý olan Fransýzlar soðukta giþe önünde uzun kuyruklarda beklediler filmi izlemek için.
Engellilere ve siyahlara, dokunmadan uzaktan izlemeyi tercih edenlere, korkulacak bir þey olmadýðýný(!) neþeli, duygulu, sade bir dille ve nefis bir müzik eþliðinde anlatmýþ yönetmen Olivier Nakache.
Filmin sonunda, kahramanlarýn, her ikisinin de evlendiðini, çocuk sahibi olduklarýný ve iliþkilerini hiç kesmediklerini dostluklarýný sürdürdüklerini okuyoruz.
Zuhal ÖZÜGÜL
"Zuhal ÖZÜGÜL" bütün yazýlarý için týklayýn...
Film, çok farklý iki kiþinin gerçek yaþamýndan, birliktelik hikâyesini anlatýyor. Birisi zenginliðine, öteki yaþam sevincine dokundurmayan bu ikili sýnýf farkýna raðmen birbirlerini tamamlayabiliyor.
Soylu Philippe (François Cluzet) paraþütle atlama sevdasýnda bir kaza geçirir. Boynundan altý felçli kalýr. Dokunmayý hissetmez. Sadece boynunu oynatabiliyor ve konuþabiliyor. Þahane bir malikânede birkaç bakýcý, sekreteri ve kýzý ile yaþýyor. Ayrýca evde devamlý yanýnda olacak, gece gündüz ses verdiðinde koþacak bir bakýcý arýyor. Yaþama küsmüþ ve kaprisli olmasý, gelenlerin iki hafta sonra kaçmasýna neden oluyor. Malikânedeki aday seçimlerinde genç Driss (Omar Sy) iki saat sýrasýný bekledikten sonra “patlayarak” patronun yanýna giriyor. Zaten, birkaç belge imzalatmak için gelmiþtir. Düþüncelerini sakýnmadan söylemesi, hazýr cevap, alaycý olmasý patronun hoþuna gidiyor. Driss’in siyahî bir göçmen ailesinin çocuðu olduðunu mahallesinden anlýyoruz. Evde çocuklar ve yorgun bir kadýn görüyoruz.
Driss iþe alýnýyor. Bu uyumsuz ikili, bir ay boyunca Driss’in sayesinde tüm delilikleri yaþýyorlar. Philippe evdekileri þaþýrtarak her þeyi (yasaklanmýþ olsa bile) deniyor. Driss ise anlamasa da deðiþim geçiriyor. Bir ay sonra Driss yerini, Phillip’in hoþlandýðý ancak yakýnlaþmaya cesaret edemediði, bir kadýna býrakýyor.
Film 2011 yýlýnda 17.5 milyon izleyici sayýsý ile Fransa’nýn en baþarýlý ikinci filmi oldu. Sarkozy’nin göçmen politikasýna karþý olan Fransýzlar soðukta giþe önünde uzun kuyruklarda beklediler filmi izlemek için.
Engellilere ve siyahlara, dokunmadan uzaktan izlemeyi tercih edenlere, korkulacak bir þey olmadýðýný(!) neþeli, duygulu, sade bir dille ve nefis bir müzik eþliðinde anlatmýþ yönetmen Olivier Nakache.
Filmin sonunda, kahramanlarýn, her ikisinin de evlendiðini, çocuk sahibi olduklarýný ve iliþkilerini hiç kesmediklerini dostluklarýný sürdürdüklerini okuyoruz.
Zuhal ÖZÜGÜL
"Zuhal ÖZÜGÜL" bütün yazýlarý için týklayýn...