Zuhal ÖZÜGÜL
HAYDÝ DAYANIÞMAYA!!!
DAGENHAM KADINLARI/ WE WANT SEX
Yönetmen Nige Cole, komedi dram türünde olan bu filmde, Ýngiltere’de Dagenham ve Essex kentlerindeki Ford iþletmelerinde iþçi kadýnlarýn eþit iþe eþit ücret savaþýmýný anlatýr ve onlarý anýtlaþtýrýr.
1968 yýlýnda, araba koltuk döþemeleri diken kadýnlar, nitelikli iþçi ücretini almak için firma yönetimine baþvururlar. Olumsuz yanýt gelmesi üzerine greve karar verirler. 186 kadýný temsil etmek üzere, Rita O’Grady (Sally Hawkins) neredeyse arkadan itilerek, öne çýkarýlýr. Ýki çocuðu olan Rita’nýn ev iþine, anneliðine bir de grevciliði yüklenir. Kocasý da ayný fabrikada çalýþmaktadýr. Bir süre önce kadýnlar erkeklerin grevine canla baþla destek verdiler. Baþta kadýnlarýn bu grevi ve grevciler gülümsemeyle karþýlanýr. Ancak bazý iþler aksamaya baþladýðýnda homurdanmalar, ses “yükseltmeler” baþlar. Evlerdeki þikâyet, çamaþýrlarýn yýkanmamasý, yemeklerin yapýlmamasý gibi, aslýnda bir erkeðin de yapabileceði iþlerdir. Bu arada kadýnlara çok sýký destek veren sendikacý Albert (Bob Hoskins) onlarý eþit iþe eþit ücret almalarý gerektiði konusunda da aydýnlatýr. Grev gittikçe geniþler. Hükümet tedirgin olur. Kadýnlarý baþýndan atmak için çareler arar. Hükümetin devlet bakaný ve Çalýþma Bakaný olan ve “ateþ kýrmýzýsý” (saçlarý) olarak tanýnan Barbara Castle (Miranda Richardson) coþku ve heyecanla iþçi kadýnlarýn arkasýnda durur.
Sonuçta zaferle sonuçlanan bu eylem tüm Avrupa iþçilerine örnek olur. 68 hareketlerinde, kadýn erkek birlikte sokaklarý doldurup haklarýný almak için yürüdüklerini heyecanla hatýrlýyoruz. Ancak 1998 yýlýndan sonra küreselleþme adý altýnda tüm kazanýlan haklar ve deðerler teker teker geri alýnmakta, iþçilerin çalýþma, yaþam, kazanç koþullarý, neredeyse, köleciliðe benzemektedir.
Dagehham’lý Ýngiliz kadýnlarýnýn Türkiye’deki kýzlarýný, torunlarý hatýrlayalým: Ýlk aklýma gelen Türkân. Tam 117 gün tek baþýna çadýrda, tüm zorluklara raðmen grevini sürdürdü ve kazandý. Ne yazýk ki daha yeni, komþumuz Menemen’de 283 gündür direniþ sürdüren kadýnlardan haberim oldu. (BÝRGÜN Gazetesi) Bir deri fabrikasýnda, kilolarca aðýrlýðý sýrtýnda taþýyan, tüm gün kimyasal madde koklayan bu kadýnlar sigortasýz çalýþmak istemedikleri için sendikaya üye oluyorlar. Hemen iþten çýkarýlýyorlar. Esra, Sevim, Songül, Þerife ve diðerleri fabrikanýn yanýnda kurduklarý çadýrda iþe geri dönme, haklarýný kazanma savaþýmý veriyorlar. Aslýnda, onlarýn aðzýndan dinlemeli yaþam hikâyelerini. Ülkemizden bir yönetmenin çýkýp bizim iþçi kadýnlarýmýzý anýtlaþtýran bir film yapmasýný beklerim.
Kadýnlar, erkeklerinin yanýnda da desteklerini her zaman sürdürürler. Sað olsunlar…
Zuhal ÖZÜGÜL
"Zuhal ÖZÜGÜL" bütün yazýlarý için týklayýn...
DAGENHAM KADINLARI/ WE WANT SEX
Yönetmen Nige Cole, komedi dram türünde olan bu filmde, Ýngiltere’de Dagenham ve Essex kentlerindeki Ford iþletmelerinde iþçi kadýnlarýn eþit iþe eþit ücret savaþýmýný anlatýr ve onlarý anýtlaþtýrýr.
1968 yýlýnda, araba koltuk döþemeleri diken kadýnlar, nitelikli iþçi ücretini almak için firma yönetimine baþvururlar. Olumsuz yanýt gelmesi üzerine greve karar verirler. 186 kadýný temsil etmek üzere, Rita O’Grady (Sally Hawkins) neredeyse arkadan itilerek, öne çýkarýlýr. Ýki çocuðu olan Rita’nýn ev iþine, anneliðine bir de grevciliði yüklenir. Kocasý da ayný fabrikada çalýþmaktadýr. Bir süre önce kadýnlar erkeklerin grevine canla baþla destek verdiler. Baþta kadýnlarýn bu grevi ve grevciler gülümsemeyle karþýlanýr. Ancak bazý iþler aksamaya baþladýðýnda homurdanmalar, ses “yükseltmeler” baþlar. Evlerdeki þikâyet, çamaþýrlarýn yýkanmamasý, yemeklerin yapýlmamasý gibi, aslýnda bir erkeðin de yapabileceði iþlerdir. Bu arada kadýnlara çok sýký destek veren sendikacý Albert (Bob Hoskins) onlarý eþit iþe eþit ücret almalarý gerektiði konusunda da aydýnlatýr. Grev gittikçe geniþler. Hükümet tedirgin olur. Kadýnlarý baþýndan atmak için çareler arar. Hükümetin devlet bakaný ve Çalýþma Bakaný olan ve “ateþ kýrmýzýsý” (saçlarý) olarak tanýnan Barbara Castle (Miranda Richardson) coþku ve heyecanla iþçi kadýnlarýn arkasýnda durur.
Sonuçta zaferle sonuçlanan bu eylem tüm Avrupa iþçilerine örnek olur. 68 hareketlerinde, kadýn erkek birlikte sokaklarý doldurup haklarýný almak için yürüdüklerini heyecanla hatýrlýyoruz. Ancak 1998 yýlýndan sonra küreselleþme adý altýnda tüm kazanýlan haklar ve deðerler teker teker geri alýnmakta, iþçilerin çalýþma, yaþam, kazanç koþullarý, neredeyse, köleciliðe benzemektedir.
Dagehham’lý Ýngiliz kadýnlarýnýn Türkiye’deki kýzlarýný, torunlarý hatýrlayalým: Ýlk aklýma gelen Türkân. Tam 117 gün tek baþýna çadýrda, tüm zorluklara raðmen grevini sürdürdü ve kazandý. Ne yazýk ki daha yeni, komþumuz Menemen’de 283 gündür direniþ sürdüren kadýnlardan haberim oldu. (BÝRGÜN Gazetesi) Bir deri fabrikasýnda, kilolarca aðýrlýðý sýrtýnda taþýyan, tüm gün kimyasal madde koklayan bu kadýnlar sigortasýz çalýþmak istemedikleri için sendikaya üye oluyorlar. Hemen iþten çýkarýlýyorlar. Esra, Sevim, Songül, Þerife ve diðerleri fabrikanýn yanýnda kurduklarý çadýrda iþe geri dönme, haklarýný kazanma savaþýmý veriyorlar. Aslýnda, onlarýn aðzýndan dinlemeli yaþam hikâyelerini. Ülkemizden bir yönetmenin çýkýp bizim iþçi kadýnlarýmýzý anýtlaþtýran bir film yapmasýný beklerim.
Kadýnlar, erkeklerinin yanýnda da desteklerini her zaman sürdürürler. Sað olsunlar…
Zuhal ÖZÜGÜL
"Zuhal ÖZÜGÜL" bütün yazýlarý için týklayýn...